Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΤΟ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΧΡΗΜΑ...




  ... Οι καμπάνες πλερωμένες,
       
       έκαναν σα βουρλισμένες ... 



από το σατυρικό ποίημα του Διονυσίου Σολωμού « Το όνειρο »

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ της Δημήτριας Φωκά

 25 Απριλίου οι Βενετοί γιορτάζουν τον πολιούχο τους Άγιο Μάρκο .
Ήταν δυο έμποροι που βρήκαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τα λείψανα του αγίου, ο Buono da Malamocco κι ο Rustico da Torcello και μετά από πολλές περιπέτειες τα έφεραν στη Βενετία το 828μΧ.
 Το λείψανο του Αγίου Μάρκου, όταν μεταφερόταν στην Βενετία πέρασε από τα νησιά Στροφάδια της Ζακύνθου. Τότε, κατά την παράδοση, αυτά σχίστηκαν στα δύο, για να περάσει ανάμεσα. Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύτηκαν πολλές φορές οι μοναχοί της Αυτοκρατορικής Μονής των Στροφάδων, όταν ήθελαν να ζητήσουν κάτι από την Γαληνοτάτη.
 Στην φωτογραφία το πέρασμα του Αγίου Μάρκου από τα Στροφάδια, όπως το απαθανατίζει σε έργο του ο Paolo Veneziano!!!
Σήμερα είναι επίσης κι η γιορτή του τριαντάφυλλου..🌹η festa del bocolo.🌹
Οι Βενετοί χαρίζουν στην αγαπημένη τους ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Σύμφωνα με ένα μύθο μια τριανταφυλιά με κόκκινα τριαντάφυλλα φύτρωνε πάνω στον τάφο του Ευαγγελιστή. Ένας ναυτικός την πήρε και την φύτεψε στην αυλή του.Σαν πέθανε ο ναυτικός η τριανταφυλλιά που βρισκόταν πάνω στο όριο που χώριζε τις περιουσίες των δύο γιων του σταμάτησε να ανθίζει κι οι γιοι του κι οι οικογένειες τους χωρίστηκαν σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα για το μοίρασμα της περιουσίας.Το μίσος κι η βεντέτα κράτησε πάρα πολλά χρόνια μέχρι που ένας γιος από τη μια μεριά ερωτεύτηκε ένα κορίτσι από την άλλη ...
Και τότε η τριανταφυλλιά άνθισε για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια!
Στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας εορταζόνταν λαμπρά ο Άγιος Μάρκος και στις 25 Απριλίου διοργανώνονταν προς τιμήν του διάφορα αγωνίσματα.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΕΤΑΞΑΣ και ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Ο φιλίστωρ Ορέστης Καππάτος μας κάνει κοινωνούς με μια πολύ σημαντική πτυχή της ιστορίας της ελληνικής επανάστασης του 1821.
- Ένας Κεφαλλήνας εμψύχωσε τον απογοητευμένο Γερό του Μωριά, το δύσκολο καλοκαίρι του 1822. 
Η απόδειξη και η άγνωστη συνομιλία κόντε Ανδρέα Μεταξά και Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πριν την μάχη των Δερβενακίων.
Στην θέση «Δερβενάκια» στα μικρά ορεινά περάσματα μεταξύ Κορίνθου & πεδιάδος του Άργους, στις 26 Ιουλίου 1822 διεξήχθη μια σωτήρια για την επανάσταση μάχη, η οποία αποτέλεσε ένα ισχυρό & καταλυτικό κτύπημα εις βάρος του Μαχμούτ πασσά της Δράμας, (Δράμαλη Πασά).
Όμως τί είχε συμβεί λίγες μέρες νωρίτερα;
 Ποιός ήταν αυτός που εμψύχωσε τον απογοητευμένο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη;
Από τα «Απομνημονεύματα περί Ελληνικής Επαναστάσεως υπό Φωτάκου» , πρώτου Υπασπιστή του Γέρου του Μωριά (το πραγματικό όνομα του Υπασπιστή, ήταν Φώτιος Χρυσανθακόπουλος) και συγκεκριμένα στις σελ 186, 187 & 188, μπορούμε να βρούμε εκπληκτικά στοιχεία για εκείνες τις δύσκολες ώρες της επαναστάσεως. 
Μετά την επιβεβαίωση της είδησης καθόδου του Δράμαλη Πασά, επικράτησε στην Ελληνική πλευρά προβληματισμός και πανικός που έφθασε στα όρια ολοκληρωτικής απώλειας, όλων όσων είχαν επιτευχθεί μέχρι εκείνη την στιγμή. 
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διέθετε δυο χιλιάδες στρατό, τον οποίο συντηρούσε με δικά του έξοδα. Έστειλε στην Νεμέα τους χίλιους επτακοσίους άνδρες του και κράτησε μόνον τριακόσιους κοντά του, οδεύοντας για τον Αχλαδόκαμπο. Εκεί συνάντησε Μανιάτες, οι οποίοι φοβισμένοι έφευγαν για την πατρίδα τους. «Στου διαβόλου την μάνα να πάτε Κακαβούλια, τους είπεν ο αρχηγός και ετράβηξε δια το Ταβούλι» . 
Στο χωριό αυτό, βρήκε πολλούς να έχουν καταφύγει από τους Μύλους & το Ναύπλιο, όπως τους Δημήτριο Υψηλάντη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Πάνον Κολοκοτρώνη, ΠαπαΦλέσα, τον Ιθακήσιο Δ. Ευμορφόπουλο, όλους φοβισμένους και ταραγμένους. Εκεί μετέβη και ο Κόντε Ανδρέας Μεταξάς με τους Σ. Παπαλεξόπουλο και Ανδρέα Καλαμογδάρτη. 

Η προσωρινή «Κυβέρνησις» (ή Εκτελεστικόν) είχε μπει σε καράβια. Γράφει ο Φωτάκος : « Όλοι απελπίστηκαν και ανεμοσκορπίστηκαν …θρήνος και κλαυθμός πολύς εγίνετο τότε εις όλην την πόλιν του Άργους.» Ο Κολοκοτρώνης είχε αδικηθεί λίγο καιρό πριν από την «Προσωρινή Κυβέρνηση», διότι παρά τις νίκες του σε Βαλτέτσι, Τριπολιτσά  κλπ, είχε παραγκωνισθεί και τα ηνία της εξουσίας είχαν περάσει σε ανθρώπους με ύποπτους στόχους.
 Όλοι φοβόντουσαν να του μιλήσουν.
 Ήταν 9η Ιουλίου 1822.
 Ο κόντε Μεταξάς ήταν ο μόνος που πήρε παράμερα τον Κολοκοτρώνη και του είπε τα κάτωθι λόγια : «Τι στοχάζεσαι Κολοκοτρώνη, ο χαϊμός της πατρίδος φέρει ατιμία εις εσένα. Εις τούτο ο λαός τι πταίει? Καθώς και η νίκη σου φέρει τιμήν , οι άλλοι φεύγουν, κρύβονται , σκεπάζονται, δεν μένει εις αυτούς τίποτε..» 
Πρώτη φορά τότε άκουσε με πολλή προσοχή τους λόγους του κόντε Λάλα, συγκινήθηκε βαθιά, και πήρε την οριστική του απόφαση να οργανώσει την άμυνα κατά του Δράμαλη Πασά.

 Τα θερμά πατριωτικά λόγια ενός Κεφαλλήνα, όπως αυτά έχουν αποτυπωθεί στα απομνημονεύματα του πρώτου Υπασπιστή, ήταν αυτά που έδωσαν ένα όραμα νίκης στα μάτια του Γέρου του Μοριά και τον έκαναν να βάλει , προσωρινά, στην άκρη την πίκρα του από τις μεθοδεύσεις του «Εκτελεστικού» και των διορισμένων «Μινίστρων» . 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ Ο ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ


 Ο Φραγκίσκος Πυλαρινός γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στα 1802. Γεννήθηκε δηλαδή, κατά την διάρκεια της Επτανήσου Πολιτείας, του πρώτου  ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Σπούδασε φιλοσοφία στο Παρίσι και εκεί στα 1830 γνωρίζει και ενστερνίζεται τον ουτοπικό σοσιαλισμό τον οποίο και θα προπαγανδίσει αργότερα στην Ελλάδα.
Το 1833 έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στο Ναύπλιο όπου μιλάει και  γράφει για έναν παγκόσμιο κοινωνισμό.
Το 1834 εμπλέκεται στην δίκη του Κολοκοτρώνη οπότε διώχνεται από την Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Κεφαλονιά και ασκεί το επάγγελμα του δάσκαλου.
Στο νησί συμμετέχει στους αγώνες κατά της αγγλικής κατοχής οπότε και απελαύνεται στην Αθήνα.
Μετά το κίνημα της 3ης Σεπτέμβρη 1843, διορίζεται σαν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο με την βοήθεια του συμπατριώτη πρωθυπουργού Ανδρέα Μεταξά.
Τα πράγματα δεν ήταν απλά την εποχή εκείνη. Η ρωσόφιλη εφημερίδα Αιών, υποστήριζε σφόδρα τον Πυλαρινό και φυσικά ο ρωσόφιλος Μεταξάς. Η εφημερίδα καταγγέλει όσους εναντιώνονται στις παραδόσεις του, σαν όργανα του ξενισμού. Εδώ εννοεί το αγγλόφιλο κόμμα.
Η κατάσταση εκτραχύνεται και στις 15 Φλεβάρη 1845 ένας φοιτητής τον βρίζει σκαιά και τότε ο παραβρισκόμενος αδελφός του καθηγητή, χτυπάει τον εν λόγω φοιτητή. 



Είναι τα λεγόμενα Πυλαρινά.
Γενικά ο Πυλαρινός ακολουθεί την εγελιανή φιλοσοφία κατά την οποία κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι το πνεύμα και κάθε λαός δημιουργεί το δικό του ιδιότυπο πνεύμα που αποτελεί μέρος του παγκοσμίου πνεύματος.
Ο Παπαδιαμάντης έγραψε γι΄αυτόν: '' εδίδασκεν εις την γείτονα αίθουσαν ο γέρων Πυλαρινός, με κεραυνώδη φωνήν, όλος χειρονομίαν και έξαρσιν''.
Αγωνίστηκε για την ΄Ενωση των Ιονίων με την μητέρα Πατρίδα.
Απολύθηκε από την θέση του καθηγητού, επί κυβερνήσεως Κωλέττη και επανήλθε αργότερα με υποβαθμισμένο πλέον το μάθημά του.
Πέθανε σε ηλικία 80 χρόνων το 1882 στην Αθήνα.


Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΦΥΛΑΧΤΟ του Μάκη Τζουγανάτου

Το μεγάλο δράμα ήταν το μπαρκάρισμα, ο αποχαιρετισμός πότε στο λιμάνι και πότε στο Αεροδρόμιο. Μόλις κατέβαινε η βαλίτσα της Σιγκαπούρης από το πατάρι άρχιζαν τα δάκρυα πότε κρυφά και πότε φανερά. 
Μάνα -πατέρας-Γυναίκα-παιδιά και η Νόνα, όλοι κρεμόντουσαν στο λαιμό σου με μάτια βουρκωμένα ,λες και θα έφευγες για πάντα ,δεν θα σε ξαναβλέπανε ,τα παιδιά μικρά έως μωρά ,ίσως να μην καταλάβαιναν μα έβλεπαν τους άλλους και έκλεγαν και αυτά μαζί.
Η Μάνα με επιμέλεια είχε φτιάξει το χειροποίητο Φυλαχτό με χώμα που είχε πάρει από την κρύπτη του Αγίου Γερασίμου και ήτο χρυσοκεντημένο με έναν κόκκινο σταυρό σε κάθε όψη. 





-Να πάρτο παιδί μου να σε φυλάει και με μια παραμάνα το κρέμασε στην μέσα τσέπη του σακακιού μου!
Από την ώρα εκείνη μου φαινότανε πως γινόμουνα άλλος άνθρωπος ,σαν να κρατούσα πιστόλι-όπλο ήμουν δυνατός και το έσφιγγα με το μπράτσο μου, χτυπούσε η καρδιά μου , την άκουγα. ήταν η δύναμή του ;;;

 ΄Έφυγα !!!
Μέρα νύχτα το φορούσα στην δουλειά στην βάρδια ,στο ματσακόνι, στην κουβέρτα, στην σκαλωσιά στην Μάσκα ,στην Καντιλίτσα στο άλμπουρο στα μπάρ με τα κορίτσια, ποτέ δεν το έβγαζα.

 Μαζί του πέρασα Αγέρηδες-Φουρτούνες και μπουνάτσες.! 
Μα ήρθε η κακιά ώρα που ο Καπετάνιος στις 01,30 φώναξε από τα μεγάφωνα:

...όλοι στις βάρκες με τα σωσίβια !!!


 Συγχρόνως χτύπησε συναγερμός με τα κουδούνια, ανατριχίλα και σπουδή, κλάματα-μοιρολόγια. Βρέθηκα με τον Καμαρότο στο Deck της Τσιμινιέρας, εκεί ο μπάρμπας Μηνάς ένας Θερμαστής από του Παξούς είχε αγκαλιάσει έναν ανεμοδόχο και έκλαιγε ! 

-έλα μπάρμπα του λέει ο Καμαρότος πάμε στην βάρκα ,σύρετε ,παιδιά μου εγώ δεν ξέρω μπάνιο, θα πάω μαζί με δαύτο και φώναζε ,Χρυσή μου δεν θα σε ξαναδώ αλλά το έλεγε έτσι που προκαλούσε το γέλιο ! Ένας κρότος βαρύς ακούστηκε ! το πλοίο κόπηκε, μπατάρισε από το μινεράλι όταν δόθηκε το σύνθημα να πέσουμε στην θάλασσα ,είπα Βόχτα Μάνα μου ,έσφιξα το φυλαχτό και φουντάρισα !!!
 Φοβερές στιγμές ,ανατριχίλας 
Κρύα τα νερά!!!
Σαν χάραξε ψαχνόμαστε ,μια βάρκα αναποδογυρισμένη το πλωριό κομμάτι είχε σχεδόν βυθιστεί ίσα -ίσα φαινότανε ,ενώ το πρυμιό εξηφανίσθη.
Πριν την δύση του ηλίου μας μάζεψε το Ρώσικο ψαράδικο ανοικτής θαλάσσης <<Καπεταν Γκαντεμιρ>>έλειπαν όμως οκτώ αυτοί δεν ήλθαν ποτέ μαζί μας.Για μας που σωθήκαμε υπήρχε Θεός !!! γι αυτούς που πνίγηκαν ;;;
 (Ειρηνικός-Ανοικτά της Χιλής-!1968 M/V PERLA >M> !!) Ο καθένας με την κρίση του !!!

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΜΑΒΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΕΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ του Γ.Σκλαβούνου

Όσο υπάρχουν Βαλανιδιές που αρνούνται να προσκυνήσουν μανιτάρια…

Kατά τα λεγόμενα, ο επάνω δεύτερος από δεξιά με την ομπρέλα είναι ο Μαβίλης
όπως σημειώνει ο Δημήτρης Κονιδάρης


Ο Λ. Μαβίλης δεν υπήρξε ο απόμακρος διανοούμενος , ο διανοούμενος που ζούσε κλεισμένος στο γυάλινο πύργο του, το γυάλινο πύργο της συντροφιάς του, αφιερωμένος στη ποίηση, στις σοβαρότατες μεταφράσεις του.
╬ Ήταν παρών στους καθημερινούς αγώνες της Κέρκυρας και με πράξη και με λόγο, προφορικό και γραπτό. Ήταν μπροστάρης στους εθνικούς αγώνες προσφέροντας το χρήμα του και το αίμα του. Ήταν παρών και μπροστάρης στους πνευματικούς αγώνες της πατρίδας του.
╬ Είχε επίγνωση της σημασίας της διασφάλισης της ταυτότητας της πόλης του, ταυτότητας αρχιτεκτονικής, πολιτιστικής. 
Γνώριζε ότι η ΠΟΛΗ ως δομημένο περιβάλλον , ως πολεοδομία ,ως αρχιτεκτονική αισθητική, ως πλέγμα ιερών χώρων και χώρων αναψυχής, ως ιστορία και παράδοση αποτελεί, ΠΑΙΔΑΓΩΓΟ, των επερχομένων γενεών. Ως παιδαγωγό,ως Εστία,ως πνευματική και πολιτισμική τροφό ζει την πόλη και τη γη του ο Μαβίλης
Μια από τις μάχες που έδωσε ήταν η μάχη για τη διάσωση της Πόρτα Ριάλα.
Την μάχη αυτή την έδωσε μαζί με το Ντίνο Θεοτόκη.
►►Γνώριζε τη μοναδικότητα , γνώριζε την ομορφιά της Πόλης του. Μπορούσε να αναγνωρίζει και να σέβεται τη σημασία των Μνημείων της.
Ακόμη γνώριζε τη σημασία της διατήρησης της Μνήμης για τα άτομα και τους λαούς.
►►Βέβαια η ιστορία τον δικαίωσε με την αναγνώριση της Πόλης της Κέρκυρας ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Ο Μαβίλης έχει επιστρέψει στη Κέρκυρα στα 1890. Η Πόρτα Ριάλα γκρεμίστηκε στα 1893.
●Το ποίημά του το αφιερωμένο στη Πόρτα Ριάλα αποτελεί μια αποκαλυπτική μαρτυρία
. Για τις πηγές της έμπνευσής του
. Για τη σχέση του με τους κοινωνικούς αγώνες και τα οργανωμένα συμφέροντα.
. Για τη σχέση του με τη παράδοση και το σεβασμό του στην Ιστορία του Τόπου του
και του κόσμου.
Βλέπει ότι στην εποχή του ... και μέχρι να πάρουν σάρκα τα όνειρά του οι < βαλανιδιές θα σκύβουν μπρος στα μανιτάρια…>
Παρόλα αυτά ούτε ιδιωτεύει ούτε συμβιβάζεται. Με το παράδειγμα της ζωής του, με το αίμα του και με το λόγο του μας δίνει άλλα πρότυπα ζωής άλλα πρότυπα συμπεριφοράς, μας προσφέρει και μας προτείνει άλλο νόημα και άλλες χαρές ζωής.
●Μας χαρίζει άλλα πρότυπα πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας.
Μας διδάσκει ότι όσο υπάρχουν και βαλανιδιές που αρνούνται να προσκυνούν μανιτάρια, ο κόσμος , η μικρή μας χώρα, η Κέρκυρα, μπορεί να ελπίζει, μπορεί να αντιστέκεται , μπορεί να περνάει στη δημιουργική αντεπίθεση. Μπορεί να φιλοδοξεί να πρωτοστατήσει στην αναγέννηση και την ανασυγκρότηση της.
ΠΟΡΤΑ ΡΙΑΛΑ
Του Υπερανθρώπου, με τα δώρα τ' Αρη,
η ελπίδα στην καρδιά μας φλόγα ανάβει,
αχ! ώσπου σάρκα ο πόθος μας να λάβει,
το ιδρύ θα γέρνει ομπρός στο μανιτάρι.
Και σένα, αντρείας σύμβολο, σκουτάρι
της Λευτεριάς, σ’ εγκρέμισαν οι σκλάβοι
κ’ οι αδύνατοι, σ’ εφάγαν οι εργολάβοι,
σαν τα σκουλούκια το νεκρό λιοντάρι.
Πάει το θεριό, που μ’ ασκωμένο νύχι
γης κι ουρανό φοβέριζε, και οι τοίχοι
παν, πού μπαρούτι κ’ αίμα είχε τους βάψουν.
Να μπορούσαν να ζήσουν τούτοι οι στίχοι
όσο εσύ θάχε ζήσεις, να σε κλάψουν
και κείνους που σ’ εχάλασαν να κάψουν

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΟ ΚΑΖΙΝΟ του Γεωργίου Σκλαβούνου

Από τις σελίδες της οικονομικής μας ιστορίας:
Ο Μαβίλης για την οικονομία του τζόγου.
Η οικονομία του τζόγου δεν είναι μόνο μοντέρνο φρούτο, έχει τις ρίζες της στο παρελθόν και ενδιαφέρουσες πτυχές στην τοπική οικονομική κοινωνική και πολιτική μας ιστορία.
...Σε "αναπτυξιακή" πρόταση δημιουργίας Καζίνο στην Κέρκυρα, από ξένη εταιρεία, είτε στον Αρκουδίλα, είτε στο Βόρειο συγκρότημα αντέδρασε πεισματικά ο Μαβίλης αλλά και ο Ντίνος Θεοτόκης. Άλλοι βλέπετε οι καιροί...
Η σύγκρουση πήρε σοβαρές διαστάσεις που οδήγησαν σε δημόσιο γιουχάϊσμα από «εξεγερμένους πολίτες» ενάντια στους δύο «εχθρούς του λαού»…
Σ’ αυτή τη σύγκρουση, η οποία αρχίζει από το 1900 και διαρκεί, απ’ ότι φαίνεται, τουλάχιστον μέχρι το 1904, καλοθελητές ενέπλεξαν εμμέσως και τον Πολυλά, ο οποίος ενεφανίσθη ότι στο τέλος του βίου του δέχθηκε να υποστηρίζει την οικονομία του τζόγου, γεγονός που διέψευσε κατηγορηματικά ο Μαβίλης. Βλέπετε ότι τότε στα Επτάνησα, η διανόηση είχε λόγο και μάλιστα καθοριστικό στην στρατηγική ανάπτυξης του Νησιού.
Σ’ αυτήν τη σύγκρουση χρωστάμε τα ενδεικτικά επιγράμματα του Μαβίλη με τίτλο ‘Ρολίνα’

« Για σένα αλήθεια ελύσιαξαν τσ’ ιντούστριας καβαλλιέρηδες παλιοί μπασταρδοκόντηδες και νιόπλουτοι σπιτσιέρηδες ».(1904).
«Απ’ τ' Αλεύκι
ως το Κασσώπι
μονάτο ζεύκι
και χαροκόπι.
Απ’ το Σιδάρι
στον Αρκουδίλα
ένα σουδάρι
από σαπίλα.».(1902.)
Οι περιοχές που αναφέρει ο Μαβίλης προτείνονταν τότε από το Δήμο Κερκυραίων!!! ως πιθανές για την αξιοποίησή τους με την εγκατάσταση Καζίνο.