Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τους δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες για την συμπαράστασή τους στο ιστολόγιο μου και τους φίλους που φιλοξένησα τις εργασίες τους.
Η Επτάνησος Πολιτεία υπήρξε ένα διαδικτυακό κίνημα με έντονο χρώμα και ΑΠΟΨΗ!
Αυτό το τελευταίο ενόχλησε πολλούς και πολλές!
Είχαν μάθει οι δυστυχισμένοι να συναγελάζονται με ανθρώπους χωρίς άποψη και πίστεψαν ότι τους χαλάω την πιάτσα των μετριοτήτων στην οποία ανήκουν!
Θέλω να ευχαριστήσω τα ιστολόγια που με φιλοξένησαν κατά καιρούς,γεγονός που με τίμησε ιδιαιτέρως!
Το ionianpress, το kefaloniatoday, το vlahatasamis, το lefkada.at
και τον πρώην Δήμαρχο Ιθάκης Τηλέμαχο Καραβία!
Θέλω ακόμα να ευχαριστήσω την κ.Κατερίνα Γρηγορίου πρόεδρο των απανταχού Ιθακησίων,τον σοφό κ.Διονύση Φλεμοτόμο που μας γνώρισε την Ζάκυνθο,την εξαιρετική κ.Ελένη Χάρου που μας γνώρισε τα Κύθηρα,τον κ.Θοδωρή Γεωργάκη που μας έμαθε τόσα πράγματα για την Λευκάδα,τον Κερκυραίο ευπατρίδη κ.Γιώργο Καλούδη που μάχεται για την Επτανησιακή ταυτότητα μας και που με τίμησε με την πρόταση του να πολιτευτώ στο ψηφοδέλτιο του στις περιφερειακές εκλογές του 2014.
Θέλω να ευχαριστήσω την κ.Δημήτρια Φωκά, τον κ.Μάκη Μεταξά και τον καθηγητή 
κ.Τάσο Γερμενή για την ηθική συμπαράστασή τους.
Ακόμα τον Κυθήριο ποιητή κ.Γιώργη Δρυμωνιάτη.
Τέλος θερμές ευχαριστίες στο μεγάλο κανάλι IONIAN CHANNEL για την φιλοξενία του και για τον αγώνα που κάνει.
Εύχομαι ολόψυχα σε όλους και όλες ένα καλύτερο 2015 για τα νησιά της καρδιάς μας και για την Ελλάδα!

Γρηγόρης Μαρκέτος 
παιδίατρος
Πάτρα
εκ Φερεντινάτων Πυλάρου Κεφαλληνίας

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ του Διον.Φλεμοτόμου

Μια πρακτική συμβουλή, την οποία είχαν βρει οι παλιές ζακυνθινές νοικοκυρές. 
Για να γίνει η τρύπα στην μέση της χριστουγεννιάτικης κουλούρας και για να μπορέσει απ' αυτήν να χυθεί πάνω στην φωτιά το λάδι και το κρασί, για να κρατηθεί το αντέτι, τοποθετούσαν στην μέση του ταψιού ένα άδειο κουτί από γάλα ή άλλη κονσέρβα, ανάποδα και γεμάτο νερό. Λύση πρακτική, γιατί η κουλούρα δεν πρέπει να έχει εμφάνιση κέικ...

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΟΙΚ.ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης
Με ένα γεμάτο πρόγραμμα ολοκληρώθηκε περατώθηκε η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στην Κέρκυρα, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014.
Ο Παναγιώτατος το πρωί επισκέφθηκε το Μουσείο του Μον Ρεπό στην Παλαιόπολη στο Κανόνι, στην παλιά θερινή κατοικία των βασιλιάδων της Ελλάδας.
Στην επίσκεψη τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνόδευσαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος, ως εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και της Ιεράς Συνόδου, ο Μητροπολίτης Άρτης κ. Ιγνάτιος και ο οικείος Ποιμενάρχης κ. Νεκτάριος, ενώ παρών ήταν και ο Δήμαρχος Κέρκυρας κ. Κωνσταντίνος Νικολούζος. την ξενάγηση επιμελήθηκε η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κέρκυρας κ. Τένια Ρηγάκου. Κατόπιν ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετέβη στο βυζαντινό ναό των Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, των αποστόλων που ίδρυσαν την Εκκλησία της Κέρκυρας, όπου προσκύνησε τα ιερά λείψανα των Αγίων.
Στον Παναγιώτατο έψαλλαν και τραγούδησαν τα παιδιά που αποτελούν το παιδικό τμήμα της Χορωδίας Κερκύρας, υπό τη διεύθυνση της κ. Χριστίνας Καλλιαρίδου, ενώ παρούσα στην επίσκεψη ήταν και η Υφυπουργός Πολιτισμού κ. Άντζελα Γκερέκου.
Στη συνέχεια, ο κ. Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το Γαστούρι, όπου οι κάτοικοι και οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου του επεφύλαξαν θερμότατη υποδοχή και κατόπιν πήγε στο Αχίλλειο, όπου τον περίμενε η Φιλαρμονική Γαστουρίου, ενώ η πρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου κ. Αναστασία Σαλή-Παπασαλή έκανε την ξενάγηση στο ανάκτορο της Αυτοκράτειρας της Αυστρίας Ελισάβετ.
Ο Παναγιώτατος μετέβη κατόπιν στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Αθανασίου Αγρού, όπου η τριακονταμελής γυναικεία αδελφότητα τον υποδέχθηκε κατά το μοναστικό τυπικό.
Σε προσφώνησή της η ηγουμένη της Ιεράς Μονής Ευφημία μοναχή τόνισε την συγκίνηση και την τιμή που όλη η αδελφότητα αισθάνθηκε από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη και περιέγραψε τον αγώνα της αδελφότητας το μικρό εγκαταλελειμμένο μοναστήρι να γίνει η σημερινή περικαλλής Ιερά Μονή, με την ευλογία του μακαριστού Μητροπολίτη Κερκύρας Πολυκάρπου και την συνεργασία και αγάπη τόσο του μακαριστού Μητροπολίτη Τιμοθέου, όσο και του νυν Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, ο οποίος στηρίζει το μοναστήρι.
Απαντώντας ο Οικουμενικός Πατριάρχης μίλησε στην αδελφότητα για την σημασία ο μοναχός στις μέρες μας να είναι ανοιχτός στον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων, αλλά και ακολουθώντας το παράδειγμα αγίων μορφών της μοναχικής ζωής να είναι ευαίσθητος, ποιητής, άνθρωπος προσευχής και υπακοής στην Εκκλησία, να δίνει ελπίδα και να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους, να βλέπει στο πρόσωπο του καθενός ολόκληρη την ανθρωπότητα, σύμπαντα τον Αδάμ.
Ζήτησε, τέλος, από την αδελφότητα να προσεύχεται για το Φανάρι και για εκείνον προσωπικά και ευχαρίστησε τόσο τον Μητροπολίτη Κερκύρας, όσο και την γερόντισσα Ευφημία για την ευλογία δύο μοναχές από την αδελφότητα να διακονήσουν επί τρίμηνο την Ιερά Μονή του Μπαλουκλή στην Κωνσταντινούπολη.
Στη συνέχεια ο Παναγιώτατος ευλόγησε την μοναχική τράπεζα, κατά την οποία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, απηύθυνε προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη αποχαιρετιστήρια προσφώνηση.
Κατ' αυτήν ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι το φυσικό περιβάλλον της Κέρκυρας, τα έργα των ανθρώπων, αλλά και τα πρόσωπά τους έλαβαν την ευλογία του Πατριάρχου και αυτό δίδει μεγάλη χαρά σε όλους.
Η χαρά ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη του Παναγιωτάτου στην Ιερά Μονή του Παντοκράτορος στον Αγρό καθώς και την μετά από λίγο επίσκεψή του στην Μονή Παλαιοκαστρίτσας.
Και αυτή η επίσκεψη αποτύπωσε την εκ νέου ευλογία τόσο προς τα έργα των μοναχών, όσο και προς το φυσικό τοπίο το οποίο αποθαύμασε και Εκείνος, αλλά και στα πρόσωπα των μοναχών, οι οποίοι αγωνίζονται να κρατήσουν τις μοναχικές αρετές με γνώμονα την αγάπη.
Ο Μητροπολίτης Κερκύρας τόνισε ότι οι μοναχοί και οι μοναχές του νησιού εμπιστεύονται τον Οικουμενικό Πατριάρχη για τον πρόσθετο λόγο ότι έχουν μάθει να συνυπάρχουν με τους άλλους ανθρώπους στην Κέρκυρα, ακόμη και ετερόδοξους, και γνωρίζουν ότι η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο.
Στα μοναστήρια της Κέρκυρας υπάρχει η υπακοή και η εμπιστοσύνη στους ηγουμένους της Εκκλησίας και αυτό αποτυπώνεται με την εγκάρδια και υιϊκή υποδοχή που επεφύλαξαν και τα δύο μοναστήρια της Κέρκυρας τα οποία ο Πατριάρχης επισκέφθηκε.
Ευχαρίστησε τον κ. Βαρθολομαίο για την ευλογία της επίσκεψής του και τόνισε ότι Επίσκοπος, άρχοντες, κλήρος, μοναστήρια και λαός ένιωσαν την παρουσία του όπως εκείνη του πατέρα που ήρθε να δει τα παιδιά του.
Με εμφανή τη συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος ζήτησε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη να θεωρεί την Κέρκυρα σπίτι του και ζήτησε την ευλογία του για όλους. «Μέμνησθε των Κερκυραίων», είπε κλείνοντας την ομιλία του.
Απαντώντας ο Πατριάρχης εξέφρασε τις ολοκάρδιες ευχαριστίες του για την αγάπη την οποία έζησε στην Κέρκυρα το τετραήμερο 10-13 Δεκεμβρίου και ζήτησε από τον Επίσκοπο, τον κλήρο και τον λαό να τον μνημονεύουν στις προσευχές τους.
Ευλόγησε πατρικά όλους και ζήτησε να μένουν εδραίοι στην πίστη και στον τρόπο ζωής της Εκκλησίας, αλλά και να θυμούνται την Μητέρα Εκκλησία όπως και αυτή δεν τους λησμονεί, αλλά κρατά και ενισχύει τις σχέσεις μαζί τους, όπως απέδειξε αυτή η ευλογητή επίσκεψη.
Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης φύτεψε μία μανόλια έξω από το καθολικό της μονής, ως ένδειξη σεβασμού για το φυσικό περιβάλλον και κατόπιν επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Παλαιοκαστρίτσας, όπου τον προσφώνησε κατάλληλα ο ηγούμενος της Μονής Αρχιμ. Ευθύμιος Δούης, ο οποίος τόνισε την αγάπη και το σεβασμό προς το Πατριαρχείο, αλλά και την ιστορικότητα του γεγονότος της επίσκεψης.
Απαντώντας ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευχαρίστησε τον καθηγούμενο και την αδελφότητα και θύμισε στους παρισταμένους την σημασία του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου ως Μητέρας όλης της ανθρωπότητας, ως εκείνης της μοναδικής ύπαρξης που άνοιξε τις πύλες του ουρανού για τον άνθρωπο και που τιμάται μέσω των εικόνων της απανταχού της γης.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης λίγο πριν την αναχώρηση από την αίθουσα VIP του αεροδρομίου «Ιωάννης Καποδίστριας» έκανε δηλώσεις προς τα τοπικά ΜΜΕ.
«Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος μας ηξίωσε να ευρεθώμε κατά το τετραήμερο αυτό μαζί σας, αδελφοί, πατέρες και τέκνα Κερκυραίοι και Ζακύνθιοι και Κεφαλλήνες, Λευκαδίται και Ιθακήσιοι και Κυθηριώται και Παξηνοί, όλοι μας προσκυνηταί της χάριτος του μεγάλου Αγίου Σπυρίδωνος, ο οποίος πηγάζει πάντοτε ιαμάτων χάριν εις τους προστρέχοντας με πίστιν προς αυτόν» ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Βαρθολομαίος.
Σε άλλο σημείο ο Πατριάρχης τόνισε: «Ολοκληρώσαντες το πλήρες θείων ευλογιών και ιερών βιωμάτων προσκύνημα ημών τούτο εις τον πολιούχο σας Άγιο και εις την Κέρκυρα, την κοσμηθείσα δια της αλησμονήτου καρποφόρου διακονίας του εκ των προκατόχων ημών αοιδίμου Πατριάρχου Αθηναγόρου, του εξ Ηπείρου, και έτοιμοι να αναχωρήσωμε εξ αυτής, εκφράζομε την θερμή ευχαριστία και την ικανοποίηση μας προς όλους σας, δι όσα από κοινού, ο Πατριάρχης και ο Ιερώτατος Ποιμενάρχης σας, ο κλήρος και ο λαός, εβιώσαμεν, και δοξάζομεν τον Θεόν «πάντων ένεκεν», επαναλαμβάνοντες τον λόγον του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.»
«Ήλθομε και σας εκομίσαμε από της Μητρός σας Εκκλησίας το διαχρονικό μήνυμά της, μήνυμα ζωής, υπομονής, καρτερίας, ελπίδος, ενότητος και ειρήνης. Σας μετεφέραμε την ευλογία και την ανύστακτο μέριμνα και το ενδιαφέρον της Μητρός Εκκλησίας, η οποία, όπως και ο τόπος αυτός του Ιονίου και ο ευλογημένος λαός του, ενδεδυμένος ανά τους αιώνας τον «σάκκον» της κατά κόσμο θλίψεως και εσχάτως δοκιμαζόμενος υπό της ποικίλης «κρίσεως των αξιών», ακόμη και των πλέον τιμαλφών, της πίστεως και της παραδόσεως και της ταυτότητός του, πορευόμεθα από κοινού την σταυροαναστάσιμο αλλά και την βίωση του διαρκούς θαύματος» συμπλήρωσε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης του Γένους.
Επίσης ο Παναγιώτατος ανέφερε ότι «Προσκυνήσαμε το ιερό και το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος, το εκπηγάζον «χάριτας και ιάσεις παντοδαπάς»
Ακόμη ο κ. Βαρθολομαίος κατά τη διάρκεια των δηλώσεων υπογράμμισε Διατηρήσατε αναλλοίωτο την Ορθόδοξο πνευματική κληρονομία μας. Διαφυλάξατε όσα τίμια και ατίμητα, όσια και ιερά, παραλάβετε δια της πίστεως και παραδόσεώς μας. Να είσθε βέβαιοι ότι με την Χάριν του Θεού αι κάθε είδους κρίσεις που μαστίζουν το Γένος μας θα περάσουν σαν όνειρο. Άλλωστε, οι Επτανήσιοι έχετε εμπειρία και πειρασμών και κρίσεων και θλίψεων.»
«Μη λησμονείτε ότι αι Επαρχίαι της Επτανήσου, «χειραφετηθείσαι και μεταβιβασθείσαι ολοσχερώς τη κανονική προστασία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος και τη πνευματική και εκκλησιαστική αυτής δικαιοδοσία», από της μέχρι τότε δικαιοδοσίας εφ υμάς της Μητρός Εκκλησίας, ως η Πατριαρχική και Συνοδική Πράξις διακελεύει, έχετε πάντοτε ιδιαιτέραν θέσιν και τιμήν εις την καρδία του Οικουμενικού Πατριαρχείου» τόνισε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης.



Τέλος ο Οικουμενικός Πατριάρχης αποχαιρέτησε την Κέρκυρα με ένα ποιήμα του Λορέντζου Μαβίλη.
«Κέρκυρα, σαν τον ήλιό σου ήλιος αλλού δεν λάμπει. 
Πως εις το φως του λαχταρούν η θάλασσα και οι κάμποι, πως λουλουδίζουν τα βουνά, τα δας οι λαγκαδιές, στέρνοντας στο θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές...
Προβαίνει παλ ο ήλιος εις όλη του τη δόξα 
και σαν του μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό, 
ως το χρυσό βασίλεμα λάμπει στον ουρανό...
Κέρκυρα, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει 
και δίχως γνέφια τους καιρούς η δόξα σου διατρέχει, 
όσες φορές ο ήλιός σου να σε φωτίσει ερθεί, 
θε να σ εὔρει, πεντάμορφη, στεφανωμένη, ορθή».
Πηγή:http://www.romfea.gr/

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ  ΕΝΟΤΗΤΩΝ  ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ – ΙΘΑΚΗΣ

 Αργοστόλι,  17-12-2014
Αρ. Δελτίου: 27


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ  ΕΝΟΤΗΤΩΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ»

Η Οικονομική Επιτροπή Περιφέρειας Ιονίων Νήσων, προκηρύσσει ανοιχτούς διαγωνισμούς: Α) για την ανάθεση του έργου «Έργα ανάσχεσης καταπτώσεων στην είσοδο του Πόρου», με προϋπολογισμό 150.000€ με ΦΠΑ. Το έργο εντάσσεται στην κατηγορία Οδοποιίας με προϋπολογισμό εργασιών 86.930€ και με συνολικό προϋπολογισμό 121.951,22€ (δαπάνη εργασιών, Γ.Ε και Ο.Ε, απρόβλεπτα και αναθεώρηση).
1.Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παραλάβουν τα συμβατικά τεύχη του διαγωνισμού (διακήρυξη, συγγραφή υποχρεώσεων κ.λ.π.) από την έδρα της Υπηρεσίας Διεύθυνση Τεχνικών έργων μέχρι τις 15/01/2015. Η διακήρυξη του έργου έχει συνταχθεί κατά το εγκεκριμένο από τον Υπουργό ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ υπόδειγμα τύπου Β. πληροφορίες στο τηλέφωνο 2671360563, fax  επικοινωνίας 2671360635, αρμόδιος υπάλληλος Δραγώνα Νίκα.
2.Ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στις 20/01/2015 ημέρα Τρίτη και ώρα: 10.00π.μ.
Β) για την ανάθεση του έργου «Αποκατάσταση οδικού άξονα Σάμης- Πυργίου-Τζαννάτων», με προϋπολογισμό 600.000€ με ΦΠΑ. Το έργο εντάσσεται στην κατηγορία Οδοποιίας με προϋπολογισμό εργασιών 349.292,40€ και με συνολικό προϋπολογισμό 487.804,88€ (δαπάνη εργασιών, Γ.Ε & Ο.Ε, απρόβλεπτα και αναθεώρηση).
1. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παραλάβουν τα συμβατικά τεύχη του διαγωνισμού (διακήρυξη, συγγραφή υποχρεώσεων κ.λ.π.) από την έδρα της Υπηρεσίας Διεύθυνση Τεχνικών Έργων μέχρι τις 08-01-2015. Η διακήρυξη του έργου έχει συνταχθεί κατά το εγκεκριμένο  από τον Υπουργό ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ υπόδειγμα τύπου Β. Πληροφορίες στο τηλέφωνο 2671360556, fax επικοινωνίας 2671360635, αρμόδιος υπάλληλος κ. Κακονύκτη Διονυσία.
2. Ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στις 13-01-2015, ημέρα Τρίτη και ώρα: 10.00πμ
Γ) Για την ανάθεση του έργου «Βελτίωση- Συντήρηση Επαρχιακού Οδικού Δικτύου Ιθάκης», με προϋπολογισμό 153.147,77€ με ΦΠΑ. Το έργο εντάσσεται στην κατηγορία Οδοποιίας με προϋπολογισμό εργασιών 91.203,76€ και με συνολικό προϋπολογισμό 124.510,38€ (δαπάνη εργασιών, Γ.Ε και Ο.Ε, απρόβλεπτα και αναθεώρηση).
1. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παραλάβουν τα συμβατικά τεύχη του διαγωνισμού (διακήρυξη, συγγραφή υποχρεώσεων κ.λ.π.) από την έδρα της Υπηρεσίας Διεύθυνση Τεχνικών έργων μέχρι τις 22/01/2015. Η διακήρυξη του έργου έχει συνταχθεί κατά το εγκεκριμένο από τον Υπουργό ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ υπόδειγμα τύπου Β. Πληροφορίες στο τηλέφωνο 2671360563, fax  επικοινωνίας 2671360635, αρμόδιος υπάλληλος Δραγώνα Νίκα.
2. Ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στις 27/01/2015 ημέρα Τρίτη και ώρα:10.00πμ

Δ) για την ανάθεση του έργου «Ασφαλτόστρωση Επαρχιακού Οδικού Δικτύου προς Άγιο Γεράσιμο», με προϋπολογισμό 100.000€ με ΦΠΑ. Το έργο εντάσσεται στην κατηγορία Οδοποιίας με προϋπολογισμό εργασιών 58.631,00€ και με συνολικό προϋπολογισμό 81.300,81€ (δαπάνη εργασιών, Γ.Ε και Ο.Ε, απρόβλεπτα και αναθεώρηση).
1. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παραλάβουν τα συμβατικά τεύχη του διαγωνισμού (διακήρυξη, συγγραφή υποχρεώσεων κ.λ.π.) από την έδρα της Υπηρεσίας Διεύθυνση Τεχνικών έργων μέχρι τις 29/01/2015. Η διακήρυξη του έργου έχει συνταχθεί κατά το εγκεκριμένο από τον Υπουργό ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ 


                                                                           Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ



                                                                                    ΠΑΝΑΓΗΣ ΔΡΑΚΟΥΛΟΓΚΩΝΑΣ

ΓΛΥΚΟ ΚΡΑΣΙ ΜΕ ΜΠΑΧΑΡΙΚΑ της Μαριλού Γραμματικού ( Κέρκυρα)

Υλικά για 1.5 λίτρο
2 πορτοκάλια, 2 φλούδες λεμονιού, 2 φλούδες λάιμ, 250 g. ζάχαρη κρυσταλλική, 5 ολόκληρα γαρύφαλλα, 2 αστεροειδή γλυκάνισο, 1 ολόκληρο μοσχοκάρυδο, 1 ξύλο κανέλας, 1 φύλλο δάφνης, 1 μικρό λοβό βανίλιας, 2 μπουκάλια κόκκινο γλυκό κρασί των 750 ml. το καθένα

Η ''ΧΑΡΑ'' ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ του Γιώργου Σκλαβούνου


Η εφημερίδα της Καποδιστριακής «αντιπολίτευσης» Απόλλων , ομολογεί απερίφραστα την συνωμοσία υμνεί τους δολοφόνους και αναγγέλλει παύση της κυκλοφορίας, εφ΄ όσον ο σκοπός της έκδοσης επετεύχθη.
ΑΠΟΛΛΩΝ
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ
Ύδρα 6 Οκτωβρίου
Άλλαξεν ήδη οκτάκις η Σελήνη τας περιοδικάς της φάσεις, αφού κατά πρώτον επιχειρήσαμεν του Απόλλωνος την έκδοσιν εις Ύδραν. Της συστάσεως του ο κύριος σκοπός ήτον η εκπόμπευσις των αυθαιρέτων της Καποδιστριακής Κυβερνήσεως πράξεων, αι οποίαι δι’έλλειψιν της δημοσιότητος έμενον τρις ολοκλήρους χρόνους εν σκότει και παραβύστω. 
Εν ΄η δυστυχής Ελλάς έπασχε τυραννουμένη φρικτά, η Ευρώπη αγνοούσα τα δεινά της εθεώρει ίσως μακρόθεν μακαρίαν την κατάστασίν της, διότι εκ μονομερών πληροφοριών επίστευε ή εφαίνετο τουλάχιστον πιστεύουσα ότι εκυβερνάτο από Βασικτώνα και όχι από Νέρωνα ή Καλιγούλαν. Το προσωπείον τελοσπάντων έπεσε. Αι δε ρυτίδες και ασχημίαι του κεκαλυμμένου προσώπου εις την φυσικήν αυτών κατάστασιν εκτεθείσαι εξέπληξαν το παν, έφεραν την οποίαν δικαίως έπρεπε να ΄φερουν φρίκην εις τους θεατάς.
Οποίαι αλλόκοτοι σκηναί δεν μας επαρουσιάσθησαν αφ’ης ώρας εμβήκαμεν εις τον αγώνα της υψηλής εφορίας των εν Ελλάδι γινομένων, και του κηρύγματος της αληθείας δια της βροντοφώνου σάλπιγγος του τύπου !
 Οποίαι τρομεραί πράξεις δεν εσωρεύθησαν μια κατόπιν της άλλης έμπροσθεν μας, πράξεις, αι οποίαι εφοβέριζαν να κλονίσουν εκ θεμελίων την πολιτικήν Κοινωνίαν, να θάψουν βαθειά βαθύτατα την ελευθερίαν εις την γην, ήτις πρώτη εγνώρισε και επερίθαλψε την θυγατέρα ταύτην του Ουρανού! Καλεσμένοι εξ επαγγέλματος παριστάθιμεν εις τας πρώτας ακλόνητοι μεν, με συναίσθησιν όμως πάντοτε ζωηράν των προσβολών διήλθαμε δε και τας δευτέρας επιμόνως, ΄χωρίς να αφήσωμεν καμμίαν ανεξέλεγκτον και απόμπευτον . πλην τις ή ώφέλεια, όσον ημείς εστηλιτεύαμεν, τόσον το κακόν επροχώρει, τόσον πλέον εκορυφούτο. Ποτέ η βία και ο δόλος, φοβερές της ανθρωπότητος μάστιγες, δεν εδείχθησαν, εις τοιούτον επιτάσεως βαθμόν, καθώς την τελευταίαν ταύτην εποχήν εις τους κόλπους της ταλαιπώρου Ελλάδος.
 Δια της χρήσεως αυτών των δύο μέσων η άκαμπτος ενός Τυράννου θέλησις επάλαιε, κατεφρόνει , και εδάμαζε την γενικην θέλησιν του έθνους, αναγκαζόμενην που μεν να σιωπά διόλου, που δε να εκφράζεται αντιφατικώς προς την ενδόμυχον πεποίθησιν εκάστου, και αλλού τελοσπάντων αφού ειλικρινώς εκφράσθη να κηρύττεται παλινωθείσα, αυτή εαυτήν να καταδικάζη (α)
Εις τοιαύτην ήσαν τα πράγματα οικτράν κατάστασιν, τοιούτος των πολιτικών σχέσεων ο συμφυρμός, και τόσος της υπερισχύεως του αυθαιρέτου συστήματος ο κίνδυνος όταν μια στιβαρά χειρ , από θείαν τινά δύναμιν βέβαιο οδηγούμενη υπέρ της κοινής σωτηρίας, ήλθε να σβήση παραχρήμα τον χείμαρρον όλων των δεινών, και να διαλυση το χάος των αντιθέτων και αντιφατικών κινήσεων.
Η υψηλή απόφασις έγινεν εν ροπή οφθαλμού ο ΄Τύραννος εξέλιπε, και ούτως η πηγή, όθεν όλαι αι συμφοραί προήρχοντο, εστέρευσε μονομιάς. Η δε Ελλάς ελευθέρα σήμερον προσκαλείται να αναλάβη το πρώτον λαμπρόν ένδυμά της την θέσιν εκείνη, εις την οποίαν ο πόθος των ΄τεκνων της και των εθνών αι ευχαί την έχουν ανέκαθεν προωρισμένην.
Είπομεν ότι ο σκοπός της συστάσεως της παρούσης εφημερίδος ήτον η εκπόμπευσις της αυθαιρεσίας του Καποδιστριακού συστήματος.
 Ο σκοπός ούτος επληρώθη...
Oυδέ κανείς πλέον την σήμερον αμφιβάλλει, αφού ανέγνωσε τα παρ’ ημίν εις τοσούτων αριθμών σειράν εκτεθειμένα, πράγματα από χιλίων και μυρίων στόματα ομολογούμενα, ότι οδηγόν άλλον δεν είχομεν εις ταύτα παρά την αλήθειαν, μόνον την αλήθειαν, και εις κανέν άλλο τέλος δεν αποβλέψαμεν ειμή κτυπώντες του Τυρράνου και των οπαδών του τας πράξεις ν’ απαλλάξωμεν την Ελλάδα από την τυρρανίαν και προετοιμάσωμεν την οδόν της μελλούσης ευδαιμονίας της εις τας ακλονήτους της συνταγματηκότητος βάσεις στηριζομένης.
Αφού λοιπόν διετρέξαμεν πλήρες και ολόκληρον το στάδιον μας, αφού εκπληρώσαμε υπερακριβώς όσα η υψηλή θέσις μας επέβαλλε χρέη και εφθάσαμεν εις το τέρμα των αγώνων μας νομίζομεν ότι είναι καιρός πλέον να απεκδυθώμεν το βάρος, παραχωρούντες εις άλλους συνησιώτας μας, του λοιπού, την δια τύπου υπεράσπισιν των συμφερόντων της πατρίδος, καθήν στιγμήν ανοίγεται νέον χρυσών ελπίδων στάδιον..

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Η ''Επτάνησος Πολιτεία'' πολλές φορές στο παρελθόν είχε αναφερθεί στα θέματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ερχονται τώρα οι επικεφαλής των παρατάξεων στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ιονίων Νήσων,αλλά και ο ίδιος ο Περιφερειάρχης να διαμαρτύρονται για την απουσία του αθηνοκεντρικού κράτους στις γιορτές που έγιναν στην Κέρκυρα!
Γιατί απορείτε κύριοι;
Γιατί πέσατε από τα σύννεφα;
Πόσες φορές έχουμε γράψει ότι οι Ιερές Μητροπόλεις πρέπει να ζητήσουν την ΑΜΕΣΗ υπαγωγή τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου απεκόπησαν βιαίως και αντικανονικά μετά την Ενωση;
Οταν το είχαμε πρωτογράψει και το είχαμε κοινοποιήσει σε ΟΛΟΥΣ εσείς κωφεύατε!
Τώρα που φάγατε το χαστούκι από την Αθήνα μυξοκλαίτε!
Μόνον εάν ζητάγαν κάτι τέτοιο οι Μητροπόλεις των νησιών,θα αφυπνιζόταν η Αθήνα γιατί θα άρχιζε να φοβάται!
Μόνον τότε θα συνειδητοποιούσαν οι ΠΑΝΤΕΣ ότι τα Επτάνησα είναι ζωντανά και ο Λέων, το λιοντάρι που έχουμε όλοι στην καρδία μας, έχει αρχίσει να βρυχάται πάλι!
Οσο περιοριζόμαστε σε κραυγές και ψευτοκορώνες,τόσο θα βαθαίνει το τέλμα...
Οσο ασχολούμαστε με τρίχες και φωτογραφιούλες από το...παρελθόν τόσο θα μας απαξιώνει η κεντρική διοίκηση!
Οσο θα λέμε ποιοί είναι γνήσιοι και ποιοί είναι ψευτοεπτανήσιοι,τόσο θα τρίβει η Αθήνα τα χέρια της!
Η διαδικτυακή ομάδα της Επτανήσου Πολιτείας έχει ρίξει πολλά σπόρια σε ΟΛΑ τα νησιά!
Στο χέρι του καθενός και της καθεμιάς είναι να ρίξει λίγο νερό για να βλαστήσουν!
Ο κύκλος της έχει κλείσει.
το laptop που σας κράτησε συντροφιά τόσα χρόνια
με την πίνια για γούρι
Εύχομαι σε όλους καλές γιορτές και ένα καλύτερο 2015 σε προσωπικό , Επτανησιακό και προ πάντων Εθνικό επίπεδο!


Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ του Διονύση Φλεμοτόμου

''Ο λαϊκισμός είναι χειρότερος και από την πανούκλα!''
άραγε αν φορέσουμε την στολή που φόραγαν οι γιατροί
για να εξετάσουν τους ασθενείς
θα γλυτώσουμε και μεις από το μικρόβιο
του ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ της Αναστασίας-Ανση Καρυώτη (Κέρκυρα)

Ακούστε τώρα τι είπε ο κ. Γιώργος Λίανης στην παρουσίαση του βιβλίου του για τον Βασίλη Τσιτσάνη.... "έχουμε ένα εθνικό ποιητή τον Διονύσιο Σολωμό (σωστά ως εδώ) και ένα εθνικό συνθέτη τον Βασίλη Τσιτσάνη"....
κ. Λιάνη εθνικός μας συνθέτης είναι ο Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος ο οποίος και συνέθεσε το Εθνικός μας ύμνο, βασισμένος στους στοίχους του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού...!!!! 
-Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω καθ' οιονδήποτε τρόπο τον μεγάλο συνθέτη Βασίλη Τσιτσάνη που έδωσε πολλά στο λαϊκό μας τραγούδι και μιλάει στις καρδιές όλων μας, αλλά να μην τα ισοπεδώνουμε και όλα, να ξέρουμε την ιστορία μας και να αποδίδουμε τα πράγματα και τους τίτλους όπως είναι και όχι όπως θέλουμε. 
Από εσάς τέτοια λάθη δεν επιτρέπονται..... Αυτά!!!!!!

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

ΜΗ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΜΕΝΕΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ  ΕΝΟΤΗΤΩΝ  ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ – ΙΘΑΚΗΣ

Αργοστόλι,  11-12-2014
Αρ. Δελτίου: 26


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Δ/ΝΣΗ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ
 ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ & ΙΘΑΚΗΣ ενημερώνει τους κατόχους
 κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, οι οποίοι δεν διαθέτουν ακόμη άδεια 
κτηνοτροφικής εγκατάστασης, ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (Ν.4056/2012)
 την 12η Μαρτίου 2015 λήγει η τριετής προθεσμία αναστολής κυρώσεων
 για τις μη αδειοδοτημένες κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις.

Μετά την 12η Μαρτίου 2015 οι κάτοχοι μη αδειοδοτημένων κτηνοτροφικών 
εγκαταστάσεων ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα
Διοικητικών Κυρώσεων, Οικονομικών Κυρώσεων, καταβολής
 των κοινοτικών ενισχύσεων, ένταξης σε προγράμματα του Υπουργείου
 Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ.α.

Επισημαίνουμε ότι έως την 6η Φεβρουαρίου 2015 (Ν.4178/2013) υπάρχει
 η δυνατότητα τακτοποίησης αυθαίρετων κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων με την 
καταβολή παράβολου υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου ύψους 300 ευρώ χωρίς άλλη
 οικονομική επιβάρυνση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους παρακαλούνται όσοι ενδιαφερόμενοι
 να ανταποκριθούν άμεσα.

Πληροφορίες στα γραφεία της Δ/νσης Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής στο κτήριο 
της Περιφέρειας (Πλ. Βαλλιάνου, Αργοστόλι) και στα τηλέφωνα 2671360575 και 2671360569.



      

Ο ΛΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ της Κατερίνας Λέκκα

«Ο ΛΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ», της Κατερίνας Λέκκα – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Μίνωας
Σελίδες: 608
Τιμή: 16 €

            Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της αγαπητής συγγραφέως Κατερίνας Λέκκα που διαβάζω. Οφείλω να ομολογήσω πως κακώς δεν είχα διαβάσει τόσο καιρό βιβλία της και χαίρομαι πολύ που φρόντισα να προσθέσω στη βιβλιοθήκη μου δύο ακόμα δικά της, προηγούμενα, τα οποία σύντομα θα πάρουν τη σειρά τους για να διαβαστούν.
            «Ο Λωτός Της Αμαρτίας» είναι ένα άρτιο, καλογραμμένο μυθιστόρημα, ένα ‘οικογενειακό’ χρονικό, το οποίο δεν αφορά μόνο μία οικογένεια, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία ενός νησιού. Οι αλήθειες που εκθέτονται από τη συγγραφέα είναι πανανθρώπινες και διαχρονικές, τα πάθη, οι έρωτες, οι περιπέτειες και η ευρηματική πλοκή κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή έως το τέλος του βιβλίου και η γραφή εναλλάσσεται από λυρική σε ερωτική, από χιουμοριστική σε καυστική, από ρομαντική σε ρεαλιστική, χωρίς όμως να παύει να είναι μεστή και δίχως κανένα απολύτως ίχνος πλεονασμού.
            Όλα ξεκινούν σε ένα μικρό νησί του Ιονίου, τους Παξούς. Στην επαρχία, και κυρίως σε τέτοια απομακρυσμένα μέρη, οι τοπικές κοινωνίες είναι μικρές, ασφυκτικά δομημένες, με κύριους ‘πυλώνες’ τις ντόπιες αρχές, τον πρόεδρο, τον παπά, τον δάσκαλο και τον αστυνόμο. Αυτοί είναι ο κύριος πόλος έλξης γύρω από τους οποίους οι λιγότερο ‘σημαντικοί’ κάτοικοι διεξάγουν τις δικές τους ‘ασήμαντες’ ζωές. Οι ντόπιες αρχές οφείλουν κατά τα φαινόμενα να τηρούν αυστηρά τις αρχές τους και να αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση από τους απλούς ανθρώπους. Αμαρτήματα τα οποία μπορούν ευκολότερα να γίνουν ανεκτά στους απλούς πολίτες μιας κοινωνίας δεν είναι επιτρεπτά στους ανθρώπους με δημόσια αξιώματα. Τί συμβαίνει όμως όταν τα πάθη, τα παραπτώματα, οι παρατυπίες και οι αμαρτίες αποτελούν την καθημερινότητα μερικών από αυτά τα σημαίνοντα πρόσωπα; Πώς και για πόσο θα μπορούν να καλύπτουν την ‘λεκιασμένη’ καθημερινότητά τους και τις αμαρτωλές πράξεις τους, υποδυόμενοι τους άμεμπτους δημόσιους λειτουργούς του τόπου;
            Η Κατερίνα Λέκκα πλέκει ένα αριστοτεχνικό λογοτεχνικό ‘υφαντό’ όπου οι πολυάριθμοι χαρακτήρες – ήρωες ξεδιπλώνονται ψυχή τε και σώματι μπροστά στους αναγνώστες, μυώντας τους στην δημόσια και προσωπική ζωή τους. Ήρωες  όπως ο Αιμίλιος Γράψας, ο αμαρτωλός ιερωμένος που επιστρέφει μετά από χρόνια στη γενέτειρά του για να προκαλέσει χιονοστιβάδες αντιδράσεων και εξελίξεων στις τελματωμένες ζωές άλλων ηρώων, όπως της οικογένειας του αξιοσέβαστου προέδρου του νησιού, Μιλτιάδη Λιγνάδη. Ηρωΐδες όπως η πανέμορφη δεκαπεντάχρονη Ρωξάνη που ασφυκτιά στην περιορισμένη, προδιαγεγραμμένη και χωρίς συγκινήσεις ζωή του μικρού νησιού της και παρασύρεται σε ένα αμαρτωλό παιχνίδι το οποίο θα έχει απρόσμενες και οδυνηρές συνέπειες για την ζωή της. Χαρακτήρες όπως ο Μιχαήλ και ο Μιλτιάδης, η Λουΐζα και η Θεώνη, η Αλίς και η Ιζαμπέλ μένουν στους αναγνώστες αξέχαστοι, καθώς άλλοι διεκδικούν από τη ζωή όσα τους στέρησε άδικα και ερήμην τους, άλλοι πληρώνουν για τις ανομολόγητες αμαρτίες τους, άλλοι βρίσκουν επιτέλους ένα απάγκιο για να κουρνιάσουν, άλλοι βρίσκουν το σθένος να ανακτήσουν την χαμένη αίγλη τους και άλλοι αποφασίζουν να  σταθούν δυνατοί στα πόδια τους και δίπλα στους ανθρώπους που χρωστούν την ίδια την ύπαρξή τους.
            Η συγγραφέας μας ταξιδεύει από τους ήσυχους Παξούς του 1958 στην κοσμοπολίτισσα Κέρκυρα με την έντονη κοινωνική και πολιτική ζωή, από το καλλιεργημένο και σικάτο Παρίσι της δεκαετίας του ’60 και ’70 στη μαγευτική Ρώμη με τον μακραίωνο πολιτισμό. Οι ήρωές μας περιπλανώνται, αγωνίζονται, ματώνουν, πέφτουν και ξανασηκώνονται κι εμείς τους παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, συμπάσχοντας μαζί τους και απαιτώντας για αυτούς άλλοτε την τιμωρία και τη Θεία Δίκη και άλλοτε τη δικαίωση και την εξιλέωση, ώστε να κερδίσουν το δικό τους κομμάτι ευτυχίας.
Η Κατερίνα Λέκκα, πέρα από την εκπληκτική πλοκή του εξαιρετικού μυθιστορήματός της, θίγει πολλά κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά ζητήματα. Κεντρίζει το μυαλό των αναγνωστών ώστε να  προβληματιστούν σχετικά με τα κακώς κείμενα στον πολιτικό στίβο, όπου ο απλός λαός εμπιστεύεται ανθρώπους πολλά υποσχόμενους για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα που τον ταλανίζουν καθημερινά και μακροχρόνια και το μόνο που λαμβάνει είναι κούφιες υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, αφού συνήθως οι περισσότεροι πολιτικοί, ή πολιτευόμενοι, επιδιώκουν απλώς να βάλουν χέρι στον δημόσιο κορβανά εξυπηρετώντας μόνο το δικό τους όφελος και όχι αυτό των ψηφοφόρων τους.
 Θίγει φλέγοντα ζητήματα όπως αυτό των αντιπροσώπων της θρησκείας μας και κατά πόσο πραγματικά πρεσβεύουν και εφαρμόζουν στην πράξη οι ιεράρχες της σεπτής Εκκλησίας μας αυτά που διδάσκουν στο πιστό ποίμνιό τους. Η συγγραφέας καταπιάνεται με πολλά κοινωνικά θέματα και ταμπού, ειδικά εκείνης της εποχής όπου το «φαίνεσθαι» ήταν πιο σημαντικό από το «είναι» και όλοι, με κυριότερα θύματα τις γυναίκες, έπρεπε να προσαρμόζονται στα κοινωνικά πρότυπα της εποχής ‘παραχώνοντας’, έως ότου αυτοί να ξεχαστούν, τους πιο διακαείς πόθους τους.
Τέλος, μας επισημαίνει το αυτονόητο, που θα έπρεπε να έχουμε όλοι πάντα στο μυαλό μας: «τα φαινόμενα απατούν», είτε πρόκειται για ανθρώπους που, παρά το γεγονός πως μοιάζουν με αγγέλους επί γης, κρύβουν κάτω από την ομορφιά τους την διαβολική τους φύση, είτε πρόκειται για ανθρώπους που φαινομενικά είναι απόκληροι της κοινωνίας, αλλά στην πραγματικότητα διαθέτουν μια πολυσχιδή και απαστράπτουσα προσωπικότητα, αλλά και μια ουσιαστικά ενάρετη φύση.
            «Ο Λωτός Της Αμαρτίας» είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα – χρονικό το οποίο με ενθουσίασε, με ψυχαγώγησε, με προβλημάτισε, με σαγήνευσε και με δικαίωσε. Είναι ένα βιβλίο το οποίο σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και για το οποίο αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στη συγγραφέα!   

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Όταν ο γοητευτικός αριβίστας Αιμίλιος Γράψας έφυγε από τους Παξούς για να αναζητήσει την τύχη του στην πρωτεύουσα, πολλοί ευχήθηκαν να μην ξαναγυρίσει.
Επτά χρόνια μετά, η επιστροφή του με την ιδιότητα του ιερέα στο πλευρό του μητροπολίτη Συμεών θα προκαλέσει κοινωνική αναστάτωση, καθώς ο Αιμίλιος είναι διχασμένος ανάμεσα στην αντρική του φύση και στις υποχρεώσεις της ιεροσύνης.
Ο Μιλτιάδης Λιγνάδης, πρόεδρος του νησιού, εθισμένος στον ποδόγυρο, στην εξουσία και στις οικονομικές ατασθαλίες, αναγκάζεται να φιλοξενήσει τον Αιμίλιο για να μην χάσει την πολιτική υποστήριξη του μητροπολίτη, όταν εκείνος του αναθέτει την επίβλεψη της αναστήλωσης των εκκλησιών του νησιού.
Η συνύπαρξη του Αιμίλιου με την ερωτεύσιμη γυναίκα του Λιγνάδη Θεώ­νη και την πανέμορφη κόρη του Ρωξάνη θα τον μετατρέψει σε άνθρωπο-χαμαιλέοντα προκειμένου να τις κατακτήσει, ανοίγοντας έναν κύκλο διαφθοράς, προδοσίας και αμαρτίας που θα τους παρασύρει από τα νησιά του Ιονίου μέχρι τη Ρώμη και το Παρίσι…

Ένα μυθιστόρημα για τον αέναο αγώνα του ανθρώπου με τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον εαυτό του.»

πηγή:http://filoithslogotexnias.blogspot.gr

ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ του Γιώργη Δρυμωνιάτη (Κύθηρα)

Δεν ήταν δα και τα πρώτα Χριστούγεννα που θα τα πέρναγε μόνος. Δεκάδες χρόνια τώρα τον συντρόφευε η μοναξιά, ιδίως τις γιορτινές για τον άλλο κόσμο μέρες.
Σχεδόν μισούσε τις γιορτές των ανθρώπων. Γι’ αυτόν δεν ήταν γιορτές. Ήταν το αποκορύφωμα της συνεχούς λύπης, που έδερνε τη μοναχική ψυχή του.
Μα δεν ήταν εντελώς επιλογή του η μοναξιά. 
Η μοίρα του είχε φροντίσει γι’ αυτήν πιο πολύ από αυτόν.
 Σε παιδική ακόμα ηλικία είχε χάσει και τους δύο γονείς του. Ένα μοναχοπαίδι χωρίς γονείς, στην πιο ευαίσθητη ηλικία, μοιάζει σαν καρυδότσουφλο στον ωκεανό , σαν τρίχα από χάδι μες στους τυφώνες της ζωής. Γι’ αυτό και απεχθανόταν τις γιορτές, αν και του άρεσε να βλέπει τους άλλους ευτυχισμένους να γιορτάζουν. Δεν ζήλευε ,ούτε παραπονιόταν, απλώς απεχθανόταν. Όπως θα έκανε ο κάθε σοφός που θα βρισκόταν στη θέση του. 
Ο αδικημένος κι ανήμπορος, με ήττα της ύπαρξης μοιάζει.
Ο Χρήστος αγαπούσε πολύ τα γράμματα. Οι δύο του γονείς ήταν από τους ανθρώπους εκείνους που ξεχώριζαν για την παιδεία τους ανάμεσα στο πλήθος. Όχι απλά μορφωμένοι,αλλά πεπαιδευμένοι με άριστη παιδεία, με βαθιά γνώση της φιλοσοφίας, με λατρεία για την ωραία μουσική, μα και για όλες τις τέχνες, με όλα τα γνωρίσματα του άλλου ανθρώπου, του σπάνιου, που ζει για να απολαμβάνει το όλον κάλλος της ύπαρξης κι όχι μόνο το φαϊ του στη ζωή του. 
Η Ιατρική και η Οικονομία ήταν οι δύο επιστήμες που είχαν διαλέξει και σπούδασαν. 
Από φτωχές οικογένειες προερχόμενοι, δεν είχαν κληρονομήσει το γονίδιο της φιλοχρηματίας. Εργάζονταν για να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση, υπηρετώντας όμως τις επιστήμες τους, στηριγμένοι πάνω στο φιλοσοφικό υπόβαθρο που τους έλεγε πως αυτές αποτελούν ναι μεν ένα μέσον για εξοικονόμηση από τον υπηρέτη τους των προς το ζην αναγκαίων, μα κυρίως αποτελούν το μέσον που θα οδηγήσει τον ρου της ανθρωπότητας σε ένα ανθρωπινότερο μέλλον. Και πως το ευ ζην το απολαμβάνουν κυρίως δια μέσου των τεχνών, που είναι η απόδειξη της ανωτερότητας του ανθρώπου έναντι των άλλων ζώων και η ένδειξη πως κάτι από θεότητα έχει αυτός μέσα του.
Τις ιδέες τους αυτές, εκτός μέσω των γονιδίων, με τα οποία προίκισαν το γιο τους, προσπάθησαν να του τις μεταδώσουν από τη νηπιακή ακόμα ηλικία και δια των έργων και του παραδείγματος. Καθώς η μητέρα του πάνω από την κούνια του τού διάβαζε παραμύθια του Αισώπου, ο πατέρας με το βιολί έπαιζε δίπλα τους τη σερενάτα του Σούμπερτ. Και ο μικρός Χρήστος σκιρτούσε μέσα στην κούνια του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ακόμα με το νου, αλλά κατανοώντας πλήρως με τη μυστήρια εκείνη συναισθηματική νοημοσύνη των νηπίων, απολάμβανε με τη μικρή του ψυχούλα την εύνοια της τύχης.
Της τύχης που δεν θέλησε όμως να τον ευνοήσει ως το τέλος και να τον οδηγήσει στο φωτεινό μέλλον που προοιώνιζαν οι προσπάθειες των γονιών του. Αυτή η τύχη που έγινε κακή ξαφνικά κι ένα απέραντο σκοτάδι άπλωσε πάνω από την ύπαρξη τού εννιάχρονου αγοριού, όταν παραμονή Χριστουγέννων, πηγαίνοντας για να κάνουν γιορτές στο χωριό του πατέρα, μία νταλίκα γλίστρησε στο χιόνι, ξέφυγε από την πορεία της και χτύπησε μετωπικά το αυτοκίνητο τής μοιραίας οικογένειας.
 Από τα συντρίμμια ανασύρθηκε ζωντανός μονάχα ο Χρήστος.
Τραυματισμένος ελαφρά αυτός στο σώμα του , αλλά αθεράπευτα πληγωμένος στην ψυχή του.
 Ω, ποία τραγικότης, μπροστά στα μάτια ενός εννιάχρονου παιδιού να γίνονται συντρίμμια οι γονείς του!! Μαζί με τη ζωή εκείνων που του χάρισαν τη ζωή,κατέρρευσαν όλα του τα όνειρα, κατέρρευσε αυτή η ίδια η ζωή του. Και τα Χριστούγεννα από τότε αποτελούσαν το πιο μεγάλο βάσανό του. Διότι στο σπίτι του δεν έρχονταν ο ελπιδοφόρος αναγεννώμενος Χριστός, αλλά η ψυχρή και θλιβερή ανάμνηση του θανάτου. Κι οι θλιβερές αναμνήσεις είναι ισχυρότερες από οποιονδήποτε Θεό. Καθόλου δεν τον άγγιζε το επί γης ειρήνη και τ’ άλλα που υπόσχονταν στους ανθρώπους ο Θεάνθρωπος. Τίποτα ευτυχές δεν ήταν για εκείνον πια από τη μέρα την τραγική εκείνη. 
Κάθε Χριστούγεννα , εκείνος πέθαινε. Πέθαινε, προσωρινά μεν, αλλά πέθαινε.
Μόρφωση επίσημη άλλην δεν κατάφερε να πάρει στη ζωή του ο Χρήστος, αφού η γιαγιά που τον επιμελήθηκε ως τα δεκαοχτώ του, δεν μπόρεσε να του δώσει τα εφόδια για να πάει στο Πανεπιστήμιο, ούτε καν να μάθει μια τέχνη. Αλλά παρά το ό,τι αναγκάστηκε να γίνει αγρότης και να ζει από τα φτωχικά γεωργικά εισοδήματα που του απέφεραν οι αγροί , οι απομείναντες σε αυτόν αμανάτι μετά τον θάνατο της αγάπης, όμως τα γονίδια καθώς και τα πρώτα μαθήματα στη ζωή που του δόθηκαν από τους γονείς και τα φτωχογράμματα που έμαθε στο δημοτικό σχολείο, τον βοήθησαν να μην μείνει απαίδευτος. Η πλούσια βιβλιοθήκη που του έμεινε κι αυτή, μαζί με τους αγρούς, κληρονομιά από τους αδικοχαμένους, ήταν το εργαλείο της παιδείας του.Μέσα στην απόλυτη θλίψη, που δεν έλειψε ποτέ από τα στήθη του, καταφύγιό του ήταν η ανάγνωση. Στα εξηνταπέντε του χρόνια τώρα πια, είχε διαβάσει περισσότερο από μία φορά τον κάθε ένα τόμο , από τους εκατοντάδες τόμους αυτής της βιβλιοθήκης. Από λογοτεχνία και ιστορία, μέχρι ιατρική και αστροφυσική, από Θεολογία μέχρι ιστορία της τέχνης, από αρχαίους συγγραφείς μέχρι Νίτσε και Ντοστογιέφσκι, μα και Μπουκόφσκι ακόμα. Το ευρύ πνεύμα των απωλεσθέντων αγαπημένων, τα πάντα γύρω από το φως του είχε κληροδοτήσει.
Τούτα τα φετινά Χριστούγεννα ήταν ακόμα πιο λυπητερά γι’ αυτόν τον μοναχικό σπουδαίο άνθρωπο. Δεν ήταν μόνο οι οικονομικές του δυσκολίες και οι ανέχεια στην οποία ζούσε, γέρων πια,ένεκα των τεράστιων βαρών που του πρόσθεσε τούτα τα τελευταία χρόνια το ανάλγητο κράτος δικαίου μέσα στο οποίο ζούσε, με τους αβάσταχτους για τα μικρά του εισοδήματα φόρους επί της περιουσίας, επί του ελάχιστου αγροτικού εισοδήματος,με τα πρόστιμα από τα Δασαρχεία και τις πολεοδομίες και τους ασφαλιστικούς Οργανισμούς και τις άλλες εξουσίες που υπηρετούν την ανελευθερία των πολιτών, που του επιβλήθηκαν δι’ ασήμαντον αφορμήν, για μιρκοπαραβάσεις που έκανε, όπως η αλλαγή της στέγης του σπιτιού του, που έμπαζε νερά και που την έκανε μόνος του , δεν ήταν η δραματική μείωση της σύνταξης που επρόκειτο να πάρει από τον ΟΓΑ, δεν ήταν μόνο αυτά που τον έθλιβαν έως θανάτου. Ήταν και ο πόνος που ένοιωθε και για τους άλλους,τους γύρω του, τους θεωρητικά πιο βολεμένους από εκείνον, που αδυνατούσαν να ζήσουν αξιοπρεπώς πια, μέσα σ’ αυτό το σύστημα της φασιστοειδούς δημοκρατίας που καταρράκωνε κάθε στοιχείο προσωπικότητας και καθιστούσε ράκη ύπαρξης,ανελεύθερα κι υποδεέστερα όντα, δούλους της πολιτείας τούς πολίτες. Ήταν επίσης η απέραντη πίκρα που ένοιωσε, όταν αυτοκτόνησε ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ο καλός του ο γείτονας, ο Νικόλας Πανάρετος, όταν κυνηγημένος κι απειλούμενος με δήμευση της περιουσίας του ένεκα μικροχρεών του προς το Δημόσιο και το ΙΚΑ, αποφάσισε να ορφανέψει τα πέντε ανήλικα παιδιά του και τη δύσμοιρη σύζυγό του χρησιμοποιώντας το σχοινί του κουβά και τη χαρουπιά στον κήπο τους. Έχοντας σαλέψει πλήρως το μυαλό του πια μες στις συνθήκες του ακήρυχτου πολέμου, κρεμόταν ως ένα αθώο χαρούπι κι αυτός από το δέντρο του κήπου του.
 Ο Χρήστος τον ξεκρέμασε.
 Και πέθανε κι αυτός κείνη την ώρα μαζί του. Βλέπετε ο πεπαιδευμένος άνθρωπος δεν πάσχει βασικά για τον εαυτό του, αλλά για την ανθρωπότητα. Κι ο Χρήστος ήταν ένας αληθώς πεπαιδευμένος και ξεχωριστός άνθρωπος. Κι όλα αυτά μαζί πλάκωναν μ’ ασήκωτο βάρος την ψυχή και τη ζωή του, που σχεδόν την είχε πια σιχαθεί, νιώθοντας εντελώς αδύναμος να αντισταθεί στη λαίλαπα και στους φορείς αυτής της καταραμένης για τον τόπο εξουσίας. Ο δυστυχής, είχε κι ένα ελάττωμα βαρύ. Ποτέ του δεν έκλαιγε. Διότι είχε εξαντλήσει όλα του τα δάκρυα τότε, στην παιδική του ηλικία, τότε, εκείνα τα Χριστούγεννα του θανάτου. Κι αυτό επιδείνωνε την κατάσταση. Όλος ο πόνος κάθονταν στην καρδιά του και την κατάτρωγε σαν σαράκι. Σαν δεν μπορείς να κλάψεις, φέρνεις το θάνατο πιο κοντά σου, έλεγε, μα δεν έκλαιγε.
Μαζί με τις καμπάνες που σήμαιναν αξημέρωτα τον ερχομό των Χριστουγέννων, χτύπησε κι ένα καμπανάκι ανησυχητικό για εκείνον.Ξημερώνοντας η μεγάλη γιορτή, ένας οξύς πόνος στο στήθος και μια έντονη ζάλη τον έκαμαν να σηκωθεί από το κρεβάτι. Δεν θα πήγαινε στην εκκλησία, έτσι κι αλλιώς ποτέ του δεν πήγαινε , γιατί εκείνος το Θεό του τον λάτρευε μέσα του και για κεριά τού χάριζε τη λάμψη των ματιών του. Θα περάσει κι αυτός ο πόνος είπε,τόσοι και τόσοι πέρασαν. Κι έμεινε στο σπίτι του, μόνος του με τις αναμνήσεις του πάλι μόνη συντροφιά του.
Καθώς ονειρευόταν τα Χριστούγεννα των οχτώ χρόνων του, τα τόσο υπέροχα εκείνα και τόσο γιορτινά Χριστούγεννα, τα πιο ζεστά Χριστούγεννα της ζωής του και τα τελευταία της ζωής των γονιών του, έντονα έσκασε στα ρουθούνια του η μυρουδιά του χριστόψωμου της μητέρας του. Ζυμωμένο με μέλι και γάλα, με καρύδια κι αμύγδαλα στολισμένο, με άρωμα γαρύφαλλου και κανέλας πλημμυρισμένο, ω Θεέ των Θεών και των ανθρώπων,γιατί του στέρησες την ευτυχία του χριστόψωμου εκείνου;
Ο πόνος στο στήθος του είχε ελαφρύνει πολύ και η ζάλη έφυγε. Τον σεβάστηκαν προσωρινά ενώπιον των πύρινων αναμνήσεών του. Άναψε το τζάκι κι έψαξε να βρει υλικά να φτιάξει ένα χριστόψωμο ίδιο με της μητέρας. Θα τα κατάφερνε με αρωγό του την αγάπη που δεν πέθανε ποτέ και τις αναμνήσεις τις μη φθαρτές. Θα έβαζε το χριστόψωμο στο τραπέζι και τις τρεις καρέκλες γύρω του, όπως τότε. Κι όταν απότρωγε, θα διάβαζε πρώτα το «Χριστό στο κάστρο» κι ύστερα θα έπαιζε στο βιολί του το « Άγια νύχτα». Θα τα έκανε όλα ίδια όπως τότε, μαζί μ’ εκείνους, χωρίς εκείνους. Θα ξαναζούσε τη χαμένη ευτυχία εν ερημία, μόνος του, αλλά με το πνεύμα τους μέσα του.
Το αγροτόσπιτο που ζούσε μοσχομύρισε ως πέρα από τη θεσπέσια μυρουδιά. Ένα υπέροχο χριστόψωμο είχε ψηθεί στο φούρνο τον παλιό που τον έκαψε με ξύλα και με φλογώδεις αναμνήσεις. Αχ μάνα…το χριστόψωμό σου ήταν εδώ σήμερα, είπε και την αναζήτησε πάλι πολύ. Την επικαλέστηκε. Η μάνα λείπει πιο πολύ από κάθε άλλον σ’ έναν ώριμο άντρα. Άνοιξε το κιτρινισμένο τετράδιο των ποιημάτων του και διάβασε για εκατομμυριοστή φορά το ποίημα που είχε γράψει για εκείνην στα είκοσι περίπου χρόνια του.
Εσύ που πάντα στέκοσουν
στης θάλασσας την άκρη
και μέτραες αστερισμούς
και έστελνες στους ουρανούς
ταριχευμένο δάκρυ,
τώρα δεν είσαι πουθενά,
μανούλα μου, ψυχή μου
και δίχως πια το δάκρυ σου
στέγνωσε η ζωή μου.
Στείλε μου την ανάσα σου,
στείλε μου λίγο ουράνια,
μανούλα που με άφησες.
Στείλε μου περηφάνια,
εσύ που πάντα στέκοσουν
στης θάλασσας την άκρη
και μέτραες αστερισμούς
και έστελνες στους ουρανούς
ταριχευμένο δάκρυ.
Πενήντα έξι χρόνια πριν ήταν πολύ καλύτερα. Αλλά και τώρα ήταν καλά. Κι ήταν στιγμιαία ευτυχής ο Χρήστος, μέσα στην αιώνια θλίψη του. Ήταν το παιδί που ωρίμασε μέσα στον πόνο, μα που με τη δύναμη της γνώσης τον πάλευε εσαεί. Που μακριά ζούσε από τους ανθρώπους, όμως ποτέ δεν έγινε μισάνθρωπος. Μόνος, αλλά μέσα στη σοφία των ανθρώπων ζούσε. Αγαπώντας όχι έναν, όχι μίαν, μα τους πάντες γύρω του, γιατί μόνο αυτό σημαίνει αγάπη. Χωρίς να μέμφεται την τύχη του που του στέρησε την αγάπη, την υπέρ πάντων μάλιστα,τη γονική αγάπη. Ήταν καλά μες στον έρημο κόσμο του.
Όμως όχι και τόσο καλά. Καθώς σκεφτόταν πως, σαν τον Χριστό, κάπως γεννήθηκε πάλι κι εκείνος, πως ξαναγεννήθηκε μέσα στην φάτνη των απωλεσθέντων παιδικών του ονείρων σήμερα, πως δεν πέθανε φέτος ίσως, ένας δυνατός πόνος πάλι τον χτύπησε στο στήθος. 
Δύσπνοια
Ζάλη
 Πήρε το ζεστό ακόμα χριστόψωμο και το έβαλε πάνω στο στήθος του , μήπως και η ζέστη του απαλύνει τον πόνο.
Αλλά το έμφραγμα τούτη τη φορά ήταν οξύ. Με το χριστόψωμο στο στήθος έκλεισε τα μάτια του και ξέφυγε από την άτυχη ζωή του. Που δεν ήταν άδεια. Ήταν γεμάτη από φως , από το άσβεστο φως της γνώσης, της μέγιστης χαράς που απόλαυσε, μέσα στο απέραντο σκοτάδι της αιώνιας θλίψης. Που δεν ήταν λίγη, καθώς γέμισε από τη σοφία των ανθρώπων, ένεκα των όσων του κληροδότησαν οι άνθρωποι εκείνοι που τον υπεραγάπησαν και που έφυγαν παραμονή Χριστουγέννων. Που δεν ήταν ελλιπής, όσο και αν του έλειψαν οι δικοί του και οι άλλοι άνθρωποι από γύρω του, όσο κι αν του αφαίρεσαν τόσο πολλά οι εξουσίες. Ενάντια στην στυγερή του μοίρα, η ζωή του υπήρξε πλήρης δια της γνώσεως, που δεν την πούλησε σε κανέναν, μα που την απόλαυσε πλατιά μόνος μέσα στον διάπλατο πόνο.
Έφυγε χριστουγεννιάτικα. 
Αθόρυβα έφυγε για το τίποτα, όπως αθόρυβα είχε ζήσει σχεδόν με τίποτα. Εκείνη την ημέρα, που ο Χριστός ξαναγεννήθηκε στη φάτνη των αλόγων, ο Χρήστος τελικά ξαναπέθανε στη φάτνη των ονείρων του. Όπως συνήθιζε να πεθαίνει κάθε Χριστούγεννα. Οριστικά όμως τούτη τη φορά. Πέθανε αθόρυβα, σιωπηλά, μοναχικά. Σαν ένα χαμόγελο που σβήνει στην ομίχλη. Όπως πεθαίνουν όλοι οι άξιοι αλλά ασήμαντοι Χρήστοι, στην άχρηστη τούτη κι ανόητη κοινωνία. Την Άγια Μέρα, κουλουριασμένος μες στη φάτνη των ανεκπλήρωτων ονείρων του, πέθανε ο άγιος Άνθρωπος εκείνος. Η μάνα του είχε υπακούσει τούτη τη φορά στο ποίημά του. Και του έστειλε από τα ουράνια, περηφάνεια.
Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης
Από την συλλογή διηγημάτων του με τίτλο
ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΕ ΜΝΗΜΕΣ
(Υπό έκδοση από τις εκδόσεις
ΖΑΘΕΟΝ ΠΥΡ)