Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΡΡΕΡ - ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ του Γ.Καρρέρ

Ο ΑΣΠΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΖΑΚΥΝΘΙΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΕΥΚΑΔΙΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ

Στις 24 Ιουλίου 1879 πεθαίνει στη Λευκάδα ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης ο ποιητής που οι στίχοι του προσέφεραν στον Παύλο Καρρέρ δυο μεγάλες μουσικές εμπνεύσεις, τον “Γέρο-Δήμο” και την “Κυρά Φροσύνη”. 
Θέλοντας πιθανώς να τιμήσουν τη μνήμη του, η Ζακυνθινή φιλαρμονική έπαιξε, την Κυριακή 5 Αυγούστου 1879 στην Πλατεία Σολωμού, ένα απάνθισμα κομματιών από την όπερα “Κυρά Φροσύνη”. Το γεγονός αυτό περιγράφεται με ευμενή σχόλια από τον τοπικό τύπο του νησιού : “Είτε εξ ευγενούς προθέσεως είτε εξ απλής συμπτώσεως η εν τη πλατεία του Ποιητού παίζουσα μουσική την παρελθούσαν Κυριακήν εξετέλεσε καλήν συναγωγήν (pot-pourri) εκ του γνωστού μελοδράματος του συμπολίτου ημών κ. Παύλου Καρρέρ «Φροσύνη» η υπόθεσις του οποίου ελήφθη εκ του ομωνύμου ποιήματος του πρό τινων ημερών εν μέσω γενικού πένθους τον βίον εκμετρήσαντος εθνικού ποιητού Αριστοτέλους Βαλαωρίτου. 
Υπό την αλγεινήν εντύπωσιν, ήν αφήκεν ημίν η ανάγνωσις περιπαθούς νεκρολογίας εν τη αξιολόγω «Εφημερίδι» καταχωρισθείσης διατελούντες ενομίσαμεν ότι ήτο ασπασμός του Ζακυνθίου μουσικού προς τον Λευκάδιον ποιητήν πεμπόμενος εκεί όπου ούτος μετέβη όπως πλησιέστερον απολαύση των ανεκλαλήτων ηδυτήτων ας μύστης ουράνιος ούτος μετέδιδε και θα μεταδίδη προς τους αναγινώσκοντας τα Μνημόσυνα, την Φροσύνην, τον Διάκον, τον Αστραπόγιανον και τα’ άλλα αθάνατα έργα του.”

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟ του Διον. Βίτσου

Αφού, από τόσους φυσικούς και πολιτισμικούς θησαυρούς που έχει η Ζάκυνθος, φτάσαμε ο EOT να προωθήσει διεθνώς -ύστερα από το 1981 φυσικά- ως σύμβολό της ένα λαθρεμπορικό τσιγαράδικο καράβι, που εξώκειλε σε μια απόμερη ακτή της, αναρωτιόμαστε μετά γιατί το νησί έχει γίνει πόλος έλξης τόσης εγκληματικότητας;
[Το πλοίο, ονόματι «Παναγιώτης», το 1980 μετέφερε λαθραία τσιγάρα από την Τουρκία σε διεθνή ύδατα μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, όπου θα τα πουλούσε σε προσυμφωνημένο σημείο.
Η μηχανή του χάλασε και η μεγάλη κακοκαιρία το έστειλε στη βορειοδυτική πλευρά της Ζακύνθου. Μετά από καιρό τα κύματα το έσπρωξαν πάνω στην παραλία.
Μέχρι το 1922 η παραλία ήταν πολύ μικρή και είχε το όνομα Σπιριλί και την ήξεραν μόνο κάποιοι κάτοικοι της περιοχής. Τότε από κατολισθήσεις η παραλία αυτή μεγάλωσε. Το σημερινό της μέγεθος το πήρε μετά το ναυάγιο του τσιγαράδικου, ύστερα από νέες κατολισθήσεις.
Οι επιβαίνοντες το πλοίο, ένας ιταλός συνοδός του φορτίου και τρεις έλληνες μηχανικοί που είχαν πάει δια θαλάσσης για να επισκευάσουν τη μηχανική βλάβη, αποβιβάστηκαν με πνευστή λέμβο και ενημέρωσαν το Σταθμό Χωροφυλακής Βολιμών για το συμβάν.
Οι ντόπιοι θυμούνται χιλιάδες κούτες τσιγάρων να επιπλέουν στο νερό! ]

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΜΑΘΡΑΚΙ του Γιάννη Κατέχη Τσέτσα

αρχείο Νίκου Κατέχη
Στο πιο μικρό Διαπόντιο τον έπιασε μεράκι,
σαν είχε κέφια ο Θεός κι' έφτιαξε το Μαθράκι.
Μάλλον θα του περίσσευαν ελιές και κυπαρίσσια,
κι 'όλα εκεί τα απόθεσε σαν όμορφα κορίτσια.
Από του
σπίτια με πέτρα στις πλαγιές, είναι ζωγραφισμένα.
Ψαράδες, άλλοι ναυτικοί, στα ξένα τριγυρνάνε,
που όμως την πατρίδα τους, ποτέ δεν την ξεχνάνε.
ς Άμμους στην Τραχιά, νερά ονειρεμένα,
Πήγα στο πανηγύρι τους και χόρεψα μαζί τους,
και με φιλέψανε κρασί, μέσα απο την ψυχή τους.
Είναι πολύ φιλόξενοι, περήφανοι νησιώτες,
Μα δεν σηκώνουν και πολλά, οι φίλοι Μαθρακιώτες.
Γυναίκες παντρευτήκανε, πολλοί απ' τα νησιά μας,
γιατί είναι όμορφες καλές και κλέβουν την καρδιά μας.
Όσοι δεν ήρθατε ποτέ, πάρτε το καραβάκι,
και ελάτε να σας δείξουμε, το μαγικό Μαθράκι.

ΕΛΙΤ του Γιάννη Κρούσου

Όποιος φαντάζεται τον εαυτό του, ελίτ...

και ένα ανώτερο πνευματικό είδος...


κάνει κάποιο λάθος...


Οι επαναστάσεις γίνονται από το πλήθος,


το οποίο κατά κανόνα, για να μην πω πάντα,


είναι αμόρφωτο...

Έχει όμως ένστικτο.


Όποιος λοιπόν τους κατηγορεί, απλώς καλλιεργεί 


την ήδη υπάρχουσα απογοήτευση, δηλαδή την αδράνεια του...


Θάρρος θέλουν. Τρόπο και όχι κόπο...




Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

ΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑΣ ΘΩΝΙΩΤΗΣ του Γιάννη Κατέχη Τσέτσα

Όποιος νομίζει πως μπορεί,ας έρθει, περιμένω,
εδώ σε τούτο το νησί, το απομακρυσμένο.
Αυτός ο τόπος δύσκολος, μα μ 'έχει ξετρελάνει,
όμορφος μα και δύσβατος, εμένα όμως μου κάνει.
Στης θάλασσας το άπειρο, στου Ιονίου τις πύλες,
οι λίγοι που απομείναμε, φυλάμε Θερμοπύλες.
Των προπατόρων κόκαλα εδώ έχω θαμμένα,
δεν θα τ 'αφήσω μοναχά, στη λίθη ξεχασμένα.
Ίσως και νά' χει μοναξιά, χειμώνα ,καλοκαίρι,
μα μου κρατάει συντροφιά, της Όστριας το αγέρι.
Τόπους πολλούς ταξίδεψα μα ήταν αδειανοί
στην αγκαλιά τους μ' έκλεισαν, για πάντα οι Οθωνοί.
Ποιο νά' ναι αλήθεια πιο όμορφο μες τον Παράδεισό μας,
νά' ναι το Ηλιοβασίλεμα, η Δάφνη, η το Χωριό μας ?
Ακρογιαλιές με βότσαλα, δάση και μονοπάτια
που δεν χορταίνουνε ποτέ, να τα κυτούν τα μάτια.
Απ' ώδε επεράσανε, Κουρσάροι και Ναΐτες,
όμως τους αποδιώξανε, μια χούφτα από Ακρίτες.
Δεν σκιάχτηκαν, δεν δόλιασαν, ποτέ τους οι Θονιώτες,
τους Πειρατές με τα σπαθιά και με τις μαύρες μπότες.
Άγγλοι, Φραντσέζοι, Αλγερινοί, Δόγηδες Βενετσιάνοι,
λίγο καιρό αντέξανε σε τούτο το λιμάνι.
Ήρθανε και Αγαρηνοί ,του Μπαρμπαρόσα ασκέρι,
στο Καλοδίκι επέσανε από Θονιώτη χέρι.
Απ' το Τριέστε Ερείκουσσα κι απ' το Ότραντο Μαθράκι,
σαν Οδυσσέας που χάθηκα και ψάχνω την Ιθάκη.
Και ύστερα εξεπρόβαλε στην άκρη απ' το πανί,
η αγάπη μου η ατέλειωτη, οι όμορφοι Οθωνοί.
Μα είχε καιρό ,ναυάγησα, σκιστήκαν τα πανιά μου,
κι η όμορφη νύμφη Καλυψώ ,έκλεψε την καρδιά μου.
Χρόνια επτά περάσανε και έμεινα χαμένος,
μες την σπηλιά της Μάγισσας, τρελός και μεθυσμένος.
Ίσως να φταίει η Καλυψώ ,ίσως και το Φεγγάρι
που δίνω στ'΄Αστρα ραντεβού ,τα βράδια στο Φανάρι.
Μα ακόμα δεν βαρέθηκα, λες κι' είμαι μαγεμένος,
μάλλον με τούτο το νησί , θα' μαι ερωτευμένος...