Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

ΙΩΣΗΦ ΛΙΜΠΕΡΑΛΗΣ (1820-1899) του Διον. Βίτσου

«Μίαν ημέραν του 1848 με προσεκάλεσεν [ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός] εις γεύμα, "διά να τιμήσω", ως μου είπε, "μίαν μακαρονάδα."
Μόλις εκαθήσαμεν, είδε ότι δεν ήμουν χαρούμενος. Μετά τινα λεπτά μου λέγει:
– Σήμερα δεν έχεις διάθεσιν, τι έχεις;
– Κακάς ειδήσεις, του είπα.

[...]
Μετά δύο λεπτά περίπου μου λέγει:
– Ίσως … νέον δυστύχημα διά την Ιταλίαν;
Ειπέ μου …!
–Ναι, η μάχη της Νοβάρας, η οποία θα ελευθέρωνε τους Ιταλούς.
Ενίκησαν οι Αυστριακοί ένεκα προδοσίας ενός στρατηγού!
Δεν είχα προφέρει την τελευταίαν λέξιν, και ως αστραπή ηγέρθη και εβάδιζε δεξιά και αριστερά, πολύ ταραγμένος.
Μου φαίνεται ότι ακόμη βλέπω το μεγαλοπρεπές εκείνο ανάστημα του ποιητού του εμπνευσμένου, με τα χέρια εις τα μαλλιά, με τα μάτια γεμάτα φωτιά και δάκρυα, όλως αφωσιωμένου εις την Ιταλίαν, με τας υψηλοτέρας σκέψεις ευγνωμοσύνης. Τόσον με συνεκίνησεν, ώστε έτρεχαν τα δάκρυά μου, τα οποία προσεπάθουν να κρύψω διά να μη τον λυπήσω περισσότερον.
Το γεύμα εναυάγησε, εχάθησαν τα μακαρόνια. Η ευγενής εκείνη καρδία μου εζήτησε συγγνώμην διότι έμεινα νηστικός»
.
ΤΖΟΥΖΕΠΕ ΛΙΜΠΕΡΑΛΙ ή Ιωσήφ Λιμπεράλης ή Λιβεράλης ή Ελευθεριάδης (Κέρκυρα 1820- Ζάκυνθος 1899)
"Αυτοβιογραφία"
Έλληνας ιταλικής καταγωγής συνθέτης, δάσκαλος μουσικής, ιμπρεσάριος, σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων.
Γιος του Ιταλού αρχιμουσικού του Βρετανικού στρατού Ντομένικο Λιμπεράλι και της Ζακυνθινής Αικατερίνης Μιλιοράτη. 
Ο Ιωσήφ πήρε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τον αδελφό του Αντώνιο ενώ σπούδασε στο Ωδείο Σαν Πιέτρο της Νάπολης και στο Ωδείο του Μιλάνου. Υπηρξε, επίσης, μαθητής του Νικόλαου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου.
Από το 1840 δίδασκε πιάνο στην Κέρκυρα και έγινε αρχιμουσικός μπάντας της κερκυραϊκής Φιλαρμονικής (1842-1852). Επίσης, επί σειρά ετών υπήρξε ιμπρεσάριος του θεάτρου San Giacomo της Κέρκυρας.
Το 1852 παντρεύτηκε με την Ζακυνθινή Αικατερίνη Χαριάτη και εγκαταστάθηκε στην Ζάκυνθο όπου συνέχισε να διδάσκει πιάνο. Το 1870 μετακόμισε στην Πάτρα όπου κι εκεί έκανε μαθήματα πιάνου . Στην Πάτρα ο Λιμπεράλης έκανε προσπάθειες για την δημιουργία φιλαρμονικής μπάντας και το 1886 ήταν μέλος της επιτροπής για την δημιουργία δημοτικής μπάντας.
Συνέθεσε πολλά έργα, σήμερα είναι γνωστά 17 έργα για πιάνο , όπερες με πλοκές αναφερόμενες στην επανάσταση του 1821), μελοποίησε πολλά εμβατήρια ανάμεσα τους και τον ύμνο του Παναχαϊκού ΓΣ, από τα έργα του σώζονται τμήματα.
Εκτός από μουσικοσυνθέτης ο Λιμπεράλης ήταν ο πρώτος Έλληνας που δημοσίευσε από τον ελλαδικό χώρο σκακιστικά προβλήματα σε σκακιστικά περιοδικά άλλων χωρών πάνω από μία εικοσαετία . Δημοσίευσε πάνω από 60 σκακιστικά προβλήματα πολλά από τα οποία διασώζονται και σήμερα, είχε πάρει μέρος και στον διαγωνισμό του σκακιστικού συνεδρίου της Νέας Υόρκης το 1880. Ήταν μέλος του Κύκλου των σκακιστών της Πάτρας που έδρασε τον 19ο αιώνα .
Ο Ιωσήφ επέστρεψε στην Ζάκυνθο το 1886, όπου πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1899.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ και ΚΩΝ.ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Εις την «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους» του Κων.Παπαρρηγόπουλου, αφιερώνεται ένα κομμάτι για την δημιουργία της Επτανήσου Πολιτείας.
Αναφέρει ο συγγραφέας χαρακτηριστικά:
-Ρωσοτουρκικός στόλος εξέβαλε τους Γάλλους εξ Επτανήσου κατά τον μάϊον του 1799. Τότε όμως παρήχθη το ζήτημα, τις θέλει αποβή η οριστική των ελληνικών τούτων νήσων τύχη. Η Ρωσία ούτε εις την Τουρκίαν ήθελε να παραχωρήση αυτάς, ούτε αυτή ήλπιζε να τας διατηρήση,τοσούτον εξ αυτής απεχούσας.
Κατέπεισε λοιπόν την σύμμαχον να συγκροτήση εκ των επτά νήσων πολιτείαν αυτόνομον μεν εσωτερικώς,εξωτερικώς δε διατελούσαν υπό την ρωσοτουρκικήν προστασίαν...
...Οπωσδήποτε μετά τοσούτων αιώνων παθήματα ανεγνωρίσθη τότε κατά πρώτον αυτόνομος μία της ελληνικής χώρας γωνία... 

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η ΛΕΥΚΑΔΑ του Θεόδωρου Γεωργάκη

Πολλοί είναι εκείνοι που θα επιθυμούσαν να περιγράψουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, να αναφερθούν στις εμπειρίες που απόκτησαν μέσα ς’ αυτό, να συγκεντρώσουν, να κατατάξουν, να καταγράψουν και να παρουσιάσουν τα διάσπαρτα σε διάφορες πήγες και τα με καταγεγραμμένα ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία από την τοπική παράδοση. Ωστόσο, λίγοι έχουν την ερευνητική διάθεση και την ικανότητα να προχωρήσουν σε ένα τέτοιο εγχείρημα.
Σ’ αυτούς τους «ολίγους εκλεκτούς» συγκαταλέγεται ο συγγραφέας του παρόντος βιβλίου «Τα που θυμάμαι μολογώ» κ. Θοδωρής Γεωργάκης, που, κινούμενος από τη μεγάλη του αγάπη για τον τόπο του, είχε το μεράκι να καταγράψει τις προσωπικές παιδικές και εφηβικές του αναμνήσεις, συνδυάζοντας τες με τις παρατηρήσεις του επάνω στο περιβάλλον της γενέθλιας γης, στο Πινακοχώρι Σφακιωτών.
Η αίσθηση που αποκόμισα σεργιανίζοντας στο βιβλίο είναι ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και έγκυρο βοήθημα τοπικού ιστορικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος, που φέρνει στο φως πράγματα τα οποία αγνοεί η συντριπτική πλειονότητα των συμπατριωτών μας και ιδιαίτερα οι νέοι. Ο συγγραφέας, με την αγάπη και τη νοσταλγία που τον διακατέχει για τον τόπο του και με τη στρωτή χρήση και την επιτυχή εκμετάλλευση της ντοπιολαλιάς, πέτυχε να δημιουργήσει μια εμπεριστατωμένη μελέτη για το χωριό του και, γενικότερα, για την ύπαιθρο της Λευκάδας. Το υλικό του το αντλεί, μέσω της μνήμης, από τα προσωπικά του βιώματα, από τη ζωή του στο αγροτικό περιβάλλον του αγαπημένου του χωριού, από όσα έζησε και άκουσε κοντά στους ξωμάχους γονείς του, όπως ο ίδιος σημειώνει. Το πλαίσιο, επομένως, είναι απόλυτα ρεαλιστικό και εικονογραφεί το μικρόκοσμο και τα ήθη της περιοχής στις δεκαετίες του ’60 και του ’70.
Το βιβλίο αποτελείται από 28 θεματικές ενότητες, στις οποίες περιγράφονται με λεπτομερή, απλό, άμεσο και βιωματικό τρόπο όψεις του πολιτισμού της περιοχής των Σφακιωτών και των όμορων χωριών, από τις ποικίλες αρχιτεκτονικές εκδοχές του ως τα μέσα και τους τρόπους παραγωγής, για την κάλυψη των αναγκών ύπαρξης των κατοίκων. Το κείμενο βρίσκει από πληροφορίες για το καθένα απ’ τα θέματα που πραγματεύεται και διερευνά εξαντλητικά τις διάφορες πτυχές τους. Ταυτόχρονα, με τις αναλυτικές και ενδελεχείς περιγραφές του ο συγγραφέας συνυφαίνει αποτελεσματικά λέξεις και όρους της λευκαδίτικης ντοπιολαλιάς (το «σημαίνον») με το περιεχόμενο του «αντικειμένου» στο οποίο αναφέρονται, τόσο με το εννοιολογικό όσο και με το βιωματικό, με μια λέξη, με το «σημαινόμενο». Έτσι ο αναγνώστης κατανοεί σε βάθος το περιεχόμενο εννοιών, όπως τρεμέτζο, παγερίτσο, ανεμόμυλος κ.λπ., αλλά και ανασυνθέτει με τη φαντασία του εικόνες για πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις, όπως στο απόσπασμα που αναφέρεται στο «πηγάδι του Φρυά», στους Σφακιώτες, όπου «βασίλευε το νυφοπάζαρο, αφού οι λυγερόκορμες Σφακισάνες, με τη βαρέλα στο κεφάλι, κέντρισαν το ενδιαφέρον των υποψήφιων γαμπρών, με αποτέλεσμα εκατοντάδες ειδύλλια και συνοικέσια να στηθούν, κάτω από τα υπεραιωνόβια πλατάνια του Φρυά».
Παράλληλα με την περιγραφή των διαφόρων θεμάτων και σε συνάρτηση με αυτήν, δίνει το στίγμα του και ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, που ζωντανεύει το περιεχόμενο και συντελεί στην καλύτερη κατανόηση και την αισθητοποίηση του από τον αναγνώστη. H πρωτογενής αυτή εργασία ολοκληρώνεται με γλωσσάρι.
Λίγοι από εμάς κα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι γνωρίζουν όλα τα στοιχεία που με τόση μεθοδικότητα, σαφήνεια και απλότητα περιγράφονται από τον συγγραφέα. Πρόκειται για μια σημαντική προσθήκη στη γνώση μας ή καλύτερα για ένα λατομείο απ’ το οποίο μπορεί να εξορύξει κανείς πολύτιμα στοιχεία για τον λευκαδίτικο πολιτισμό και για τους πρωταγωνιστές του, τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Γι’ αυτό, το συγκεκριμένο βιβλίο ενδιαφέρει όχι μόνο τους συγχωριανός του συγγραφέα, αλλά και όλους τους Λευκαδίτες, καθώς και την επιστημονική μας κοινότητα.
Στον φίλο συγγραφέα, αφού τον ευχαριστήσω για την τιμητική πρόταση να προλογίσω το έργο του, εύχομαι από καρδιάς να συνεχίσει τις αναζητήσεις και τις ερευνητικές του προσπάθειες για την καταγραφή των ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων της περιοχής. Κα είναι μεγάλη προσφορά στον γενέθλιο τόπο του και, γενικότερα, στη Λευκάδα.
Αθήνα, Μάρτιος 2015
Έκτορας Γ. Χόρτης

ΤΟ ΡΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Όσοι μήνες έχουν ΡΟ , 

πανωφόρι θα φορώ!

Σημείωση ιστολογίου: ευχαριστούμε την φίλη μας Πόλυ από το Τζάντε

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΟΡΚΟΥΛΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ

Το πρώτο θύμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ήταν Επτανήσιος και μάλιστα Κεφαλονίτης και μάλιστα εγκαταστημένος στην Πάτρα!
Σύμφωνα με την «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» του Σπυρίδωνα Τρικούπη, στις 21 Μαρτίου 1821 οι τούρκοι φοβήθηκαν και κλείστηκαν στο Κάστρο με τις οικογένειές τους.
Την μέρα εκείνη ήρθαν στην πόλη 100 ένοπλοι τούρκοι από το Ρίο, μπήκαν σε ένα ρακοπωλείο στην ενορία της Αγίας Τριάδας και αφού μέθυσαν , έβαλαν φωτιά στο μαγαζί η οποία και επεκτάθηκε στα γύρω σπίτια. Στην συνέχεια προσπάθησαν να ''πατήσουν'' το σπίτι του προύχοντα Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου που βρισκόταν μπροστά από τον τότε μητροπολιτικό ναό , του Αγίου Δημητρίου αλλά βρήκαν αντίσταση. Σκότωσαν τον θείο του και έναν φρουρό και στην συνέχεια κλείστηκαν στο Κάστρο,όπου άρχισαν τους κανονιοβολισμούς.
Στην Πάτρα ήσαν πολλοί Επτανήσιοι και μόλις άκουσαν τους κανονιοβολισμούς των Τούρκων από το Φρούριο και είδαν τις φωτιές  στην Αγία Τριάδα, πήγαν στο Τάσι (η τουρκοκατοικημένη περιοχή ανάμεσα στους ναούς Παντοκράτορα και Αγ.Δημητρίου,περίπου γωνία Παντοκράτορος και Μπουκαούρη), όπου συνεπλάκησαν με τους Τούρκους.
Εκεί έχασε την ζωή του ο Φιλικός Βασίλης Ορκουλάτος.
Είναι το πρώτο θύμα της Ελληνικής Επανάστασης.
Αιωνία η μνήμη Του...

-Γρηγόρης Μαρκέτος παιδίατρος Διευθυντής ΕΣΥ 

Βιβλιογραφία:
- Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως Σπ.Τρικούπη
- Ιστορία της πόλεως Πατρών Στ.Θωμόπουλου επιμέλεια    Βασ.Λάζαρης
- Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών Κώστα Τριανταφύλλου(1959)
- Οι στρατώνες της Πάτρας του Νίκου Τζανάκου
 δρομάκι αφιερωμένο στην μνήμη του
στην Πάτρα(φωτογραφία δική μου)

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

ΑΓΡΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ

''Σχετικώς με τον διαπραχθέντα φόνον του... , ο οποίος κατεκρεούργησε τον αδελφόν της ερωμένης του... , εξηκριβώθη ότι ο κατηγορούμενος έλαβεν από την οικίαν του αμφίστομον μάχαιραν,η οποία, ως μαρτυρεί η επ'αυτής χαραγμένη χρονολογία, κατεσκευάσθη το 1817, και μετέβη εις την πλατείαν του Ληξουρίου, όπου εξετέλεσε το έγκλημα''.

-Σημείωση σύνταξης ιστολογίου:
Η είδηση αυτή είναι από τις εφημερίδες του 1957.
Η αναδημοσίευση με αναγραφή των ονομάτων από φετεινή εφημερίδα(2017), θεωρώ ότι είναι εντελώς παράνομη και προσκρούει στον Νόμο περί προσωπικών δεδομένων και γι'αυτό δεν τα αναφέρω!

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ;

Η δημιουργία του βραχύβιου αυτού μικρού ελληνικού κράτους, παρόλ' αυτά,
ΑΝΘΙΜΟΣ ΓΑΖΗΣ


ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΚΟΡΑΗΣ
αναπτέρωσε τις ελπίδες των Ελλήνων,όπου και αν βρίσκονταν,γιατί το αντίκρυσαν ως τον δυναμικό πυρήνα του κράτους των προσδοκιών τους και στον ελεύθερο αυτό χώρο απέθεσαν τις κρυφές τους ελπίδες για το μεγάλο όνειρο της απελευθέρωσης όλου του έθνους.
Ο Άνθιμος Γαζής μίλησε μ'ενθουσιασμό για την Επτάνησο Πολιτεία,την οποία αποκάλεσε υποπόδιον και υπομόχλιον του Αρχιμήδη,ενώ ο Αδαμάντιος Κοραής αφιέρωνε το 1802 τη μετάφραση του έργου του Beccaria , Περί αμαρτημάτων και ποινών, με την εξής υποσημείωση:
''τη νεοσυστάτω των Επτά Νήσων ελληνική πολιτεία''

πηγή: ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1800-1807 ΚΑΙ Ο ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΓΓΕΛΑΤΟΣ (ΛΕΥΚΩΣΙΑ 2000)

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ''ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ'' του Νικόλα Κουλούρη


ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
<<.....Διότι ήταν άξιος τιμής ο λόγος εκείνος του Καποδίστρια.Αφού επαίνεσε τους μεγάλους Μονάρχες για τη δημιουργία του Νέου Κράτους,ονόμασε ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ την Επτανησιακή Δημοκρατία προοίμιο για την Ανάσταση του Ελληνικού έθνους>>.
Από το λόγο του Κόμη Αντώνιου Καποδίστρια(πατέρα του μετέπειτα Κυβερνήτη) στην τελετή ανακήρυξης της Επτανήσου Πολιτείας στη πρωτεύουσα αυτής, στη Κέρκυρα, και την επίσημη τοποθέτηση ως πρώτου κυβερνήτη του Πρίγκιπα Σπυρίδωνα Θεοτόκη(βιβλιογραφία Λούντζης-Κατσαρός).

ΒΑΡΥ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Δεν πρόλαβαν καλά – καλά να τις τοποθετήσουν και να τις χαρούμε και άρχισαν τα παρατράγουδα. Οι ταΐστρες και ποτίστρες για τα αδέσποτα που τοποθέτησε ο Δήμος Κέρκυρας δεν έμειναν για πολύ στις θέσεις του.

Η καταγγελία του αντιδημάρχου Ανδρέα Σκούπουρα φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος σε οτιδήποτε υλοποιείται στο νησί. Σύμφωνα με τον κ. Σκούπουρα ο αρμόδιος για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων δημοτικός σύμβουλος Λεωνίδας Παγκράτης διαπίστωσε ότι η ποτίστρα που τοποθέτησε ο Δήμος Κέρκυρας για τα αδέσποτα στην Πάνω Πλατεία έχει κλαπεί. Και μάλιστα δύο φορές!
Επιπλέον ο κ. Σκούπουρας καταγγέλλει ότι η κατάσταση που επικρατεί είναι τέτοια που έχει κλαπεί ακόμη και σιδερένια βάση με πινακίδα για τα ΑμΕΑ από το κέντρο της πόλης!
Καταγγελίες συμπολιτών κάνουν λόγο και για κλοπές μέχρι και της ξηράς τροφής για τα αδέσποτα από την ταΐστρα που βρίσκεται στη βίλα Πετσάλη.
Η γενικευμένη αγανάκτηση τουλάχιστον υποδηλώνει ότι η συνέχιση της αφαίρεσης υλικών δεν θα είναι εύκολο να συνεχιστεί…

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Η ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΙΣΣΑ ΜΑΝΑ ΜΟΥ της Ευαγγ. Γρηγοράτου

Ελεγε η Κεφαλονίτισσα μάνα μου:

-Τσαχαλάκι που αναγελάς...

στην πόρτα σου φυτρώνει...

*τσαχαλάκι είναι το σκουπίδι, ενώ αναγελώ σημαίνει κοροϊδεύω

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ Η ΕΠΤΑΝΗΣΙΑ

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

ΕΛΕΝΗ ΒΑΛΛΙΑΝΟΥ Η ΗΡΩΙΔΑ


Σε μια ιστορική βιογραφία δεν μπορεί να υπεισέρχεται το συναίσθημα του γράφοντος! Όμως εδώ μιλάμε για μια συμπατριώτισσα ηρωίδα.
τα μετάλια της ηρωίδας


επιγραφή στο αγγλικό σχολείο

Ανακρίθηκε και βασανίστηκε επί 17 μέρες μέχρι να εκτελεστεί στις 15 Αυγούστου 1944.
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1909 από τον Μαρίνο και την Δανάη Βαλλιάνου. Στην συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στο Άσκοτ της Αγγλίας όπου παρέμεινε μέχρι το 1924, χρονιά κατά την οποία οι γονείς και οι δύο αδελφοί της επέστρεψαν στην Γαλλία και συγκεκριμένα στις Κάννες, ενώ η ίδια παρέμεινε οικότροφος στο παρθεναγωγείο St George's School in Ascot.
Το 1927 η Ελένη πήγε και αυτή οριστικά πλέον στις Κάννες.
Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής δραστηριοποιήθηκε έντονα στην Αντίσταση σε μια ομάδα με το όνομα La Veilleuse (αυτή που επαγρυπνά).
Συνελήφθη στις 28 Ιουλίου 1944 από κάτι αντίστοιχο με τα ''δικά μας'' τάγματα ασφαλείας και άρχισαν τα βασανιστήρια για να μαρτυρήσει. Συγχρόνως συνέλαβαν και τους γονείς της σαν μοχλό πίεσης στις ανακρίσεις.
Αργότερα η μητέρα Δανάη θα μιλήσει αναλυτικά για τα μαρτύρια της κόρης της με καυτά σίδερα σε ολόκληρο το γυμνό κορμί της...τα ουρλιαχτά της 35 χρονης γυναίκας που διαπερνούσαν το μυαλό όλων των φυλακισμένων.
Και όμως σε εκείνους τους βουβούς τοίχους άνθισε μια από τις μεγαλύτερες ηρωίδες της Αντίστασης! 
Η δική μας  Ελένη Βαλλιάνου
Η Γαλλίδα Helene Vagliano
Εξη εβδομάδες μετά τον μαρτυρικό θάνατό της, η σωρός της μεταφέρθηκε και ετάφη σε κρύπτη στην Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία των ελεύθερων πλέον Καννών, ενώ ακουγόταν το Ave Maria λόγω του δεκαπενταύγουστου της ημερομηνίας εκτέλεσης της και το Viens Douce Mort του Μπαχ , που ήταν το αγαπημένο κομμάτι της!
ο δρόμος στις Κάννες που φέρει το όνομά της

ΜΑΡΙΑ ΔΕΣΥΛΛΑ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Η Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια ήταν δήμαρχος Κέρκυρας και δισέγγονη του Γεωργίου Καποδίστρια, αδερφού του Ιωάννη Καποδίστρια.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Μαρτίου 1898 και ήταν εγγονή του Αντωνίου Καποδίστρια (1829-1906) καθώς και δισεγγονή του Γεωργίου Καποδίστρια(1783-1841), μικρότερου αδερφού του Ιωάννη Καποδίστρια. Ήταν παντρεμένη σε δεύτερο γάμο, με τον Σταμάτιο Δεσύλλα(αδελφό του Θόδωρου Δεσύλλα κεντρώου υπουργού), δήμαρχο Κέρκυρας (Δεσύλλα είναι οικογένεια καταγόμενη από την Πάργα της Ηπείρου που ήρθε στην Κέρκυρα μόλις το 1818), τον οποίο Σταμάτη η γυναίκα του Μαρία, αντικατέστησε στη δημαρχία στις 18 Απριλίου 1956 μετά το θάνατό του.
Η μητέρα της Ελένη, ήταν κόρη του τσιφλικά,αρχαιολόγου και πολιτικού της Αρτας Κωνσταντίνου Καραπάνου. Εδώ θα σταθούμε για να σημειώσουμε κάποια πράγματα για τον βίο και την πολιτεία του φαύλου αυτού ηπειρώτη πολιτικού! Πράγματι μεταπηδούσε από το ένα κόμμα στο άλλο,ενώ είχε κατηγορηθεί για εξαγορά ψηφοφόρων. Μάλιστα οι ντόπιοι έλεγαν ότι ''έφυγε ο σουλτάνος κι έμεινε ο Καραπάνος''.
Επανερχόμεθα στην Μαρία Δεσύλλα. Συγκεκριμένα στις αναπληρωματικές εκλογές που ακολούθησαν τον θάνατο του δημάρχου συζύγου της, εξελέγη με 5.365 ψήφους σε σύνολο 10.207. Στηρίχτηκε πολύ από τις γυναίκες και χτυπήθηκε πολύ από τους  ''εθνικόφρονες'' του Σπύρου Θεοτόκη. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι το 1959.Ηταν η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα δήμαρχος στην χώρα.
Ως απόγονος της οικογένειας, και επειδή ο προπάππος της ήταν ο μοναδικός από τα αδέρφια που είχε αποκτήσει παιδιά, είχε στην κατοχή της την εξοχική κατοικία της οικογένειας στην θέση Κουκουρίτσα.
Σε πρώτο γάμο είχε παντρευτεί τον Κορφιάτη διπλωμάτη
Λουδοβίκο Σκάρπα με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες.
Το 1979 δώρισε το σπίτι στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, τη Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας και την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών, με σκοπό τη δημιουργία Μουσείου το οποίο να στεγάζει τα διασωθέντα προσωπικά αντικείμενα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, καθώς και προσωπογραφίες και έπιπλα εποχής που ανήκαν στην οικογένεια.
Η Μαρία Δεσύλλα ήταν επίσης και η Πρώτη Γυναίκα οδηγός αυτοκινήτου στην Κέρκυρα.
Πέθανε στην Κέρκυρα τον δεκαπενταύγουστο του 1980.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΗΤΕΡΑ Διονυσίου Σολωμού

...Μακρύς ο λάκκος π' άνοιξε
και κλει το γίγαντά μου...

απόσπασμα από το ποίημα του Διονυσίου Σολωμού,που όμως πρέπει να υπερτονιστεί ότι αποδόθηκε από το πρωτότυπο ιταλικό κείμενο στα μαγευτικά αυτά ελληνικά από τον Κερκυραίο Γεώργιο Καλοσγούρο

*να σημειώσουμε ακόμα ότι ο στίχος αυτός υπήρχε στην προμετωπίδα της εφημερίδας ''Αυγή'' στις αρχές της δεκαετίας του '50 και υποθέτω ότι υπονοούσε τον δολοφονημένο Νίκο Μπελογιάννη

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

ΗΛΙΑΣ ΖΕΡΒΟΣ ΙΑΚΩΒΑΤΟΣ (1814-1894)

Δύσκολο να επιχειρήσει κάποιος να γράψει την βιογραφία ενός τόσο μεγάλου ανδρός, έστω και ερασιτεχνικά!
Ο ριζοσπάστης Ηλίας Ζερβός καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Κεφαλονιάς η οποία προερχόταν από την Κωνσταντινούπολη. Ηταν ''εγγεγραμμένη'' στο libro d'oro των ευγενών του νησιού.
Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και στην συνέχεια επέστρεψε στο νησί, όπου δεν άργησε να έρθει σε σύγκρουση με τους άγγλους κατακτητές. Οι εξορίες διαδέχονταν η μία την άλλη.
Οθωνοί, Παξοί, Κύθηρα και τέλος Αντικύθηρα.
Στα μεσοδιαστήματα επέστρεφε στο νησί και συνέχιζε με ιδιαίτερη μαχητικότητα τον αντικατοχικό αγώνα του.
Εξέδιδε μάλιστα την εφημερίδα ''Φιλελεύθερος'', όργανο του ριζοσπαστικού κόμματος με το οποίον είχε ήδη εκλεγεί βουλευτής στην Ιόνια Βουλή.
Μαζί με τον συμπατριώτη Ιωσήφ Μομφεράτο ηγούνται του ριζοσπαστικού κινήματος και επιδιώκουν , όχι μια απλή ένωση με τον εθνικό κορμό, αλλά κυρίως κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Ετσι το κίνημα διασπάται και προκύπτουν οι ήπιοι ενωτικοί ριζοσπάστες υπό τον Ζακυνθινό Κωνσταντίνο Λομβάρδο που επεδίωκαν μόνο την Ενωση χωρίς να επιμένουν στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Η σύγκρουση των δύο κινήσεων υπήρξε σφοδρή.
Μετα την Ενωση , ιδιώτευσε μέχρι τον θάνατό του, ασχολούμενος με το συγγραφικό έργο.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

ΕΥΘΡΥΠΤΑ της Δανάης Μυλωνάκη (Ζάκυνθος)

 Πέταλα
εύθρυπτα
 αναιμικά
σχεδόν νεκρά 
 μήτε ευωδιάζετε
μήτε φτουράτε πια
τριαντάφυλλά μου
Danaé
Αθήνα - Ιούλιος 2013