Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Η ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΙΚΗ ΦΕΤΑ

1936-_~1
Vancouver-Commercial-Drive-Mediteranean-Store-Barrel-Of-Feta-Uncovered-CheeseForum_org_
Κάθε Άνοιξη, λοιπόν, το παραδοσιακό ξύλινο βαρελάκι από την Κεφαλονιά, έπαιρνε τη θέση του σε μια γωνίτσα στην κουζίνα. Σήμα κατατεθέν μιας τοπικής μνήμης, μιας ιστορίας,  που μπερδευόταν γλυκά με την πιπεράτη και αψιά γεύση του τυριού.
Μια ιστορία, που ξεκινά από τα Ομηρικά χρόνια, ενώ αναφορές υπάρχουν και στον Ηρόδοτο, για το τυρί από την Κεφαλονιά και την Ήπειρο. Μάλιστα πολλές ιστορικές και λαογραφικές αναφορές, αναφέρουν για τους ξακουστούς τυροκόμους της Κεφαλονιάς που δημιούργησαν στις βαλκανικές χώρες μεγάλες μονάδες τυροκομείων και υπήρξαν δάσκαλοι στην παρασκευή της φέτας.       Οι μάστορες αυτοί, ιδίως από την Βόρεια Κεφαλονιά (Πύλαρο), απουσίαζαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Ιταλία κυρίως, αλλά και στην Ρουμανία και τον Εύξεινο Πόντο, 1936-_~1δουλεύοντας στα μεγάλα τυροκομεία της κάθε περιοχής , παράγοντας την ξακουστή έως στις μέρες μας, κεφαλληνιακή φέτα. Παρεμπιπτόντως, αναφορές υπάρχουν και για την «εξαγωγή» της τέχνης της αμπέλου και του οίνου σε πολλές περιοχές της νοτίου Ευρώπης.
 Η κεφαλλονίτικη φέτα, φτιάχνεται από πρόβειο και κατσικίσιο γάλα. Ιδιαίτερα οι κατσίκες, βόσκουν, λεύτερες,  σε απόκρημνες βουνοπλαγιές αλλά και κοντά στα βράχια της θάλασσας. Εδώ μάλιστα, ένα από τα παράδοξα φαινόμενα της Κεφαλονιάς, μπερδεύεται με τον λαϊκό μύθο(;) για την φυσική πρωτιά της φέτας του νησιού.  Οι κατσίκες, λοιπόν, μένουν ώρες χωρίς νερό και ξεδιψούν με το αλμυρό θαλασσινό αεράκι που ανεβαίνει στους γκρεμνούς, στα βοσκοτόπια και στα … ρουθούνια τους,  ενώ απολαμβάνουν το γεύμα τους.  Η αλμύρα της θάλασσας κάνει ιδιαίτερο τόσο το κρέας, όσο και το γάλα τους, χαρίζοντας μια ιδιότυπη γεύση στο τυρί. Ένα τυρί που είναι μαλακό ή σκληρό, που κόβεται σε ακανόνιστα  κομμάτια (τάκους ) και ωριμάζει φυσικά και σε επαφή με τον αέρα και όχι μέσα σε άλμη.  Το ωρίμασμα από την πρώτη στιγμή μέσα σε άλμη, διαφοροποιεί την φέτα από το τυρί «τελεμέ». «Όταν  φέτα μόλις κοπεί σε «κύβους» ωριμάζει μέσα στην «άλμη» από την πρώτη μέρα , τότε μιλάμε για «τελεμέ», για την βουλγάρικη φέτα. Τα μεγάλα εργοστάσια, λοιπόν, σήμερα, παράγουν «τελεμέ». [1]
Μια βασική διαφορά, λοιπόν είναι πως η κεφαλλονίτικη φέτα, ακόμα αφήνεται να ωριμάσει στο βαρέλι.Είναι, λοιπόν βαρελίσιο τυρί Vancouver-Commercial-Drive-Mediteranean-Store-Barrel-Of-Feta-Uncovered-CheeseForum_org_και ένας από τους λόγους που διατηρεί την παραδοσιακή της συνταγή, είναι ότι παράγεται σε επίπεδο βιοτεχνίας και όχι βιομηχανίας, όπως πολλές γνωστές γαλακτοκομικές φίρμες.
Εκτός αυτού, μια γλυκιά πεποίθηση, μας σπρώχνει να πιστεύουμε πως  η παραδοσιακή ιεροτελεστία της παραγωγής της φέτας, θέλει να υπερασπίσει και την αρχέγονη λαϊκή μαστοριά του τόπου, όπως και κάθε τόπου της Ελλάδας.  Μια γευστική αντίσταση στον ομογενοποιημένο πολτό μιας παγκοσμιοποίησης που διατείνεται την “ποικιλία” και την “διαφορετικότητα”, για να δημιουργήσει το πολιτικά και κοινωνικά μονοδιάστατο άτομο-καταναλωτή.
[1] απο συνέντευξη του καθηγητή Κωνσταντίνου Ευθυμίου. Ο κ. Ευθυμίου γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Παντρεύτηκε Κεφαλονίτισα, και εντάχθηκε σε Κεφαλονίτικο Σύλλογο της Νέας Υόρκης.. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών ολοκληρώνοντας τις σπουδές του με ειδίκευση στην γαλακτοκομία και κτηνοτροφία. 
Χρήσιμες αναφορές: Κεφαλονίτικες Ρετσέτες – Νιόβη Φωτεινάτου-Καμπίτση / Εκδόσεις Εικών.
via http://kefalonitiko.wordpress.com/http://www.vlahatasamis.gr/

Αναδημοσίευση από:

ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΒΑΪΛΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ του Θ.ΤΖ.

Το παλάτι του Βάϊλου, Βαϊλάτο, Bailaggio χτισμένο στο τέλη του 16ου αιώνα στέγαζε απο νωρίς και το αρχειοφυλάκιο. Δέχτηκε πολλές μετατροπές και τροποποιήσεις κυρίως στο εσωτερικό αλλά και εξωτερικά λόγω σεισμών καθώς και φθορών κατά την πολιορκία του 1716.Με την άφιξη των γάλλων το 1797 γίνεται οικία του λατίνου αρχιεπισκόπου ενώ κατά την περίοδο των αυτοκρατορικών γάλλων(1807-1814) εγκαθίσταται εκεί ο διοικητής Κέρκυρας.Επι ιονίου κυβερνήσεως έγινε κατοικία πρώτα του αρχηγού των βρετανικών στρατευμάτων, έπειτα του πρόεδρου της Ιονίου Γερουσίας και τελευταία εγκαταστάθηκε στο κτίριο το Επαρχείο Κέρκυρας.Κατεδαφίστηκε το 1931, σύμφωνα με την τον Ι. Κεφαλλονίτη για τη διάνοιξη της οδού Δικαστηρίων. (Κερκυραικα Χρονικα ΙΓ΄1967)

πηγή: Χ. Βοσκοπούλου "Δημόσια κτίρια στην Κέρκυρα την περίοδο της Βενετικής κυριαρχίας" Α.Π.Θ. 2005 Διδακτορική διατριβή

Σήμερα έχει διασωθεί μόνο μια στέρνα που υπάρχει στην πλατεία Σκαραμαγκά,δίπλα στο ιατρείο.

το μέγαρο του Βάϊλου

το μέγαρο του Βάϊλου

η παλαιότερη στέρνα της Κέρκυρας 1587

η παλαιότερη στέρνα της Κέρκυρας 1587

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ''ΕΠΤΑΝΗΣΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ''

Οταν μια ομάδα ανθρώπων αποφασίσαμε να συστήσουμε την Επτάνησο Πολιτεία
είχαμε αναφέρει ρητά ότι θα απαρτίζεται από ανθρώπους που έλκουν την καταγωγή τους από τα Επτάνησα.Στην συνέχεια είχαμε διάφορες παρατηρήσεις από φίλους όπως ο Βασίλης Μίττας από την Κέρκυρα,ο Μάκης Μεταξάς από την Κεφαλονιά, οι οποίοι είχαν απόλυτο δίκιο σε αυτά που μας είπαν.
Πολλά πράγματα αλλάζουν προς το σωστότερο με τον διάλογο.
Ετσι προστέθηκε και συμπληρώθηκε η διακήρυξη μας ότι : ''μέλη μας είναι οι έλκοντες την καταγωγή από τα Επτάνησα αλλά και που έχουν απαραιτήτως Επτανησιακή Κουλτούρα''
αλλά και αυτοί που, ναι μεν δεν είναι Επτανήσιοι,αλλά αισθάνονται Επτανήσιοι.
Με άλλα λόγια , όπως πολύ ορθά μου είχε πει ο Ζακυνθινός Ανδρέας Παπαδάτος  ''όσοι πιστεύουμε στην ''καθ'ημάς Δύση'',  αλλά σεβόμαστε απόλυτα, όσους έχουν σαν πιστεύω τους, την ''καθ'ημάς Ανατολή''.
Γιατί όλοι είμαστε τμήματα του Ελληνισμού.

Γρηγ.Μαρκέτος

ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

Ανήκει σ' εκείνους τους δημιουργούς, που αν και με το έργο τους λάμπρυναν το μουσικό μας πολιτισμό, παραμένουν ουσιαστικά άγνωστοι στο λαό, εξαιτίας της διαχρονικής απαξιωτικής αντιμετώπισής τους από το επίσημο κράτος. Ο λόγος για τον Κερκυραίο συνθέτη Σπύρο - Φιλίσκο Σαμάρα, γέννημα - θρέμμα της Επτανησιακής μουσικής σχολής. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους, αλλά συνάμα και πλέον παρεξηγημένους, πρωταγωνιστές της ελληνικής μουσικής ιστορίας των νεότερων χρόνων. Μέχρι σχετικά πρόσφατα, ο Σπ. Σαμάρας ήταν συνώνυμος στην κοινή συνείδηση με τον «Ολυμπιακό Υμνο», σε στίχους του Κωστή Παλαμά, που πρωτοτραγουδήθηκε στην Αθήνα το 1896 και ανακηρύχθηκε το 1958 επίσημος Υμνος των Ολυμπιακών Αγώνων (σαράντα ένα χρόνια μετά το θάνατο του συνθέτη του). Ωστόσο, το 1896 ο Κερκυραίος συνθέτης βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του και ήταν ο διασημότερος εκπρόσωπος της ελληνικής μουσικής δεινότητας στο διεθνή μουσικό χώρο. Παρότι υπήρξε ένας εμπνευσμένος δημιουργός, ο πρώτος Ελληνας μουσικός των νεότερων χρόνων που η φήμη των συνθέσεών του ξεπέρασε τα σύνορα της πατρίδας του, στην ίδια τη χώρα του το έργο του, όπως και τόσων άλλων ομότεχνών του, παραμένει ουσιαστικά άγνωστο για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, με ευθύνη της ελληνικής πολιτείας. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η παρουσίαση της δημιουργικής του κατάθεσης, παραμένει αποσπασματική ή άγνωστη για το πλατύ κοινό, παρότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη μουσική ιστορία του τόπου μας. Αιτία, η αμέριστη αδιαφορία ενός κράτους, που υποτίθεται ότι έχει την υποχρέωση να φέρει σ' επαφή το λαό, τις νεότερες γενιές με τέτοιες σπουδαίες δημιουργικές φωνές.
Θρίαμβος στην Ιταλία
Η ιδιοφυία του Σπ. Σαμάρα ως δημιουργού φάνηκε ήδη από τα νεανικά του χρόνια. Πρώτος του δάσκαλος στη μουσική υπήρξε ο επίσης Κερκυραίος μουσουργός Σπυρίδων Ξύνδας. Με δική του προτροπή ο Σπύρος Σαμάρας συνέχισε τις σπουδές του από το 1875 στο Ωδείο Αθηνών, ενώ το 1882 πήγε για ανώτερες σπουδές στο Παρίσι. Το 1885 μετακόμισε στην Ιταλία, όπου ξεκίνησε συστηματικά τη συνθετική του καριέρα. Το 1886 πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μιλάνο με μεγάλη επιτυχία η τρίπρακτη όπερά του «Flora Mirabilis» που χαιρετίστηκε από τους Ιταλούς κριτικούς ως φλέβα νεωτερισμών στο μελόδραμα της εποχής, νεωτερισμοί που συγκρίνονταν με εκείνους του Πουτσίνι. Αλλωστε, η συγκεκριμένη όπερά του προηγήθηκε όλων των γνήσια «βεριστικών» έργων. Ετσι, η συμβολή του στη διαμόρφωση του «βερισμού» και ειδικά του «ύφους Πουτσίνι» (με τον οποίο διατηρούσε εγκάρδια αλληλογραφία) κρίνεται όχι μόνο υπαρκτή, αλλά και ουσιαστική, γιατί στον Σαμάρα ενυπάρχουν (είτε ως συλλήψεις είτε ως απτές εφαρμογές) όλα όσα χαρακτήρισαν τα κατοπινά αριστουργήματα του μεγάλου Ιταλού συνθέτη. Οι κριτικοί εκφράζονται με ενθουσιασμό για το έργο και κατατάσσουν τον συνθέτη του μεταξύ των κορυφαίων δραματικών μουσουργών. Ο θρίαμβος της «Φλόρας» του ανοίγει τις πύλες των μεγαλύτερων μελοδραματικών Θεάτρων της Ιταλίας. Ετσι, το 1888, παίχτηκε στη Ρώμη το μελόδραμά του «Μετζέ», το 1891 στο Μιλάνο η «Λιονέλλα», το 1894 στη Nεάπολη «Η Μάρτυς», που θεωρήθηκε το κορυφαίο δημιούργημα του οπερατικού ρεαλισμού, τουλάχιστον ισοδύναμο με έργα του Μασκάνι και του Λεονκαβάλο, κ.ά. Ο δημιουργός γράφει έργα από τα οποία αναβλύζουν εμπνευσμένες μελωδίες, ευρηματικές αρμονίες, περίτεχνες ενορχηστρώσεις και μεγαλόπνοοι μουσικοί χειρισμοί των σκηνικών δρωμένων.
Αλλα μελοδράματα του Σπ. Σαμάρα, που παίχτηκαν στην Ιταλία είναι: το 1895 στο Μιλάνο «Η Δαμασθείσα" Μαινάς"», και στην ίδια πόλη το 1903 η «Ιστορία Ερωτος», η «Δεσποινίς ντε Μπελ Ιλ» (Γένοβα το 1905) κ.ά. Η επιτυχία που σημείωσαν οι όπερές του στην Ιταλία ήταν τόση, ώστε λέγεται πως απείλησε να επισκιάσει εκείνες του Μασκάνι. Οπερες του Σπ. Σαμάρα παρουσιάζονταν όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε πάμπολλα ευρωπαϊκά οπερατικά κέντρα, ενώ η φήμη του έφτανε ως την Αργεντινή και τις ΗΠΑ. Το 1896 ο Κερκυραίος συνθέτης επέστρεψε για ένα διάστημα στην Ελλάδα. Τότε συνέθεσε τον «Υμνο των Ολυμπιακών Αγώνων», σε ποίηση Κωστή Παλαμά.
Αντίξοες συνθήκες στην Ελλάδα
Αποκορύφωμα της συνθετικής του καριέρας ήταν το ανέβασμα της τρίπρακτης όπερας «Ρέα» τον Απρίλιο του 1908 στο θέατρο «Verdi» της Φλωρεντίας. Τον Σπ. Σαμάρα συγχαίρουν για τη μουσική του σημαντικοί Ιταλοί συνθέτες όπως ο Πουτσίνι και ο Μασκάνι, αναδεικνύοντάς τον ως ομότιμό τους. Κατόπιν, το έργο ανεβάστηκε στο Βερολίνο, ενώ στην Αθήνα πρωτοπαίχτηκε το 1911. Πάντως, στην Ελλάδα, και στο όνομα της Εθνικής μουσικής σχολής, τη χρονιά του μεγάλου θριάμβου της «Ρέας» ο Σπ. Σαμάρας κατηγορείται όπως και όλοι οι Επτανήσιοι συνθέτες για «ιταλικότητα». Παρόλα αυτά, ο συνθέτης ονειρεύεται την επιστροφή του στην πατρίδα, πλάθοντας οράματα ολοκληρωτικής στράτευσής του στη μουσική ζωή του τόπου του κ.λπ. Τα συγχαρητήρια μηνύματα των Τζιορντάνο, Μασκάνι, Πουτσίνι και άλλων σπουδαίων συνθετών για τη μεγάλη επιτυχία του αριστουργηματικού λυρικού έργου του «Ρέα», πιστοποιούν ότι την εποχή αυτή που ο συνθέτης ετοιμαζόταν για τον οριστικό επαναπατρισμό του, ήταν ισότιμος με τους μεγαλύτερους Ιταλούς συνθέτες της εποχής. Και αυτό, παρά τα διάφορα υπονοούμενα που διατύπωσαν κάποιοι για δήθεν κάμψη της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας.
Γύρω στα 1911 ο Σπ. Σαμάρας εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα. Ο επαναπατρισμός του πιθανότατα συνδέεται με την υπόσχεση που του είχαν δώσει για να αναλάβει διευθυντής του Ωδείου Αθηνών. Κάτι που τελικά ποτέ δεν έγινε, καθώς ο ήδη διευθυντής Γεώργιος Νάζος υποστηρίχτηκε από πανίσχυρους οικονομικούς παράγοντες της εποχής. Παρόλο που οι συνθήκες στην Ελλάδα ήταν καλλιτεχνικά αντίξοες ο Σπ. Σάμαρας παρέμεινε στην Ελλάδα - το 1914 παντρεύτηκε με την πιανίστα Αννα Αντωνοπούλου - όπου τον εγκλώβισε οριστικά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο συνθέτης, για να επιβιώσει, αναγκάστηκε να στραφεί σε ελαφρότερο μελοδραματικό είδος, την οπερέτα. Για βιοπορισμό συνέθετε 3πρακτες οπερέτες, ωραία μουσική σε πανθομολογουμένως μετριότατα κείμενα, συχνά επίκαιρης προπαγάνδας... Πέθανε στην Αθήνα, στις 25 Μαρτίου 1917, σε ηλικία 56 ετών.
ΠΗΓΗ:
rizospastis.gr
Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ

ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Η Διοικητική Επιτροπή της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας ανακοινώνει ότι οι εγγραφές για το νέο σχολικό έτος αρχίζουν 1η Σεπτεμβρίου 2013.
Εγγραφές στο κατάστημα της Παλαιάς Φιλαρμονικής στη Νικηφόρου Θεοτόκη 10
Πρωί 11 - 1
Απόγευμα 5-8
Παραδίδονται δωρεάν μαθήματα θεωρίας, εγχόρδων, πνευστών και κρουστών

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

ΕΝΑΣ ΙΤΑΛΟΣ ΚΟΥΚΛΟΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ

Ο γνωστός ποδοσφαιριστής της Ρόμα Φραντσέσκο Τότι απόλαυσε τις καλοκαιρινές διακοπές του διακοπές στο Μεγανήσι της Λευκάδας .
Μάλιστα, σύμφωνα με το nocomments.gr, έκανε προπόνηση με personal trainer στο κατάστρωμα της υπερπολυτελούς θαλαμηγού κάθε απόγευμα στον κόλπο του αφερινου στην παραλία Φανάρι.


ΛΟΓΙΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Κατά την βενετική περίοδο της Κέρκυρας έχουμε αξιοσημείωτη πνευματική ζωή,που οφείλεται στην παρουσία τόσο λαϊκών όσο και κληρικών.
Ανάμεσα σε αυτούς θα αναφέρουμε τους αδελφούς Αυλωνίτη.Ο Σπυρίδων ήταν λόγιος του 17ου
αιώνα που ασχολιόταν με αρχαιολογικές μελέτες και έγραψε ιστορική μελέτη για την Νικόπολη και την Λευκάδα.
Είχε μεγάλη νομισματική συλλογή.Ο αδελφός του Αναστάσιος ήταν πρωτόπαπας στο νησί.
Θα αναφερθώ εκτενέστερα στον Γεράσιμο Βλάχο λόγω της ενδιαφέρουσας βιογραφίας του.
Εφημέριος λοιπόν στον ελληνικό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Βενετία,όπου είχε εγκατασταθεί το 1652,
με καταγωγή από την Κρήτη.Από το 1661 έως το 1679 μόνασε στην μονή της Θεοτόκου στην Κέρκυρα.
Εξελέγη μητροπολίτης Φιλαδελφείας στην Βενετία.Πέθανε το 1684 τιμώμενος από όλους.
Από το τεράστιο συγγραφικό έργο του θα αναφέρουμε το δημοτικό λεξικό του,με τον τίτλο
''Θησαυρός της εγκυκλοπαιδικής βάσεως τετράγλωσσος''. Περιέχει την ερμηνεία λέξεων σε τέσσερεις γλώσσες:αρχαία ελληνικά,νέα ελληνικά λατινικά και ιταλικά.
Σπουδαίος ρήτορας,που για να γίνει αντιληπτός μίλαγε στην απλή ζωντανή γλώσσα της εποχής.
Θεωρείται από τους σοφότερους ιεράρχες. 

Νέα για την Καρέτα-Καρέτα στο Καψάλι Κυθήρων

Με πρωτοβουλία του Δημήτρη Μπαλτζή και τις χρήσιμες συμβουλές από τον Αρχέλων, φτιάξαμε την κατασκευή για να οδηγηθούν τα νεογέννητα χελωνάκια στη θάλασσα. Αυτό σύμφωνα με τις ημερομηνίες γέννησης των αυγών πρόκειται να συμβεί μεταξύ 28 Αυγούστου με 8 Σεπτεμβρίου.
Να σημειωθεί ότι μετά από προσπάθειες και συζητήσεις με τον Αρχέλων ( οργάνωση για την προστασία της θαλάσσιας χελώνας ) τα Κύθηρα από το 2014 μπαίνουν στο πεδίο δράσης του οργανισμού.
Φωτογραφία Isabelle KleauΦωτογραφία Isabelle KleauΦωτογραφία Isabelle Kleau

''ΑΡΓΟΣ'' ο σκύλος του Οδυσσέα Επιμέλεια κειμένου Βαγγ.Βλασσόπουλος

 Η ιστορία του Αργου, του σκύλου του Οδυσσέα από την Οδύσσεια του Ομήρου των αδελφών Στεφανίδη, βιβλίο αρ. 17



Όπως µιλούσαν, ένας σκύλος που ήταν ξαπλωµένος χάµω, τέντωσε τ’ αυτιά του και σήκωσε το κεφάλι του. Ήταν ο Άργος, το σκυλί του Οδυσσέα. Το µεγάλωσε ο ίδιος, µα δεν πρόλαβε να το χαρεί γιατί έφυγε για την Τροία. Έτσι το παίρναν άλλοι να κυνηγούν λαγούς κι αγριοκάτσικα, µα τώρα που γέρα
σε κειτόταν παρατηµένο στην κοπριά έξω απ’ το στάβλο των µουλαριών, κι ήταν τόσο αδύναµο που δεν µπορούσε πια να σταθεί στα πόδια του. Όταν όµως µυρίστηκε κοντά του τον Οδυσσέα, κούνησε την ουρά και σήκωσε τ’ αυτιά του. Εκείνος τότε γύρισε αλλού το πρόσωπό του και σκούπισε ένα δάκρυ να µην τον καταλάβει ο χοιροβοσκός. Ύστερα είπε:
–Κοίταξε, Εύµαιε, ένα τόσο καλό σκυλί και να ’ναι πεσµένο στην κοπριά. Κυνηγάρικο µοιάζει.
–Τι µου θύµισες, ξένε, είπε εκείνος. Αυτός είναι ο Άργος, ο σκύλος του Οδυσσέα. Έπρεπε να τον έβλεπες πώς ήταν τότε που έφυγε ο αφέντης. Κανένα άλλο σκυλί δεν τον ξεπερνούσε στο θάρρος και στη γρηγοράδα και ποτέ δεν του ξέφυγε αγρίµι, έτσι και το µυριζόταν. Τώρα όµως που τον πήραν τα χρόνια και λείπει κι ο Οδυσσέας, ποιος να τον προσέξει. Οι δούλες, σαν λείπει ο αφέντης, ξεχνούν το χρέος τους, γιατί ο βροντητής Δίας αφαιρεί τη µισή αρετή από τον άνθρωπο που πέφτει στη σκλαβιά.
Σαν είπε αυτά ο Εύµαιος µπήκε στο παλάτι. Ο Οδυσσέας στάθηκε κοιτάζοντας το σκύλο του µε πόνο. Κι αυτός ο έρµος, γέρνοντας το κεφάλι του, δέχτηκε τώρα πια τη µαύρη µοίρα του θανάτου, ευχαριστηµένος που έζησε να δει την επιστροφή του αφέντη του. (...)

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ και ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2013

Ο καιρός θα ξεκινήσει καλός στην δυτική κεντρική και βόρεια βορειοδυτική χώρα ,ενώ στην υπόλοιπη ανατολική ηπειρωτική χώρα θα έχουμε κάποιες νεφώσεις νωρίς το πρωί από το ύψος της κεντρικής Μακεδονίας-νότιας Χαλκιδικής,στις Σποράδες ,την ανατολική Θεσσαλία-ανατολική Στερεά-Εύβοια όπου θα είναι πυκνές και θα σημειωθούν ασθενείς μπόρες κυρίως στα ορεινότερα τμήματα των περιοχών αυτών.

Προς το μεσημέρι ο καιρός σταδιακά θα βελτιωθεί σε αυτές τις περιοχές και η αστάθεια θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του ηπειρωτικού κορμού και συγκεκριμένα στην ορεινή δυτική και κεντρική Στερεά-βορειοδυτική Θεσσαλία μέχρι και την κεντρική και δυτική Μακεδονία .Σε αυτές τις περιοχές θα έχουμε μπόρες το μεσημέρι και το απόγευμα και πιθανές σποραδικές καταιγίδες.
Παρόμοια φαινόμενα και στην ορεινή δυτική-νοτιοδυτική Πελοπόννησο(Μεσσηνία-Ηλεία).
Πιθανότητα για τοπικές μπόρες το μεσημέρι και το απόγευμα έχουν και τα ορεινά της Ροδόπης αλλά και γενικότερα της ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης κυρίως στις περιοχές που συνορεύουν με τα βόρεια σύνορα μας.
Στην υπόλοιπη ανατολική και νότια ηπειρωτική και νησιωτική χώρα ο καιρός θα κυλήσει πολύ ομαλά με ηλιοφάνεια,ισχυρό μελτέμι και σχετική δροσιά.
Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις στα 4-5 και τοπικά 6-7 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση.
Κυριακή 1/9/2013:
Καλός θα ξεκινήσει ο καιρός με ηλιοφάνεια καλή διαύγεια και ορατότητα και λίγες μόνο νεφώσεις ορογραφίας στα ορεινά της Εύβοιας.
Προς το μεσημέρι και το απόγευμα θα επικρατήσει αστάθεια και πάλι με μπόρες και σποραδικές καταιγίδες από τα ορεινά στο εσωτερικό της Πελοποννήσου μέχρι και την ορεινή Πίνδο(κεντρική&δυτική Στερεά-Θεσσαλία-δυτική&κεντρική Μακεδονία).
Στις υπόλοιπες περιοχές ο καιρός θα είναι γενικά καλός με ηλιοφάνεια και λίγες νεφώσεις το μεσημέρι και το απόγευμα.
Οι άνεμοι θα πνέουν βόρειοι βορειοδυτικοί στα 4-5 και τοπικά 6-7 μποφόρ στο νοτιοανατολικό Αιγαίο.
Η θερμοκρασία χωρίς αξιόλογη μεταβολή.
από το dionysos-weather.gr

Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΕΡΤΣΕΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο Κυβερνήτης προσεκάλεσε διάφορους γερουσιαστές μέσα Ιουλίου του 1831 δια να τους παρακινήσει να φέρουν εις τέλος μερικά νομοσχέδια,τα οποία τους είχε υποβάλει,μεταξύ των οποίων και το περί διανομής γης.
Εκρατούσε εις το χέρι μίαν εφημερίδα ξένην και μας είπε:
''Ενα άρθρον περί Βολιβάρ μου έδωκεν αιτίαν να σας κράξω.Οκνεύετε εις το νομοσχέδιον περί διανομής της γης,διότι δεν θέλετε την διανομήν,όπως την έχω,διότι δεν αγαπάτε την ισότητα.
Θέλετε η διανομή να κατεβαίνει από τους μεγάλους εις τους μικρούς ενώ το σχέδιο μου αποβλέπει τώρα εις τους μικρούς.Θα έρθει και η δική σας αράδα.
Ενεργείτε,ενεργείτε,ενεργείτε όσο είμαι ακόμα ζωντανός.
Ημπορεί μια μέρα και να με βρείτε κρύο κουφάρι.Θα έρθει άλλος με τον οποίον δεν θα έχετε την ευκολίαν να εξηγήσθε καθώς με εμένα.

απόσπασμα από την ''Απολογία για τον Καποδίστρια'' του Τερτσέτη,δημοσιευθέν στο βιβλίο Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ του Γ.Σκλαβούνου



Πόσο δημοκρατικός ο Κυβερνήτης και πως μας τον παρουσιάζουν διάφοροι νοσηροί εγκέφαλοι!


Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Νύχτωσε πάλι του Κώστα Ξυλά (Κέρκυρα)

Νύχτωσε πάλι στα σοκάκια τις καρδιάς μου
κι αν σ'ειχα ελπίδα, εγινες αφαντη με μιας
το φως σου εσβησε, και πηρε τα όνειρά μου
σαν ροδοπέταλα που φύσηξε ο βοριάς

Καποτε μου λεγες φοβάσαι το σκοτάδι
κ εσύ με σκέπασες με αναστρο ουρανο
κάποτε βρήκες ζεστασιά σ ενα μου χαδι
τωρα σαν θύελα το παγώσες κ αυτό

Έγινε η αγάπη μας παλία φωτογραφία
όπου κι αν παμε θα ναι εκεί θα μας κοιτά
κάπου τη βγάλαμε να γράψουμε ιστορία
μ αυτή απόμεινε μονάχα να πονά

17 Μαρτίου 2009

ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ

Επειδή πολλοί είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν με γραφικότητα, απαξίωση, φόβο και λόγο καταγγελτικό, την προστασία των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κάθε τόπου, θυμηθήκαμε μερικά πράγματα, από την ιστορία των Ελλήνων.
Υπάρχει μια μαγική ελληνική λέξη, αμετάφραστη διεθνώς :
Αυτονομία (autonomy κλπ) : Μεταξύ άλλων, σημαίνει μία κατάσταση, όπου ένα σύνολο ανθρώπων αποφασίζουν για τους νόμους τους. 
Την Αυτονομία, ως μορφή πολιτεύματος, θα την ταυτίσουμε με τη Δημοκρατία, επίσης λέξη ελληνική και αμετάφραστη:
Στη φράση του Θουκυδίδη: Πόλις Αυτόνομος, Αυτόδικος και Αυτοτελής, θα μπορούσαμε να βάλουμε τη λέξη Πολιτεία, στη θέση της Πόλης, μη αποκλειομένου του δικαιώματος της Πόλης (ή και του χωριού) να διευθετεί τα τοπικά πράγματα, δια αποφάσεως των πολιτών.
Η στάση αυτή δεν συνιστά "αποσχιστική" συμπεριφορά, αλλά, αντίθετα, απορρέει από αυτό που διαχρονικά οι Έλληνες εκλάμβαναν ως δημοκρατία. Από την Αρχαία Ελλάδα, όταν πρωτοεμφανίστηκε η λέξη ως το Βυζάντιο και εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως τα χρόνια του Καποδίστρια και των Ριζοσπαστών, η Δημοκρατία είναι συνυφασμένη με το δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για τους νόμους, δηλ. την Αυτονομία.
Αν μελετήσει κάποιος το Σύνταγμα του Ρήγα Φεραίου θα διαπιστώσει δύο πράγματα, τα οποία σήμερα έχουν στρεβλωθεί: 
1) Πουθενά δεν αναφέρεται ότι το Σύνταγμα του είναι "Ομοσπονδιακό". Αναφέρεται στις εθνότητες και τις ιδιαιτερότητες της πατρίδας, που αποκαλεί Ελλάδα και προβλέπει επιστροφή νόμων στο λαό για έγκριση, αν μία μικρή ομάδα βουλευτών διαφωνήσουν. 
2. Και στο Βυζάντιο και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, διατηρήθηκε, σχετικά, ένα αυτοδιοίκητο για τις πόλεις και τις περιοχές των Αυτοκρατοριών. Χάρις στο αυτοδιοίκητο περιοχών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αμέσως μετά την άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους, ξεπήδησαν μια σειρά από αυτόνομα κρατίδια, τα οποία οδήγησαν στην ανάκτηση της Βασιλεύουσας Πόλης. Οι Οθωμανοί το σεβάστηκαν και είναι γνωστή η ποικιλία "προνομίων" που κατά παραχώρηση και κατόπιν διαπραγμάτευσης έδινε ο Πύλη.  Αν δεν το έκανε, δεν θα μπορούσε να διατηρήσει επί τόσους αιώνες την επικυριαρχία της.
Αυτή την εμπειρία γνωρίζει ο Ρήγας και με βάση αυτή φτιάχνει το Σύνταγμα του.
Η κατάσταση αυτή διέσωσε όλα τα οικονομικά, πολιτισμικά και άλλα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής της Ελλάδας. 
 Η κατάσταση αυτονομίας και ουσιαστικής αυτοδιοίκησης πόλεων και περιοχών ανετράπη οριστικά επί Όθωνα και παρέμεινε αμετάβλητη ως τα σήμερα. Έκτοτε, αυτό που ζούμε, μόνο κατ΄ευφημισμό μπορούμε να αποκαλέσουμε "Δημοκρατία". 
Είναι η δική μας λάθος μετάφραση της λέξης "Ρεπούμπλικα", που στα λεξικά των ξένων σημαίνει: "Ένα πολίτευμα χωρίς Μονάρχη". Σε κανένα ξένο λεξικό η λέξη Ρεπούμπλικα δεν σημαίνει "δημοκρατία". 
Ορθώς, η ιταλική λέξη Ρεπούμπλικα, στο πρώτο μόρφωμα ελληνικού κράτους, στην "Επτάνησο Πολιτεία", στα ελληνικά αποδόθηκε με τη λέξη "Πολιτεία". Η "Επτάνησος Πολιτεία" ήξεραν όλοι ότι δεν ήταν δημοκρατία.
Θα πρέπει να θυμηθούμε και τα συστήματα της Συμπολιτείας που χρησιμοποίησαν οι πόλεις των αρχαίων Ελλήνων, διατηρώντας την αυτονομία των πόλεων και προωθώντας τη συνεργασία τους. Το αυτοδιοίκητο και η αυτονομία των πόλεων διατηρήθηκε και στα χρόνια της επικυριαρχίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σύστημα διοίκησης που άπλωσε σε όλη την αχανή επικράτεια του (Σατραπείες κλπ).
Σήμερα, ζώντας σε μία κατάσταση υποτέλειας, εν ονόματι κάποιου αμφίβολου οικονομικού χρέους, η Αυτονομία και η Δημοκρατία γίνονται, δραματικά επίκαιρες, όσο ποτέ άλλοτε. 
Η "Επτάνησος Πολιτεία", το αυτοκυβέρνητο των Ελλήνων σε κάθε τόπο και σε όλη την Επικράτεια, είναι έννοια συνυφασμένη με την επιβίωση του Έθνους. 
Όπου Έθνος είναι ο Λαός, που πρέπει να αποφασίζει για τους νόμους της Πολιτείας του, αν θέλει να ζήσει ως Έλλην και όχι ως ραγιάς,  υποτελής φόρων, τόκων και "χρέους" στην Παγκόσμια Αυτοκρατορία των Ολίγων.
Ας μη φοβόμαστε. Η Νέα Λευτεριά, για την Ελλάδα και τον κόσμο θα ξεκινήσει από τα νησιά του Ιονίου . (δίχως ίχνος υπερβολής και θα επανέλθουμε σε αυτό).

ομάδα:   ''Δίκτυο Ιθάκη''


Ας γίνουμε Ριζοσπάστες Ξανά.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ ΓΑΪΤΑΝΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ του Διον.Φλεμοτόμου

Σαν σήμερα, στις 29 Αυγούστου 1669, οι Κρήτες πρόσφυγες, που κατέφυγαν στην Ζάκυνθο, μετέφεραν στο νησί το λείψανο του Αγίου Ιωσήφ, το οποίο φυλάσσεται στην κεντρική εκκλησία στο χωριό Γαϊτάνι. 
Αυτός είναι και ο λόγος της καλοκαιρινής γιορτής του Αγίου.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !!!

Ευχόμαστε καλή σταδιοδρομία στους επιτυχόντες Επτανησιόπαιδες!
Γιαυτούς που θα προσπαθήσουν ξανά ο χρόνος που απομένει για την δεύτερη
φορά απομένουν ΜΟΝΟ 8 μήνες!
Ας ξεκινήσουν τώρα χωρίς να κοιτάνε πίσω!
Για οποιαδήποτε βοήθεια σε όσους πέρασαν στην Πάτρα,είμαστε διαθέσιμοι για βοήθεια,
το ίδιο ισχύει για Αθήνα,Κόρινθο κλπ

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

ΑΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΕΓΚΡΕΜΝΟΣ ΚΥΘΗΡΑ της Ελένης Χάρου

ΑΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΕΓΚΡΕΜΝΟΣ
28 και 29 Αυγούστου, πανηγυρίζει μεταξύ άλλων και το προσκύνημα του Εγκρεμνού στα Κύθηρα.
- Σ'ένα απότομο μεγαλειώδη γκρεμνό πάνω από το Καψάλι σε μιά μαγευτική τοποθεσία με φασκομηλιές, σεμπρεβίβες και φυτά κάπαρης, βρίσκεται το σπήλαιο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
- Το προσκύνημα είναι παμπάλαιο και μια αρχαία παράδοση του Κυθηραϊκού λαού, την οποία αναφέρουν οι περιηγητές του 18ου και 19ου αι. λέει ότι εδώ διέμεινε για ένα διάστημα ο Ιωάννης ο Θεολόγος προερχόμενος από τη Ρώμη και εδώ ενεπνεύσθη την Αποκάλυψη, η οποία εγράφη στην Πάτμο. 
-Το σπήλαιο μήκους 27 μέτρων αποτελείται από 2 χώρους. Στον πρώτο είναι διαμορφωμένος ο κυρίως ναός και στο δεύτερο είναι η συνέχεια του σπηλαίου με πήλινες λεκάνες που μαζεύουν το νερό που στάζει από την οροφή του σπηλαίου. Στο συγκρότημα υπάρχει ξενώνας που υπολογίζεται ότι χτίστηκε προ 500 ετών, καθώς και μικρά ερειπωμένα κελάκια που κάποτε έμεναν 5-6 καλόγηροι. 
-
Το μνημείο ανακαινίστηκε το 1725 και από την εποχή της Βενετοκρατίας ανήκε με όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του στο δημόσιο (jus patronato di sua serenita) Η Εικόνα του Βαπτιστή είναι έργο του σπουδαίου Κρητικού ζωγράφου Άγγελου Ακοτάντου του 15ου αι. αφιέρωμα του επίσης Κρητικού Πέτρου Καστροφύλακα.

ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ-ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ

Επειδή πολλοί είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν με γραφικότητα, απαξίωση, φόβο και λόγο καταγγελτικό, την προστασία των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κάθε τόπου, θυμηθήκαμε μερικά πράγματα, από την ιστορία των Ελλήνων.
Υπάρχει μια μαγική ελληνική λέξη, αμετάφραστη διεθνώς :
Αυτονομία (autonomy κλπ) : Μεταξύ άλλων, σημαίνει μία κατάσταση, όπου ένα σύνολο ανθρώπων αποφασίζουν για τους νόμους τους. 
Την Αυτονομία, ως μορφή πολιτεύματος, θα την ταυτίσουμε με τη Δημοκρατία, επίσης λέξη ελληνική και αμετάφραστη:
Στη φράση του Θουκυδίδη: Πόλις Αυτόνομος, Αυτόδικος και Αυτοτελής, θα μπορούσαμε να βάλουμε τη λέξη Πολιτεία, στη θέση της Πόλης, μη αποκλειομένου του δικαιώματος της Πόλης (ή και του χωριού) να διευθετεί τα τοπικά πράγματα, δια αποφάσεως των πολιτών.
Η στάση αυτή δεν συνιστά "αποσχιστική" συμπεριφορά, αλλά, αντίθετα, απορρέει από αυτό που διαχρονικά οι Έλληνες εκλάμβαναν ως δημοκρατία. Από την Αρχαία Ελλάδα, όταν πρωτοεμφανίστηκε η λέξη ως το Βυζάντιο και εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως τα χρόνια του Καποδίστρια και των Ριζοσπαστών, η Δημοκρατία είναι συνυφασμένη με το δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για τους νόμους, δηλ. την Αυτονομία.
Αν μελετήσει κάποιος το Σύνταγμα του Ρήγα Φεραίου θα διαπιστώσει δύο πράγματα, τα οποία σήμερα έχουν στρεβλωθεί: 
1) Πουθενά δεν αναφέρεται ότι το Σύνταγμα του είναι "Ομοσπονδιακό". Αναφέρεται στις εθνότητες και τις ιδιαιτερότητες της πατρίδας, που αποκαλεί Ελλάδα και προβλέπει επιστροφή νόμων στο λαό για έκγριση, αν μία μικρή ομάδα βουλευτών διαφωνήσουν. 
2. Και στο Βυζάντιο και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, διατηρήθηκε, σχετικά, ένα αυτοδιοίκητο για τις πόλεις και τις περιοχές των Αυτοκρατοριών. Χάρις στο αυτοδιοίκητο περιοχών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αμέσως μετά την άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους, ξεπήδησαν μια σειρά από αυτόνομα κρατίδια, τα οποία οδήγησαν στην ανάκτηση της Βασιλεύουσας Πόλης. Οι Οθωμανοί το σεβάστηκαν και είναι γνωστή η ποικιλία "προνομίων" που κατά παραχώρηση και κατόπιν διαπραγμάτευσης έδινε ο Πύλη.  Αν δεν το έκανε, δεν θα μπορούσε να διατηρήσει επί τόσους αιώνες την επικυριαρχία της.
Αυτή την εμπειρία γνωρίζει ο Ρήγας και με βάση αυτή φτιάχνει το Σύνταγμα του.
Η κατάσταση αυτή διέσωσε όλα τα οικονομικά, πολιτισμικά και άλλα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής της Ελλάδας. 
 Η κατάσταση αυτονομίας και ουσιαστικής αυτοδιοίκησης πόλεων και περιοχών ανετράπη οριστικά επί Όθωνα και παρέμεινε αμετάβλητη ως τα σήμερα. Έκτοτε, αυτό που ζούμε, μόνο κατ΄ευφημισμό μπορούμε να αποκαλέσουμε "Δημοκρατία". 
Είναι η δική μας λάθος μετάφραση της λέξης "Ρεπούμπλικα", που στα λεξικά των ξένων σημαίνει: "Ένα πολίτευμα χωρίς Μονάρχη". Σε κανένα ξένο λεξικό η λέξη Ρεπούμπλικα δεν σημαίνει "δημοκρατία". 
Ορθώς, η ιταλική λέξη Ρεπούμπλικα, στο πρώτο μόρφωμα ελληνικού κράτους, στην "Επτάνησο Πολιτεία", στα ελληνικά αποδόθηκε με τη λέξη "Πολιτεία". Η "Επτάνησος Πολιτεία" ήξεραν όλοι ότι δεν ήταν δημοκρατία.
Θα πρέπει να θυμηθούμε και τα συστήματα της Συμπολιτείας που χρησιμοποίησαν οι πόλεις των αρχαίων Ελλήνων, διατηρώντας την αυτονομία των πόλεων και προωθώντας τη συνεργασία τους. Το αυτοδιοίκητο και η αυτονομία των πόλεων διατηρήθηκε και στα χρόνια της επικυριαρχίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το οποίο άπλωσε σε όλη την επικράτεια του (Σατραπείες κλπ).
Σήμερα, ζώντας σε μία κατάσταση υποτέλειας, εν ονόματι κάποιου αμφίβολου οικονομικού χρέους, η Αυτονομία και η Δημοκρατία γίνονται, δραματικά επίκαιρες, όσο ποτέ άλλοτε. 
Η "Επτάνησος Πολιτεία", το αυτοκυβέρνητο των Ελλήνων σε κάθε τόπο και σε όλη την Επικράτεια, είναι έννοια συνυφασμένη με την επιβίωση του Έθνους. 
Όπου Έθνος είναι ο Λαός, που πρέπει να αποφασίζει για τους νόμους της Πολιτείας του, αν θέλει να ζήσει ως Έλλην και όχι ως ραγιάς,  υποτελής φόρων, τόκων και "χρέους" στην Παγκόσμια Αυτοκρατορία των Ολίγων.
Ας μη φοβόμαστε. 

Ας γίνουμε Ριζοσπάστες Ξανά.

ΑΡΙΕΤΤΕΣ και ΚΑΝΤΑΔΕΣ

Kαντάδες & Αριέτες
Mεγάλο μερίδιο μέσα στον κεφαλονίτικο πολιτισμό και την παράδοση κατέχει η μουσική ιστορία του νησιού, που ποικίλει στη δημιουργία της και η οποία στις απαρχές της χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Αποτελούν δε ιδιαίτερο κομμάτι της η αριέττα και η καντάδα, ακούσματα που λίγο πολύ σε όλους μας είναι γνωστά. Μάλιστα δε, χαρακτηρίζουν το νησί μας, καθώς και τα άλλα Επτάνησα. Έχουν ειπωθεί αρκετά για το τι είναι αριέττα και το τι είναι καντάδα.
Φυσικά η δεύτερη είναι επέκταση της πρώτης. Θα λέγαμε μάλιστα και ότι η καντάδα παρουσιάζεται και ως εξέλιξη της αριέττας. Ας βάλουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά, σύμφωνα με όποιες πληροφορίες και πηγές έως τώρα έχουμε και ας ξεκινήσουμε αυτή τη συνοπτική αναφορά μας στις αριέττες...

οιο τραγούδι ξεχωρίζουμε ως αριέττα ή μάλλον τι ονομάζουμε αριέττα; Ποια η ορθογραφία της λέξης; Η λέξη αριέττα προέρχεται από την ιταλική λέξη άρια, που και αυτή με τη σειρά της έχει ελληνική ρίζα από τη λέξη αήρ (αέρας) και που σημαίνει μέλος. Αριέττα είναι το υποκοριστικό της άριας, δηλαδή το μικρό, συνήθως δίστιχο ή τετράστιχο τραγουδάκι. Καλύτερα θα λέγαμε ότι η αριέττα(1) μουσικώς είναι μικρά άρια, ασμάτιον μελωδικό με δυο επαναλήψεις.
Kαντάδες & Αριέτες
Η γραφή της λέξης γίνεται με δυο (τ) λόγω του ότι τα υποκοριστικά στην ιταλική γλώσσα γράφονται με δυο (τ). Για παράδειγμα, Opera – operetta, casa – casetta, povero – poveretto, έτσι και η άρια – αριέττα. Από τους Ζακυνθινούς, λόγω του ότι έχουν και αυτοί παρόμοια ασμάτια, υποστηρίχτηκε η άποψη ότι η ετυμολογία της αριέττας προέρχεται από την ιταλική λέξη «l’ orecchio», που σημαίνει αυτί. Η λεγόμενη «αρέκια» ήταν άσμα που το οδηγούσε ο πρίμος και οι άλλες φωνές βοηθούμενες με το αυτί το έντυναν αρμονικά, όμως η λέξη αυτή δεν παρουσιάζει καμία ετυμολογική εξέλιξη ως προς τη λέξη αριέττα και δεν πιστοποιείται από κανένα λεξικό ελληνικό ή ιταλικό… 1954 στην ταβέρνα του Σπύρου Μένεγου.
Πώς και πού γεννήθηκαν και παρουσιάστηκαν αυτά τα άσματα της αριέττας;
Μέσα στο περιβάλλον του Ληξουριώτικου τοπίου που εξέθρεψε τον ιδεαλισμό, ήταν φυσικό ο λαός να χαράξει ένα δικό του, παρόμοιο δρόμο προς μια ανώτερη στάση ζωής, που θα τον έβγαζε για λίγο από τη μέριμνα της σκληρής βιοπάλης. Θα του έδινε ψυχαγωγία ποιότητας και, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να εκφραστεί και να δημιουργήσει. Εντάχθηκε λοιπόν από πολύ νωρίς στο ευρύτερο επτανησιακό πνεύμα, υιοθέτησε με τρόπο δημιουργικό ακούσματα από την κοντινή Δύση, συνταίριαξε αυτά με το κυρίαρχο Βυζαντινό μέλος, δίνοντας του απαράμιλλη μελωδική επένδυση και έκανε τη μουσική δεύτερη θρησκεία του, καταφύγιο και ίσως και από τον 16ο ακόμη αιώνα βρήκε στο δικό μας το νησί, και ιδιαιτέρα στο Ληξούρι, μια από τις πιο δυναμικές και δημιουργικές εκφράσεις του! Καρπός και χαρακτηριστικό γνώρισμα της μουσικής αυτής παράδοσης είναι η αριέττα, ένα πρωτότυπο και ιδιόμορφο πολυφωνικό τραγούδι, που γεννήθηκε στο Ληξούρι.καντάδες
Kαντάδες & Αριέτες
Με την αριέττα ο Ληξουριώτης εκφράζει σε τόνο ματζόρε, που είναι εύθυμος και ζωηρός, τα ερωτικά του αισθήματα, το ρομαντισμό του, τη νοσταλγική διάθεση, αλλά και καμιά φορά τους κοινωνικούς καημούς που εβίωνε κάθε φορά ή ακόμη, τα καταπιεσμένα εθνικά του φρονήματα. Οι περισσότεροι μουσικολόγοι και συνθέτες όπως ο Σπύρος Σκιαδαρέσης(2), ο Διονύσιος Λαυράγκας(3), ο Γεώργιος Σκλάβος(4) και άλλοι, καθώς και ερευνητές της μουσικής λαογραφίας, πιστεύουν ακράδαντα πως γεννήθηκε η αριέττα στο Ληξούρι και από εκεί πέρασε στην υπόλοιπη Κεφαλονιά και στη Ζάκυνθο.
Είναι γεγονός δε, ότι το τραγούδι ταξιδεύει σαν την άμμο με τον αέρα και γίνεται κτήμα πολλών. Έτσι μπολιάστηκαν και μπολιάζονται καθημερινά όλοι οι τόποι και γι’ αυτό συναντούμε κοινά λαογραφικά στοιχεία.
Από πότε αναφέρεται η λέξη αριέττα με τη σημασία που της δίνουμε ως σήμερα;
Αυτό το θέμα απασχόλησε τους ερευνητές, για να πιστοποιήσουν την παλαιότητα της αριέττας. Έως σήμερα δεν είχε εντοπιστεί καμιά πηγή που να μας παρέχει το πόσο παλιό είναι το όνομα και παράλληλα να εκφράζει την ιδιότητα του.
Σε αυτό το κείμενο γράφεται για πρώτη φορά η πηγή που μας μαρτυρεί την παλαιότητα του θέματος. Ο Ληξουριώτης ποιητής Πέτρος Κατσαΐτης(5) έγραψε την Ιφιγένεια (Εν Ληξουρίω) στα 1720. Σε στίχους του Κατσαΐτη διασώζεται η λέξη «αριέττα» και ο ίδιος μας παρέχει μία απ’ αυτές, η οποία αργότερα πέρασε και έγινε πανελλήνιο άσμα με τη μουσική που πιθανόν τραγουδιόταν στην παράσταση του όλου έργου με συνοδεία ταμπουριού
Kαντάδες & Αριέτες
…«Πολλή φωτιά το αμόρε σου μόβαλε στην καρδιά μου
και μιαν αριέττα θα σου ειπώ, παρέμορφη κυρά μου.
*
Έμαθα, κυρά μου, και έχεις
βαρκοπούλα και ψαρεύεις
κι ήρθα να σ’ την αρμπουρίσω
και να την καλαφατίσω».
Από αυτό το κείμενο πιστοποιείται πως η αριέττες τραγουδιόνταν από πολύ παλιά. Δηλαδή ήταν ένα είδος τραγουδιού που είχε εδραιωθεί αρκετά καλά και είχε γίνει κτήμα του λαού πριν από το 1700. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αναφορά αυτή στην αριέττα είναι η παλαιότερη που έχει έως σήμερα διασωθεί.
Σε μια μάζωξη τραγουδιών(6) που έγινε στο Ληξούρι από τους Αδελφούς Ιακωβάτου για λογαριασμό του Μεγάλου Διονυσίου Σολωμού, ο βασικός κορμός της συλλογής αυτής ήταν αριέττες, τις οποίες τις τραγουδούσαν εκείνη την εποχή. Μέσα σε αυτές υπάρχουν αριέττες, ποικίλα δίστιχα και μάλιστα και η λέξη «άρια». Επίσης σχεδόν ολόκληρο το 19ο αιώνα ζούσε στο Ληξούρι ο μουσουργός Πέτρος Σκαρλάτος(7), ο οποίος μέσα στο σύνολο των τραγουδιών που μελοποίησε, δημιούργησε και έντεχνες αριέττες, όπως τις αναφέρει, μιμούμενος την παράδοση του τόπου του. Θα πρέπει να ειπωθεί ότι η αριέττες της Κεφαλονιάς δεν μοιάζουν με εκείνες, που ως όρος χρησιμοποιούνται στην κλασική φωνητική μουσική της Δύσης.
Kαντάδες & Αριέτες
Το κεφαλονίτικο δημιούργημα, που είναι προϊόν πολλών παραγόντων, ακολουθεί δική του γραμμή. Βέβαια, ανιχνεύονται στις Ληξουριώτικες αριέττες ήχοι Γρηγοριανοί, έως νεότεροι βυζαντινοί εκκλησιαστικοί. Ο λογγοφόρος Θα πρέπει να ειπωθεί επί πλέον ότι σε μελέτη του μουσικολόγου Μάρκου Δραγούμη(8) αναφέρεται μια σημαντική μαρτυρία, πως ο Martini Batista σε επιστολή του προς το μουσικολόγο Charles Bymey, το 1770, αναφέρει ότι άκουσε στα Επτάνησα ήχους πολυφωνικούς που του θύμιζαν μουσική του Palestrina.
Οι αριετταδόροι, οι λογγοφόροι, οι τρατολόοι και τα νυχτερινά ακούσματα.
Έχουν σωθεί πολλές αριέττες(9), τόσο στη γλωσσική τους μορφή, όσο και στη μουσική εκτέλεσή τους και έτσι μπορούμε να έχουμε μια καλή εικόνα για αυτό το αντικείμενο. Βασικά, τις αριέττες τις τραγουδούσαν οι λογγοφόροι και οι τρατολόοι του Ληξουριού και οι περισσότεροι από αυτούς μαζεύονταν στις ταβέρνες, που με το κρασί και τις ελιές, αλλά και την πρέντζα ξετύλιγαν στο πνεύμα τις παρέας τις φωνές τους αμιλλώμενοι για την καλύτερη εκτέλεση του άσματος.
Kαντάδες & Αριέτες
Οι Ληξουριώτικες παρέες περνούσαν από ταβέρνα σε ταβέρνα, που ήταν τα ωδεία της μάθησης και της παραγωγής για τις αριέττες, και το σύνθημα ήταν: «Να πιούν μία και να πουν μία», δηλαδή μια πίντα κρασί και μια αριέττα για να προφτάσουν να κάνουν το νυχτερινό τους σεργιάνι κάτω από τα παράθυρα, στα στραβοκάντουνα και στις ρούγες, εκεί που είχαν κρυφό καημό. Τις τραγουδούσαν όταν η νύχτα προχωρούσε για καλά, άφηναν το μεγάλο μάγκο τση ταβέρνας και με το κρασί στα χείλια τους έπαιρναν σβάρνα τα καντούνια και τις ρούγες για να σταματήσουν κάτω από κάποιο παράθυρο σφαλιστό, όπου έμενε η άκαρδη ή για να κάνουν στάση κάτω από το μότζο φιλικού σπιτιού για να τιμήσουν μουσικά τους ένοικους του, έστω κι αν ξύπναγαν όλους τους γύρω γείτονες στα μαύρα μεσάνυκτα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι του μόχθου και του παλέματος με τα στοιχεία της φύσης ξεγελούσαν τους καημούς τους και τα παθήματά τους δημιουργώντας και αυτοσχεδιάζοντας τέτοια άσματα.
Οι λογγοφόροι έπαιρναν το δρόμο από τα σκοτεινά χαράματα με το κάρο τους για να βρεθούν ξημερώματα στο λόγγο και να κόψουν ξύλα, τα οποία τα πουλούσαν στους φούρνους για να ψένουν ψωμί. Ξεκινούσαν από το Ληξούρι και κατέληγαν στις λαγκαδιές, μα ο δρόμος ατέλειωτος με μοναδική συνοδεία το κρώξιμο της ρόδας του κάρου τους.
Kαντάδες & Αριέτες
Οι περισσότεροι από αυτούς τραγουδούσαν μικρά άσματα αριέττες, που τις εναρμόνιζαν με το μονότονο ήχο του μεταφορικού τους. Κι όπως τελείωνε η αριέττα, προσθέτανε και το «Χάε» για να προχωρά και το ζωντανό του κάρου τους. Ονομαστή περίπτωση από τις πολλές του Κωνσταντή του Κονταρίνη (Μιτζή)(10), που κάθε φορά καθώς περνούσε από τον Κεχριώνα, τον άκουγαν να τραγουδά πολλές και σπάνιες αριέττες.
Τα μάτια σου είναι κάρβουνο
τα χείλη σου κεράσι
και γώ παιδάκι άγουρο
που τό ‘χεις ξελογιάσει.
Επίσης και ο Πέτρος Κονταρίνης (Πετροκόκκινος)(11), που το κρασί ποτέ από τα χείλη του δεν έλλειπε, καθώς ήταν σαν παντζάρι τα μάγουλά του έλεγε ασταμάτητα αριέττες του κρασιού.
Κρασί σε πίνω για καλό
και συ με πας στον τοίχο
κινάω να πάω σπίτι μου
την πόρτα δεν τη βρίσκω.
Κρίμα που όλες αυτές οι αριέττες με διαφορετική μελωδία δεν ηχογραφήθηκαν για να μείνουν στην ιστορία…
Παλιό βιβλιαράκι καταγραφής με αριέττες 1860 Μα και πιο παλιές που τραγουδούσαν στο Ληξούρι και στην Κατωγή, αριέττες τις σταφίδας (12) και του μεροκάματου. Καθώς τα βράδια του καλοκαιριού, ύστερα από μέρα κουραστική του θερίσματος, του τρύγου ή του αλωνίσματος και άλλων τέτοιων εργασιών, ξεσπούσαν σε αριέττες και άλλα τραγούδια ως διασκέδαση.
Συγχρόνως τραγουδούσαν τον κόπο τους και τον αγώνα τους. Τραγουδούσαν τον εργατικό και τον ερωτικό καημό τους.
Kαντάδες & Αριέτες
Πέρδικα της ακρογιαλιάς που μάρανες το αηδόνι
και τόκανες να περπατεί τις νύκτες να μαργώνει. (13)
Στην περίπτωση αυτή το αηδόνι είναι ο τραγουδιστής και η πέρδικα η κοπελιά που πίσω από το παράθυρο λαχτάριζε το φιλί. ’λλοι στίχοι από μια αριέττα του Αθανασίου Σταθάτου (14) δείχνουν μιας άλλης εποχής νοοτροπία και κοινωνικές καταστάσεις.
Σε γλέπω που αφουγκράζεσαι αυτό που τραγουδάω
και λαχταρίζεις το φιλί, γι’ αυτό λιγοθυμάω
Οι στίχοι της αριέττας
Οι απλοϊκοί άνθρωποι του λαού που τραγουδούσαν αριέττες στις ταβέρνες ή στα καντούνια του Ληξουριού, ακολουθούσαν τετράστιχα με έντονο παθητικό περιεχόμενο, θέλοντας να εκφράσουν με αυτά τον ερωτικό καημό ή θαυμασμό τους προς το ωραίο φύλο ή για να στηλιτεύσουν τη σκληράδα της γυναικείας ψυχής, που δεν καταδεχόταν ν’ ανταποκριθεί στα φλογερά τους αισθήματα. Με βάση το ποιητικό κείμενο μπορούμε σήμερα να ξεχωρίσουμε τις αριέττες σε «ερωτικές», «σε αριέττες τση ρούγας», «τση ταβέρνας», «σε ειρωνικές» και «παιχνιδιάρικες». Αριέττες όπως «Σαν το ρόδο», «τα μακαρούνια», «Της Μπαρμπαριάς τα κύματα», «Δαχτυλιδόπλεκτα», «Αψηλό μου κυπαρίσσι», «Τζατζαμινιά μου» και πλήθος άλλες, έχουν μείνει ονομαστές και σιγοτραγουδιόνται ακόμη.
Οι φωνές και οι τρόποι του τραγουδιού της αριέττας
Αρχικά η δομή τις αριέττας φαίνεται πως ήταν τρίφωνη, χωρίς συνοδεία κιθάρας. Aργότερα όμως εξελίχθηκε σε τετράφωνη με την προσθήκη μιας ακόμη φωνής, της λεγόμενης τρίτης (Τέρτσα), που ήταν ωστόσο σπάνια και δυσεύρετη ακόμη και στο δικό μας τόπο.
Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα που είχε η αριέττα και που την ξεχώριζε από την απλή καντάδα, ήταν πως κατά κανόνα την άρχιζε μοναχός του ο πρίμος, που έπρεπε να είναι δεξιοτέχνης στο είδος, να διαθέτει ψηλή, κυματιστή, λαγάρια φωνή και ξεκινώντας τα πρώτα λόγια του τραγουδιού, ν’ αρχίσει πάνω σ’ αυτά φωνητικές περίπλοκες δαντέλες, περίτεχνα ανεβάσματα και κατεβάσματα, που να φθάνουν, καμιά φορά, μέχρι την πιο ψηλή περιοχή του πενταγράμμου. Κι όσο αυτός συνεχίζει τις τρίλιες του και τα φωνητικά γυμνάσματά του, όλοι οι άλλοι της παρέας να τον παρακολουθούν άφωνοι, με κρατημένη την ανάσα, για να μπουν στο τραγούδι όλοι μαζί την κατάλληλη στιγμή και να ντύσουν την ακουστική γύμνια του πρίμου με τη γλυκύτητα που δίνουν οι δικές τους φωνές.
Τα σεγόντα, τα μπάσα, τα πρίμα, τα τέρτσα, το απάνω σεγόντο που φυσικά το ήθελαν κάποιες αριέττες, σμίγουν σ’ ένα αρμονικό συνταίριασμα, για να δώσουν την άφατη εκείνη μελωδία της αριέττας. Σύντομα όμως σωπαίνουν όλοι δια μιας κι αφήνουν τον πρίμο να ξαναπάρει μόνος του για λίγο το τραγούδι, για να συνεχίσουν έτσι έως το τέλος ετούτη τη μυσταγωγία.
Δεν υπάρχει ομοιομορφία σε τούτες τις εναλλαγές, ούτε έχουμε τυποποίηση στου πρίμου τις φιγούρες, γι’ αυτό οι αριέττες εμφανίζουν απίθανη ποικιλία στη μουσική και την εκτέλεσή τους. Πολλές φορές, σε μία και την ίδια, έχουμε τεχνικές παραλλαγές, που οφείλονται πάντα στου πρίμου τη δεξιότητα και τη δική του μαεστρία.
Τέλος, θα πρέπει να τονιστεί πως από όπως έως σήμερα ξέρουμε, την πρώτη καταγραφή από αριέττες σε μουσικό κείμενο την έκανε ο Νικόλαος Τσιλίφης(15) το 1930, παρόλο που αυτή η καταγραφή δε σώθηκε στην ολότητά της. Επίσης, σπουδαία καταγραφή πραγματοποίησε ο υπέροχος μουσικολόγος και μελετητής της ελληνικής μουσικής, ο Κεφαλονίτης Σπύρος Σκιαδαρέσης, που και θεωρητικά ήταν ο πρώτος που πήρε σοβαρά και μελέτησε το θέμα της αριέττας και της λαϊκής καντάδας του νησιού μας. Ανεπιφύλακτα αλλά και κριτικά θα σταθούμε στο υπέροχο έργο του Κεφαλονίτη μουσουργού Αργύρη Κουνάδη, ο οποίος δοθείσης της ευκαιρίας του γυρίσματος στα 1951 της κινηματογραφικής ταινίας «Το κλειδί της Ευτυχίας», ήλθε στο Ληξούρι και κατέγραψε αριετταδόρους.Αργότερα, το υλικό αυτό το διασκέδασε και με νέες ερμηνείες και το έδωσε πίσω στο νησί και στη δισκογραφία.
Kαντάδες & Αριέτες
Στην ταβέρνα Είναι αλήθεια πως η υπέροχη αυτή δουλειά του Κουνάδη είναι σεβαστή, άψογή και ερμηνευτικά μοναδική. Γι’ αυτό το λόγο, του χρωστάμε όλοι εμείς οι Κεφαλονίτες ένα μεγάλο ευχαριστώ. Παρ’ όλα αυτά, χωρίς να μειώνεται η δουλειά του, οδήγησε την αριέττα στα δικά του κάπως έντεχνα μονοπάτια και εμείς έως τα σήμερα τραγουδάμε σε εκείνο το ύφος που αυτός μας έδωσε δισκογραφικά. Παρέσυρε δε και άλλους μουσικοσυνθέτες, που αναμφισβήτητα και αυτοί προσφέρανε και προσφέρουν τα μέγιστα στη μουσική παράδοση του τόπου.
Το γνήσιο άκουσμα και η παλιά ερμηνεία έχουν χαθεί οριστικά. Δυστυχώς, οι παράγοντες που συνετέλεσαν για αυτή την αλλαγή και τη λήθη είναι πολλοί. Μακάρι να θυμηθούμε τα πλούσια και ποικιλόμορφα ακούσματα της αριέττας, για να επαναποκτήσουμε τη χαμένη μουσική μας ταυτότητα. Πηγές – Βιβλιογραφία – Σημειώσεις: 1. Σκιαδαρέσης Σπύρος, Αριέττα και Καντάδα, Περιοδικό «Ηώς» τευχ. 58-60, 1962 2. Λαυράγκας Διονύσιος, Η καντάδα και το λαϊκό τραγούδι της Επτανήσου, περιοδικό Ελληνική Δημιουργία, 15 /5/ 1951, σελ. 79 3. Σκλάβος Γεώργιος, Η μουσική στην Επτάνησο. περιοδικό Ελληνική Δημιουργία, 1961, σελ. 761 4. Κατσαΐτης Πέτρος, Ιφιγένεια (Εν Ληξουρίω), επιμέλεια Σπύρου Ευαγγελάτου, Εστία, Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη, σελ. 123 5. Καλογηροπούλου Βαρβάρα – Μεταλληνού, Ληξουριώτικα Χειρόγραφα 6. Βλ. Ραυτόπουλος Γεώργιος, Πέτρος Σκαρλάτος, εκδόσεις Αλκυών και Μουσικής Εταιρείας «Διονύσης Λαυράγκας» 1999 7. Δραγούμης Μάρκος, Η Δυτικίζουσα εκκλησιαστική μουσική στην Κρήτη και τα Επτάνησα, Περιοδικό Λαογραφία Λ.Α., τεύχος 31, Αθήνα 1978, σελ. 275 8.
Έχουν σωθεί σε ηχογραφήσεις πάνω από 300 αριέττες του Ληξουριού, οι περισσότερες άγνωστες, από τον Αθανάσιο Σταθάτο, τελευταίο παλιό αριετταδόρο και τραγουδιστή του Ληξουριού 9. & 10. Έχουν σωθεί στο στιχουργικό κείμενό τους πολλές αριέττες που τραγουδούσαν αυτοί οι δύο παλιοί τραγουδιστές 11. Βλ. για περισσότερα το μικρό ένθετο του Ψηφιακού Δίσκου με τίτλο, Ληξουριώτικές Αριέττες και Καντάδες, επιμέλεια Γερασίμου Σωτ. Γαλανού, έκδοση Δ.Ε.Κ.Π.Α. Δήμου Παλικής 2001 12. Μια από τις πιο παλιές αριέττες, η οποία για πρώτη φορά συμπεριλήφθηκε στον Ψηφιακό Δίσκο με τίτλο, Η καντάδα και η αριέττα στο Ληξούρι, 1997, επιμέλεια Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός, έκδοση Δ.Ε.Κ.Π.Α. Δήμου Παλικής 13. Ο Αθανάσιος Σταθάτος είχε στο Ληξούρι Ωδικό Όμιλο, που τραγουδούσε τα γνήσια Ληξουριώτικα άσματα, κυρίως τραγούδια Δελλαπόρτα και αριέττες 14.
Ο Νικόλαος Τσιλίφης ήταν σπουδαίος μαέστρος και δημιουργός χορωδιών και άφησε αξιόλογο δισκογραφικό έργο για τις καντάδες και τα άλλα επτανησιακά άσματα. Από τη μουσική καταγραφή που έκανε για τις αριέττες, μέρος της βρίσκεται στο Αρχείο Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού 15. Ο Σπύρος Σκιαδαρέσης, στις αρχές του 1950, πραγματοποίησε καταγραφές δημοτικών και λαϊκών ασμάτων του νησιού μας…
Κείμενα – Παρουσίαση: Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός
Φωτογραφίες : KefaloniaToday
Δημοσίευση στο Kefalonitis.com