Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ο ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ του Γ.Σκλαβούνου


Κοινωνικός Απελευθερωτής ή Υπηρέτης του Τσάρου και της Τάξης του ο Καποδίστριας;;;

Επειδή την απάντηση την έχει δώσει ο ίδιος με λόγο κρυστάλλινα σαφή, θα παραθέσω τον λόγο του. Επειδή την κριτική που έκανε στον Βενετσιάνικο δεσποτισμό την επανέλαβε σκληρότερη και για τον Ελλαδικό δεσποτισμό ας του επιτρέψουμε...επί τέλους... να μιλήσει ...
«… Μόνον ολίγοι τινές απατώνται, νομίζοντες, ότι τα χρήματα ταύτα (βοηθήματα Ρωσσίας και Γαλλίας) είναι δι’ αυτούς και μέλλωσι να πάθωσι ότι και αι λίραι του δανείου.

 Ότι μεν κλέπτουσι παντού, όπου διοίκησις υπάρχει, είναι αναμφίβολον. Αλλά δεν ευρίσκεται τόπος εις εμέ γνωστός, όπου πλησίον των κλεπτών να υφίστανται χιλιάδες και χιλιάδες οικογενειών αγαίων, ανεστίων, και καταπείνων, καθώς εν Ελλάδι.
 Στοχασθήτε, δεσπότη μου, ότι αι άθλιαι αυταί οικογένειαι πάσχουσιν εξ αιτίας των κλεπτιστάτων αρχόντων, υπουργών τε και καπιτάνων, και ενθαρρύνατέ με, αν δύνασθε, να είμαι συγκαταβατικός προς μίαν δράκα ανθρωπαρίων μεταλλοθέων, επ’ ουδενί των οποίων όμως ουδέ κατέστησα την βαρείαν χείρα της δικαιοσύνης, ουδέ καταστήσω, αρκούμενος να τους γνωρίσω καλώς και να τους παραδώσω ποτέ ει χρεία, εις τας αράς του λαού.
 χρήσιμο γλωσσάρι
 μεταλλοθέων = αυτών που έχουν για Θεό τα μέταλλα
κλεπτιστάτων αρχόντων =πολυκλεφτών αρχόντων
 αγαίων = ακτημόνων
ανεστίων=αστέγων
καταπείνων=πολύ πεινασμένων

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

André Ravéreau ο αρχιτέκτων της Κεφαλονιάς μετά τους σεισμούς

Κάποιες φορές είναι σίγουρο ότι το σύμπαν συνωμοτεί, για να φωτίσει τον δρόμο προς την ανάδειξη ξεχασμένων πτυχών ιστορίας.
Μια χαλαρή στιγμή μεταξύ τυρού & οίνου, όπως και μια κουβέντα με τον Γιάγκο Μεταξά, γύρω από τους σεισμούς και τα επακόλουθα γεγονότα του 1953 – 55, μας οδήγησαν σε απίστευτα στοιχεία. Πριν όμως ξεδιπλώσουμε την ιστορία μας, θα θέλαμε ως ομάδα, ως Πολιτιστικός, Ιστορικός & Λαογραφικός σύλλογος «Το Ριφόρτσο», αλλά και ως Κεφαλονίτες, να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον André Ravéreau, έναν φίλο του νησιού που εργάσθηκε στην δύσκολη περίοδο μετά τους σεισμούς του 1953 και ο οποίος έφυγε πριν από λίγες μέρες από την ζωή, σε ηλικία 98 ετών. Επίσης να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην κόρη του, Maya Ravéreau.
Ο André Ravéreau γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1919 στη πόλη Limoges. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, φοίτησε στην Σχολή Καλών τεχνών στο Παρίσι μεταξύ των ετών 1946 – 1950 και ήταν μαθητής του Auguste Perret. Πριν από την αποφοίτησή του, μετέβη στην Αλγερία και ανακάλυψε την κοιλάδα Ghardaia M'Zab, όπου εντυπωσιάσθηκε από την παραδοσιακή της αρχιτεκτονική. Μια από τις πρώτες του δουλειές, ήταν η συμμετοχή του στις εργασίες ανοικοδόμησης των χωριών Αγία Ευφημία & Λακήθρα, τα οποία υιοθετήθηκαν από την Γαλλική κυβέρνηση το 1954. Η αποστολή του André, μαζί με άλλους αρχιτέκτονες και μηχανικούς, πραγματοποιήθηκε το 1954 – 56, με ένα μικρό διάλειμμα το 1955, όπου τότε μετέβη στο Αλγέρι. Ήταν ο σχεδιαστής των νέων σπιτιών, της εκκλησίας και των σχολείων αυτών των χωριών. Επίσης εργάσθηκε και στην ανοικοδόμηση της Γαλλικής σχολής Alliance Française d'Argostoli.
Για να μπορεί να έχει καλύτερη επικοινωνία με τους κατοίκους και τις τότε τοπικές αρχές, ζήτησε από το Γαλλικό προξενείο της Αθήνας, να του στείλουν έναν μεταφραστή. Πράγματι, οι εν Αθήναις γαλλικές αρχές, τον έφεραν σε επαφή με την Manuelle Roche, η οποία είχε μεταβεί εθελοντικά στην Κεφαλονιά και μιλούσε ελληνικά. Η Manuelle, ήταν και η μελλοντική σύζυγος του André, σύμμαχος του, πάντα στη ζωή και στα έργα του. Η παρουσία της, διευκόλυνε τις σχέσεις με τους ντόπιους. Η μητέρα και η γιαγιά της, είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα και είχαν παντρευτεί στην Αθήνα, όπου είχαν εγκατασταθεί.Ο παππούς και ο προπάππους της, λεγόντουσαν Isanove και D'Arrigo και ήταν και οι δύο, μηχανικοί των γαλλικών μεταλλείων. Η Manuelle ήταν μέλος, μιας διεθνούς ομάδας ανασυγκρότησης, που τότε, είχε έρθει να συνδράμει τα νησιά μας. 
Το γαλλικό κλιμάκιο, εργάσθηκε με ζήλο στην ανοικοδόμηση, ενώ ο André Ravéreau και η συνοδός του – μεταφράστρια, δεν άργησαν να “ενταχθούν” στην τοπική κοινότητα. Γευμάτιζαν πολλές φορές στην ταβέρνα του Μενέλαου Αποστολάτου, η οποία αμέσως μετά τους σεισμούς, ήταν στην Σισσιώτισα στο Αργοστόλι, τριγύριζαν το νησί με το DCV αυτοκίνητό τους και θαύμαζαν τις παραλίες, ενώ η Manuelle ως φωτογράφος , έκανε πρακτική φωτογραφίζοντας πολλά τοπία. (Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες , θα προσπαθήσουμε εν καιρώ, να δούμε , με την συνδρομή της κας Maya Ravéreau). Απέκτησαν φιλίες με πολλές οικογένειες στο νησί, όπως εκείνης του Όθωνα Μεταξά και θα πρέπει να πούμε, ότι είναι αρκετοί οι κάτοικοι που τους θυμούνται. Η διαμονή στο νησί είχε μαγέψει και σημαδέψει την ζωή του André και της Manuelle, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η κόρη τους Maya. Συνεργάσθηκαν με Έλληνες που είχαν έρθει στο νησί , δουλεύοντας στην ανοικοδόμηση και συχνά στις μετέπειτα αφηγήσεις τους, αλλά και σε έγγραφες δημοσιεύσεις τους, ανέφεραν το όνομα του Αργύρη Ρεντζέπη.
Ο André πάντα έλεγε ότι στην Κεφαλονιά «ανακάλυψε την αρχιτεκτονική….». Ας δούμε πως περιγράφει την δουλειά του στο νησί : «Λίγο μετά την αποφοίτησή μου, διορίστηκα από το Υπουργείο Εξωτερικών για να ανοικοδομήσω δύο χωριά στην Κεφαλονιά, καθώς και ένα κτίριο για τη Γαλλική σχολή στην πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι. Εκείνη την εποχή, η αρχιτεκτονική θεωρήθηκε πολύ δεδομένη , δεν μου δόθηκε η δυνατότητα μελέτης στο χώρο και συνειδητοποίησα τα σκίτσα της στέγασης, στο Παρίσι. Καθώς αυτή ήταν μια τεράστια ανακατασκευή, το πρόγραμμα στέγασης ήταν σχετικά μικρό. Επομένως, είχα προγραμματίσει δυνατότητες εκ των υστέρων επέκτασης και πρότεινα σπίτια με κεκλιμένες στέγες, τα οποία θα μπορούσαν να μπολιαστούν με επέκταση σε τρεις πλευρές. Αν και τα σχέδια ήταν έτοιμα, η εταιρεία συμφώνησε να κάνει παραλλαγές, ανάλογα με την κατάσταση, αλλάζοντας τη θέση των θυρών και των παραθύρων. Έτσι φτάσαμε σε οκτώ παραλλαγές. Μου ζητήθηκε επίσης, να σχεδιάσω δύο εκκλησίες και δύο σχολεία. Οι εκκλησίες ακολούθησαν την εκκλησιαστική παράδοση του νησιού. Τα σχέδια των σχολείων επίσης ήταν πολύ απλά. Για μοναδική διακόσμηση, οι σκάλες των κλιμακωτών σκαλοπατιών, ήταν καλυμμένες με πολύχρωμα κεραμικά. Η περιοχή που προοριζόταν για την ίδρυση της Alliance Française, στο Αργοστόλι, είχε θέα σε δύο πλαϊνούς δρόμους. ….»
Μετά την Κεφαλονιά, εργάσθηκε στην Γαλλία , αλλά και στην Αλγερία, όπου επέστρεψε στο M'Zab το 1959 και ανέδειξε την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Αλγερίας και ιδιαίτερα εκείνη των περιοχών Mzab και La Casba. Το 1965, διορίστηκε αρχιτέκτονας ιστορικών μνημείων στην Αλγερία. Το 1981, δημοσίευσε ένα βιβλίο όπου συγκέντρωσε ένα σύνολο σημαντικών κειμένων για αρχιτέκτονες των επόμενων γενεών, με φωτογραφίες της συντρόφου του Manuelle Roche: «Το M'Zab, ένα μάθημα στην αρχιτεκτονική». 
Το βιβλίο αυτό παρουσιάσθηκε μαζί με τον Αιγύπτιο Hassen Fathy, το αιγυπτιακό alter ego του. 
Οι δύο άνδρες βραβεύθηκαν με το περίφημο βραβείο του Aga Khan. Το 1982, η κοιλάδα M'Zab γράφτηκε, κατά κύριο λόγο χάρη στον Ravéreau , στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Επέστρεψε στην Γαλλία το 2006 , ενώ το 2012 τιμήθηκε από την Αλγερία με το παράσημο του Εθνικού Τάγματος της Αξίας. 
Το 2013 , επισκέφθηκε την Κεφαλονιά. 
Επίσης την χρονιά αυτή, παρουσίασε μια εργασία του , με τον τίτλο «Modernités plurielles » στις συλλογές του Centre Pompidou. Με πλήθος δημοσιεύσεων και εκθέσεων, αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους Γάλλους αρχιτέκτονες του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 2017 στο Aubenas (Ardèche) , σε ηλικία 98 ετών. Η  Manuelle Ravereau - Roche, το 1971, εξέδωσε ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο «Σεισμός», όπου περιγράφει τις αναμνήσεις της , από την περίοδο που έμεινε στην Κεφαλονιά. Η Manuelle απεβίωσε στις 23 Απριλίου 2010 .
André & Manuelle Ravéreau καλό ταξίδι. Η Κεφαλονιά δεν ξεχνάει και σας λέει ένα μεγάλο MERCI BEAUCOUP .
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επίτιμη πρόξενο της Γαλλίας στην Κεφαλονιά, κυρία Εμμανουέλλα Σιναγκρά, για την επικοινωνία που είχε με την Mme Maya Ravéreau, κόρη του εκλιπόντος André και για τα στοιχεία που μας διέθεσε. Επίσης θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γιάγκο Μεταξά, γιατί από την δική του κουβέντα στην χαλαρή μας συνάντηση, ξεκίνησε το ξεδίπλωμα της ιστορίας που διαβάσατε. 
Οι φωτογραφίες, αναρτώνται με την άδεια της Mme Maya Ravéreau και αποτελούν τμήμα του αρχείου της.

Ορέστης Καππάτος




Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Την Δευτέρα 23.10.17 εισήχθη στην Παιδιατρική Κλινική του Γ.Ν.Ζακύνθου, παιδί θήλυ ηλικίας 2.5 ετών, μετά από παραπομπή ιδιώτη παιδίατρου, με κλινική εικόνα ιογενούς γαστρεντετερίτιδος. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του παρέμενε σε καλή κλινική κατάσταση.

 Τη νύχτα μεταξύ της 26ης και 27ης Οκτωβρίου παρουσίασε αιφνίδια επιδείνωση και γι αυτό το λόγο ζητήθηκε η αεροδιακομιδή του σε ΜΕΘ Παίδων. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του ιατρικού και του νοσηλευτικού προσωπικού του Γ.Ν.Ζακύνθου καθώς και του προσωπικού του ΕΚΑΒ, που το διακόμισαν στην Πάτρα, το παιδί δυστυχώς κατέληξε.
Εκ μέρους όλου του προσωπικού του Νοσοκομείου, η Διοίκηση εκφράζει την οδύνη της για την απώλεια του παιδιού και τη συμπαράσταση στους οικείους του.

Ο Καποδίστριας για την Βενετοκρατία, τον δεσποτισμό της και τον δεσποτισμό. ..(Από παλιότερη ανάρτηση μετά από επίμονη απαίτηση φίλων)
"Τα Επτάνησα ανήκαν στη Βενετική αριστοκρατία. Κατόπιν περιήλθαν στην κυριότητα της Γαλλικής Δημοκρατίας. Το 1800 δε, αποκαταστάθηκαν σε κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο. Ο σύγχρονος πολιτισμός του επτανησιακού λαού είναι το αποτέλεσμα της ανατροφής που δέχθηκε κάτω από τη βενετική διακυβέρνηση και των μεταβολών που ενεργήθηκαν στην ηθική του κατάσταση από το γαλλικό καθεστώς, από το πνεύμα του αιώνα μας και από την εξύψωσή του στο αξίωμα ελεύθερου και ανεξάρτητου λαού.
Περί της βενετικής διακυβέρνησης
Η βενετική πολιτεία κυβερνούσε τα Επτάνησα με το «σύστημα» της διαφθοράς. Οι αντιπρόσωποί της εκλέγονταν από την τάξη των Βενετών αρχόντων, που ήταν η περισσότερο άθλια εξαιτίας της αμάθειας της και η περισσότερο διεφθαρμένη εξαιτίας της ανηθικότητας και ελεεινότητας της. Η δύναμη της κυβέρνησης αυτής συνίστατο στην επίβουλη «τέχνη» να υποθάλπει τις προκαταλήψεις των ευγενών και να τις θέτει σε αντιπαράθεση προς τις αξιώσεις της αστικής τάξης και των νόμιμων δικαιωμάτων του λαού.
Τα χρήματα, που οι αντιπρόσωποι αυτοί συσσώρευαν σε βάρος των κομμάτων τα οποία βρίσκονταν σε ηθική διαμάχη στις πόλεις και συμπλέκονταν στην ύπαιθρο, πολλαπλασίαζαν τα ελατήρια αυτής της ολέθριας δύναμης και καθιστούσαν συστηματική τη διαφθορά του τόπου. Η πολιτεία της Βενετίας φοβούνταν την ανωτερότητα του φυσικού χαρίσματος των ατόμων. Προσπαθούσε να το καταβάλει με την αμάθεια. Η βενετική Γερουσία δεν επέτρεψε ποτέ τη σύσταση δημοσίων σχολείων στα Επτάνησα. Οι Επτανήσιοι όφειλαν να πηγαίνουν στην πρωτεύουσά της, στο Πανεπιστήμιο της Πάδουας, για να μορφωθούν αλλά μέσα από ένα μακιαβελικό προνόμιο μπορούσαν να αποκτήσουν διπλώματα της επιστήμης του Δικαίου και σε όλες τις Σχολές ,δίχως να είναι υποχρεωμένοι να διατρέξουν προηγούμενα κανονικές σπουδές στις ακαδημίες. Αυτό το είδος του δεσποτισμού εφαρμοζόμενο σε όλους τους κλάδους της κυβερνητικής διαχείρισης καθ υπέβαλε ανθρώπους και περιουσίες στην εξουσία της αδυναμίας και της άγνοιας".....(Αρχείον Ι. Καποδίστρια, τομ. Ε’ σ. 96-107.) Από Υπόμνημα με παρατηρήσεις πάνω στην εσωτερική κατάσταση των Ιονίων Νησιών.Παρίσι 10/22 Νοέμβ 1815.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΣ επιμέλεια Διον.Φωκά

Νοσταλγώντας τα περασμένα: Το παλιό πανηγύρι του Αγίου μας
Έχασε και το πανηγύρι τ΄Αγίου μας την παλιά γραφικότητα του, την ομορφιά του και το αξέχαστο μεγαλείο του!..
Ένα αυτοκίνητο σήμερα μας παίρνει από το Αργοστόλι και μέσα σε σύννεφα σκόνης μας φέρνει μέσα σε μισή ώρα στην Ιερά Του Μονή. Ενώ...Άλλοτε...!Άλλοτε!..
Κλείστε για λίγο τα μάτια σας, φίλοι μου και παρακολουθήσετε το όμορφο φιλμ της φαντασίας που πρόκειται να σας προβάλω.
Μέρες πριν από τη Γιορτή του και από όλη σχεδόν την Ελλάδα φτάνανε στην ιερά Του Μονή οι πιστοί, φέρνοντας μαζί τους και τους αρρώστους τους για να Του ζητήσουν την ίαση και θεραπεία τους.
Τα κελιά δεν φτάνανε να τους χωρέσουν και καταυλίζανε ολόγυρα από το Μοναστήρι μέσα σε σκηνές, αντίσκηνα και κάτω από κουβέρτες, που παρουσίαζαν τον ιερό Κάμπο Του μ' ένα φανταχτερό φτωχικό μεγαλείο, μέσα από το οποίο απόπνεε η πίστη και η ευλάβεια. Και τη παραμονή του πανηγυριού από όλες τις πόλεις και τα χωριά του νησιού μας, μ' άμαξες, μ' άλογα, με μουλάρια, με γαϊδουράκια και οι πιο πολλοί ποδαρόδρομο, ξεκινούσαν δια το ιερό Ασκητήριο Του των Ομαλών, για ν' αποτείσουνε προς τον Άγιο του Νησιού μας Προστάτη, τον οφειλόμενο φόρο της ευλάβειας και να Του ζητήσουνε τη βοήθεια Του.
Κι ήταν γραφικό, επιβλητικό και πραγματικά θεαματικά όμορφο να στέκεσαι όξου από την εκκλησία της Σισσιώτισσας εκεί στην αρχή της Αργοστολιώτικης Γέφυρας και να βλέπεις τους προσκυνητές που ξεκινούσανε από τ ' Αργοστόλι.
Όλες οι καρότσες του Βάραγκα, του Μπαμπάουλα, του Κάρμενου, Μπονίκου, του Μαραβέγια και λουλουδοστόλιστες κουβαλούσανε νύχτα και μέρα τους πιστούς εις Χάρι Του. Φαρακλάδες, Ραζάδες, Βαλσαμάδες, Φραγκάδες και άλλοι αγωγιάτες από τα γύρω χωριά, με τσι γιακέτες τσους....αλασκάγια, αλαφάτσα φορεμένα τα μπερετόνια τους, με γαρύφαλλο στο αφτί, το άσπρο τσου πουκάμισο και το κόκκινο τους ζωνάρι νοικιάσανε τ' άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια τσου στους προσκυνητές της γιορτής.
Αλλά εκείνο που ήταν το πιο συγκινητικό και θεαματικό ήταν οι ταμένοι και οι ταμένες.
Κάμε μου Άγιε Γεράσιμε μου, το παιδί μου καλά έλεγε η πονεμένη η μάνα και θάρτουμε με τον πατέρα του με τα γόνατα να Σε προσκηνύσουμε στο πανηγύρι. Και τη παραμονή ή ανήμερα του Αγίου μας, εκτελούσανε την προς τον αφέντη μας υπόσχεση τους. Κι έβλεπες ανηφορίζοντας προς το για όλους μας παρήγορο κι ελπιδοφόρο Ιερό Μοναστήρι Του, εκατοντάδες γυναίκες και άνδρες να ανηφορίζουνε σερνόμενοι από ευλάβεια σα τα φίδια στα χώματα και στις πέτρες του ατελείωτου δρόμου. Άλλους με τη πατούσα κι άλλους κρατώντας ολόσωμες λαμπάδες στο μπόι τους. Θέαμα μοναδικό που δεν θα το ξαναδώ εις τα μάτια μου! Με τις όμορφες εκείνες και ρομαντικές μας καρότσες με τα πολύχρωμα φορέματα και για τον ήλιο ομπρέλες, με λουλούδια, αρτοκλασίες που οι γυναίκες κουβαλούσανε στα κεφάλια τους προ παντός δε με πίστη κι ευλάβεια προς τον Προστάτη μας, κι όχι με χαχανητά κι....έρωτες όπως πάνε στα πανηγύρια Του, οι περισσότερες και οι περισσότεροι....δυστυχώς τώρα.
Δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 1958 στην εφημερίδα "Ο Φανός της Κεφαλονιάς"

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Ο ΜΠΟΛΙΒΑΡ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ του Γ. Σκλαβούνου

 Η διανομή της γης στους ακτήμονες...

Ο Καποδίστριας προβλέπει την αντικατάστασή του ή και το θάνατό του... καλεί λοιπόν τους συννελληνες να... προφτάσουν.

...(αφιερώνεται σε κάποιους που συνεχίζουν το έργο της δολοφονίας απαξιώνοντας την παράδοσή του.)
..."ήτον τέλη Ιουνίου του 1831 και ο κυβερνήτης Καποδίστριας επροσκάλεσε διαφόρους γερουσιαστάς εις την οικίαν του. Επήγαμεν, ( εκρατούσε μιαν εφημερίδα εις το χέρι του) μας είπε « η ανάγνωσις αυτής της εφημερίδος είναι αφορμή που σας προσκάλεσα . Διαβάζω ότι ο στρατηγός Μπολιβάρ ,πρόεδρος της Κολουμβίας εις την Αμερικήν,διατάττει την διανομήν της Εθνικής γης εις τους πολίτας και εγώ σας έδωσα ένα σχέδιον διανομής. Αργοπορείτε βλέπω να γνωμοδοτήσετε. Ίσως δεν σας αρέσει. Αρχίζει απο τους μικρούς η διανομή,του σχεδίου μου.
Θα έλθει έπειτα και η αράδα των μεγάλων.
 Γρηγορείτε .
 Άλλος θα έλθει, βασιλόπαιδο,να σας διοικήσει,με τον οποίον δεν θα έχετε ούτε την ευκολίαν της γλώσσης,ούτε να ανοίγετε την θύραν του δωματίου του όταν θέλετε. Εγώ επιθυμώ να σας παραδώσω εις αυτόν ως λογικά όντα,ελευθέρους,με την ενδυμασίαν της ιδιοκτησίας. Προσέχετε, μην ελθήτε καμμίαν αυγήν και με ευρήτε κρύο κουφάρι εις την κλίνην μου. Άλλο δε σας λέγω». 
( Τερτσέτη άπαντα)

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

ΖΗΤΩ Η ΖΩΗ του Γιώργη Δρυμωνιάτη (Κύθηρα)

Και τι πως πέρασ’ η φωτιά ‘πό πάνω μας;
Εμείς κρατήσαμε στο χώμα την ψυχή μας
και με το πρώτο δάκρυ τ’ ουρανού
και με το πρώτο χαϊδολόγημα του Ήλιου
νικήσαμε με το απαλό του κάλλους μας
το χρώμα της ελπίδας,
νικήσαμε ολοσχερώς
τη θεοσκότεινη μαυρίλα των ανθρώπων.
Εμείς, όσο θα βρέχει γνήσια βροχή
κανέναν θάνατο ποτέ,
κανέναν δεν θα φοβηθούμε!

-Δυο μήνες σήμερα ακριβώς από την ήμερα που καιγόταν το νησί μου, και τα κυκλάμινα νικήσαν την μαυρίλα και φωνάζουν θριαμβικά: «Ζήτω η ζωή!»
Φωτο δική μου το απόγευμα 7/10/2017. Στο βάθος μεγαλοπρεπής ο μικρός Δρυμώνας μου